ផាន ឃោ​ន ហៅ ជួន ជនជាតិ​លាវ អតីត​នីរសារ​របស់ កុយ ធួន​

663
ចែករម្លែក
  • 2
    Shares
ប្រជាជន​នៅ​សហករណ៍​កំពុង​ដឹកជញ្ជូន​គ្រាប់រំសេវ​តាម​រទេះសេះ​ទៅ​ផ្តល់​ឲ្យ​យោធា​ខ្មែរក្រហម​នៅ​សមរភូមិ នៅពេល​វាយ​តទល់​នឹង​កងទ័ព​វៀតណាម រូបថត មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​

ដោយៈ​ដា​រ៉ា​រដ្ឋ មេត្តា អ្នកសរសេរ​ទ​ស្សនាវ​ដ្ដី​ស្វែងរក​ការពិត​/​ភ្នំពេញៈ​នៅក្នុង​ចម្លើយសារភាព​ដែលមាន​កម្រាស់​៦៦​ទំព័រ ផាន ឃោ​ន ហៅ ជួន ត្រូវបាន​ចាប់ខ្លួន​កាលពី​ថ្ងៃទី​២៣ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ​១៩៧៧​។ ជួន ត្រូវបាន​បញ្ជូនទៅ​កាន់​គុក​ទួលស្លែង ឬ​មន្ទីរ​ស​-២១ ហើយ​ត្រូវបាន​សួរចម្លើយ​ចំនួន​ពីរលើក​។ លើកទីមួយ​នៅ​ថ្ងៃទី​២៧ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ​១៩៧៧ និង​លើក​ទី​ពីរ​នៅ​ថ្ងៃទី​៣១ ខែធ្នូ ឆ្នាំ​១៩៧៧​។ ជួន ត្រូវបាន​សួរចម្លើយ​ដោយ​ឈ្មោះ ឡាក់ ហើយ​នៅលើ​ចម្លើយសារភាព​មាន​ចំណារ​បស់ ឌុ​ច ដែលជា​អតីត​ប្រធាន​មន្ទីរ​ស​-២១​។


ខាងក្រោម​នេះ​ជា​សកម្មភាព​របស់ ផាន ឃោ​ន ហៅ ជួន មុន​ការចាប់ខ្លួន​៖
​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ផាន ឃោ​ន ហៅ ជួន មាន​អាយុ​៣៥​ឆ្នាំ​។ ខ្ញុំ​គឺជា​ជនជាតិ​លាវ​។ ឪពុកម្ដាយ​ខ្ញុំ​បានមក​រស់នៅ​ក្នុងប្រទេស​កម្ពុជា តាំងពី​ពួកគាត់​ទាំងពីរ​នាក់​មិនទាន់​រៀបការ​ជាមួយគ្នា​។ ម្ដាយ​ឪពុក​ខ្ញុំ​ជា​អ្នកធ្វើ​ស្រែចម្ការ​។ នៅពេល​ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​១២​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​រស់នៅ​វត្ត​ពាម​ជី​មាត​។ ខ្ញុំ​រស់នៅ និង​បម្រើ​ព្រះសង្ឃរាជ​ព្រះនាម ប៊ួ​។ ខ្ញុំ​បានរស់នៅ​ក្នុង​វត្ត​ពាម​ជី​មាត បាន​រយៈពេល​៣​ឆ្នាំ​។ នៅពេល​ព្រះសង្ឃរាជ ប៊ួ និមន្ត​ទៅ​ប្រទេស​លាវ​វិញ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ត្រឡប់​ទៅ​រស់នៅ​ជាមួយ​ឪពុកម្ដាយ​ខ្ញុំ​វិញ​ដែរ​។


​នៅ​អាយុ​១៨​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​មានមុខរ​បរជា​អ្នក​ផ្សាំង​សត្វ​ដំរី​ស្រុក​ឲ្យ​បុរស​ម្នាក់​ឈ្មោះ តា​ផេង​។ តា​ផេង គឺជា​កសិករ​ដែលមាន​ទ្រព្យ​ស្ដុកស្ដម្ភ​ម្នាក់​រស់នៅ​ក្នុងភូមិ​លំផាត់​។ អំឡុង​ពេលដែល​ខ្ញុំ​ស៊ីឈ្នួល​ជា​អ្នក​ផ្សាំង​សត្វ​ដំរី ខ្ញុំ​បាន​ស្គាល់​គិញ​ម្នាក់​ឈ្មោះ ខាំ​ផៃ ដែល​រស់នៅ​ក្នុងភូមិ​ស្រុក​ជាមួយ​ខ្ញុំ​។ ខាំ​ផៃ ពីមុន​ធ្វើជា​ទាហាន​ឲ្យ​បារាំង​។ ក្រោយមក​គាត់​បាន​ធ្វើជា​គិញ​ប្រចាំ​ប៉ុស្ដិ៍​នៅ ខេត្តមណ្ឌលគិរី មាន​ភារកិច្ច​តាមដាន​សកម្មភាព​រប​ស់​ខ្មែរក្រហម​ក្នុងភូមិ​ជី​មាត​។​


​នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៦១ ខាំ​ផៃ បាន​ជួប​ខ្ញុំ និង​បាន​បបួល​ខ្ញុំ​ធ្វើជា​ទាហាន​។ ខ្ញុំ​ប្រាប់ ខាំ​ផៃ​ថា ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ធ្វើជា​ទាហាន​ទេ​ព្រោះ​មិនមាន​អ្នកណា​ជួយ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ​ឪពុកម្ដាយ​ខ្ញុំ​។ មួយខែ​ក្រោយមក​ខ្ញុំ​បាន​ជួប ខាំ​ផៃ ម្ដងទៀត​នៅពេល​ខ្ញុំ​កំពុង​ផ្សាំង​ដំរី​។ ខាំ​ផៃ បាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស៊ើបការណ៍​ពី​ក្រុមខ្មែរក្រហម​នៅក្នុង​ភូមិ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​យល់ព្រម​ទទួល​កា​ងារ​នេះ​ព្រោះ​ទទួលបាន​ប្រាក់ខែ​។ បន្ទាប់ពី​ស៊ើបការណ៍​បាន​ហើយ ខាំ​ផៃ ឲ្យ​ខ្ញុំ​រាយការណ៍​ប្រាប់​គិញ​ស័ក្ដិ​ពីរ​នៅ​មណ្ឌលគិរី ឈ្មោះ អ៊ុយ អេង​។ ខាំ​ផៃ បានធ្វើ​ការណែនាំ​ខ្ញុំ​បន្ថែមទៀត​ឲ្យ​បន្លំ​ខ្លួន​ប្រកបមុខរបរ​រកស៊ី​ដូច ប្រជាជន​ដែល​រស់​នៅតាម​ភូមិ តាម​ស្រែ និង​តាម​ព្រៃ​។ ជាពិសេស​តាមដាន​អ្នក​ដែល​និយាយ​នយោបាយ​។​អ្នក​ដែល​ធ្វើ​សកម្មភាព​ជាមួយ ខ្ញុំ​ពេលនោះ​មានឈ្មោះ មុង​, លាប​, វ៉ន​, ហា និង​ឈ្មោះ ផាត់​។


​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៦៥ ខាំ​ផៃ មាន​ជំងឺ ហើយ​ក៏បាន​ស្លាប់ទៅ​។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​បន្តសកម្មភាព​តាមដាន​ក្រុមខ្មែរក្រហម​ដោយ​ធ្វើការ​រាយការណ៍​ទៅ​ឈ្មោះ​មុង ដែល​ធ្លាប់​ធ្វើការ​ជាមួយ ខាំ​ផៃ និង​ផ្ដល់​ពត៌មាន​ឲ្យ​ទាហាន​ស័ក្ដិ​ពីរ​ឈ្មោះ សន បន្តទៀត​។ នៅ​ដើមឆ្នាំ​១៩៦៧ សកម្មភាព​របស់​ខ្មែរក្រហម មាន​ភាព​ផុសផុល​ខ្លាំងណាស់​។ មុង ក៏បាន​ហៅ ខ្ញុំ​, ហា​, ផាត់​, វ៉ន និង​ឈ្មោះ​លាប ទៅ​ណែនាំ ហើយ​ឲ្យ​បន្លំ​ខ្លួន​ជា​អ្នកលក់​មាន់ ដើម្បី​តាមដាន​ក្រុមខ្មែរក្រហម​។ ខ្ញុំ​បានទទួល​ផែនការ​ឲ្យ​ទៅ​ទិញ​មាន់នៅ​ស្រែ​លំ​ម៉ាន់​។ ខ្ញុំ​បានឃើញ​ប្រជាជន​នៅ​ស្រែ​លំ​ម៉ាន់ ចំនួន​៣​នាក់​យក​អង្ករ​ដើរកាត់​តាម​មាត់​ទន្លេស្រែពក​។ ខ្ញុំ​បានដឹង​ច្បាស់​ថា​ប្រជាជន​ទាំងនោះ​យក​អង្ករ​ទៅ​ឲ្យ​ខ្មែរក្រហម​។ ខ្ញុំ​និង​ឈ្មោះ​ហា បាន​រាយការណ៍​ប្រាប់​ទៅ មុង​។ មុង បានធ្វើការ​ទាក់ទង​ទៅ​ប៉ូលីស​ឈ្មោះ ម៉ន ចាប់ខ្លួន​ជន​ទាំងនោះ​យកទៅ​ឃុំឃាំង​។


​នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៦៨ បង​ហម (​ហៅ​ឡាំង​) បាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នៅ​ជាមួយ​គាត់​នៅ​មន្ទីរ​សម្ងាត់​៦០​។ ខ្ញុំ​នៅ​ជាមួយ​បង​ឡាំង បាន​រយៈពេល​២​ខែ បង​ឡាំង​ក៏បាន​ចាត់តាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ធ្វើ​នីរសា​របស់​កម្មាភិបាល​។ ប៉ុន្ដែ​ក្រោយមក​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើជា​នីរសារ​បស់បង កុយ ធុច ហៅ ឃួន​(​កុយ ធួន​) ។ ពេល​ខ្ញុំ​នៅ​ជាមួយ​បង​ឃួន បាន​ចំនួន​ពីរ​ថ្ងៃ បង​ឃួន បាន​ឲ្យ​មួក​ស្បែក​ពណ៌​ខ្មៅ​មក​ខ្ញុំ​ហើយ​គាត់​បាន​និយាយថា​មិត្ត​ពាក់មួក​នេះ​សម​ណាស់​។ មិត្ត​សម​ធ្វើជា​ហ្មដំរី​។ ចាប់ពី​ថ្ងៃ​នោះមក​ខ្ញុំ​គោរព​ស្រឡាញ់ បង​ឃួន ព្រមទាំង​គិតថា​គាត់​ជាម​នុស្ស​ល្អ​។ បង​ឃួន ទុកចិត្ត​ខ្ញុំ​ខ្លាំងណាស់​។ នៅ​ថ្ងៃមួយ​ខ្ញុំ​បាន​ដឹក បង​ឃួន ពី​ខេត្តមណ្ឌលគិរី​ទៅ​ខេត្តក្រចេះ​។ នៅពេល​ធ្វើដំណើរ​តាមផ្លូវ បង​ឃួន បាន​អប់រំ​ខ្ញុំ​អំពី​បញ្ហា​ដូចជា ធ្វើ​បដិវត្តន៍​មាន​ភាពលំបាក​ខ្លាំង ភាពស្មុគស្មាញ អត់បាយ គ្មាន​អាវុធ​គ្រប់គ្រាន់​។ បង​ឃួន ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គាត់​ធ្វើ​បដិវត្តន៍​ពីរ​ផ្នែក​គឺ ធ្វើ​បដិវត្តន៍​ផង និង​ប្រឆាំង​បដិវត្តន៍​ផង​។​


​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៦៩ បង​ឃួន បាន​អប់រំ​ខ្ញុំ​, ធី (​ប្រធាន​មន្ទីរ​ទទួលភ្ញៀវ​ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រ​) និង​ឈ្មោះ​សែម (​នីរសារ​) ម្ដងទៀត ដោយ​លើកឡើង​អំពី​បញ្ហាលំបាក​ដដែល និង​បន្ត​បំផ្លាញ​បដិវត្តន៍​។ មិត្ត​ដែល​បរដំរី​ត្រូវ​បំផ្លាញ​សម្ភារ​តាមរបៀប​បរដំរី ចំណែក​មិត្ត សែម និង​មិត្ត ធី ត្រូវ​បំផ្លាញ​តាម​អ្វីដែល​អាចធ្វើ​ទៅបាន​។ ក្រោយមក​យើង​ទាំង​បីនាក់​បាននាំគ្នា​ធ្វើ​សកម្មភាព​ដោយបាន​យក​ក្រណាត់​ចំនួន​២​កី​ទៅ​ទម្លាក់ចោល​ក្នុងព្រៃ​អូរ​ច្បារ និង​បានធ្វើ​ឲ្យ​ថ្នាំពេទ្យ​ខូច​អស់​មួយចំនួន​។


​នៅ​ដើមឆ្នាំ​១៩៧០ ខ្ញុំ​បាន​ផ្ដាច់ការ​ទាក់ទង​ជាមួយ បង​ឃួន ពីព្រោះ​គាត់​ត្រូវបាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​ទៅ​ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រវិ​ញ​។ មុនពេល បង​ឃួន ផ្លាស់​ទៅ គាត់​បាន​និយាយប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ត្រូវ​ទាក់ទង​ធ្វើ​សកម្មភាព​ជាមួយ មិត្ត​កង (​ប្រធាន​បច្ចេកទេស​ខាង​សិប្បកម្ម​១០៥)​។ ក្រោយពេល បង​ឃួន ផ្លាស់​ទៅ ខ្ញុំ​ក៏ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់​ទៅ​កន្លែង​ផ្សេង​ដែរ​។ ខ្ញុំ​បាន​ផ្លាស់​មកកាន់​សមាជិក​ពាណិជ្ជកម្ម​តំបន់​១០៥​មា​នទី​ប្រចាំការ​នៅ​តំបន់​៥០៥​។


​នៅ​ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ​១៩៧១ ទើប​ខ្ញុំ​ជួប​ធ្វើការ​ទាក់ទង​ជាមួយ​មិត្ត​កង​។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧២​មិត្ត​កង​បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​ទៅ​ប្រជុំ​នៅ​ខេត្តក្រចេះ​។ អ្នកចូលរួម​ប្រជុំ​មាន​មិត្ត​កង (​អនុ​លេខា​តំបន់​៥០៥),​ឈ្មោះ​ខន (​ប្រធាន​សន្តិសុខ​តំបន់​៥០៥),​ឈ្មោះ​សៃ (​អនុប្រធាន​សន្តិសុខ​៥០៥) និង​ខ្ញុំ​។ ដំបូង មិត្ត​កង បាន​ណែនាំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ស្គាល់ មិត្ត​ខន និង សៃ ដែលជា​ខ្សែរយៈ សេ​-​អ៊ី​-​អា​។ បន្ទាប់មក មិត្ត​កង បាន​ឲ្យ​ធ្វើ​សកម្មភាព​តាម​ផែនការ​ដោយ​ធ្វើការ​បំផ្លាញ​សម្ភារ​របស់​អង្គការ និង​ទាក់ទង​លោកសង្ឃ​នៅ​វត្ត​ក្រចេះ​ដើម្បី​ឲ្យ​យន្តហោះ​មក​ទម្លាក់​គ្រាប់បែក​កម្ទេច​ស្ពានថ្ម​នៅ​អូរ​ដែក​ដូន និង​ទម្លាក់​លើ​ប្រជាជន​នៅ​ជិតៗ​នោះ​។​
​នៅ​ខែមករា ឆ្នាំ​១៩៧២ យើង​បាន​អនុវត្តតាម​ផែនការ​។ ខ្ញុំ​បានធ្វើ​ឲ្យ​ខូច​ឡាន មួយគ្រឿង និង​បង្ហូរ​អំបិល​ចេញពី​ក្នុង​ឡាន​អស់​៥០០​គីឡូក្រាម​។ ចំណែក មិត្ត​កង បាន​ទៅទាក់ទង​ព្រះសង្ឃ​នៅ​វត្ត​ក្រចេះ ផ្ដល់​សញ្ញា​ទៅ​យន្តហោះ​ទម្លាក់​គ្រាប់បែក​ធ្វើ​ឲ្យ​ខូច​ស្ពានថ្ម​អូរ​ដែក​ដូន​ចំនួន​២ និង​ស្លាប់​ប្រជាជន​មួយចំនួន​។​


​នៅ​ខែតុលា ឆ្នាំ​១៩៧៣ បង​ឃួន បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅ​ជួប​គាត់​នៅ​ចម្ការកៅស៊ូ​គីឡូម៉ែត្រ​លេខ​១០​ខេត្តកំពង់ចាម​។ ជួបគ្នា​នៅពេលនោះ​បងហើយ​គាត់​បាន​បញ្ចូល​ខ្ញុំ​ជា សេ​-​អ៊ី​-​អា​។ នៅ​ខែធ្នូ ឆ្នាំ​១៩៧៣ មិត្ត​កង បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​ទៅ​ប្រជុំ​នៅ​ក្រុង​ក្រចេះ ជាមួយ មិត្ត​ខន និង​មិត្ត​សៃ​។ ខ្លឹមសារ​ប្រជុំ​គឺ​បន្តសកម្មភាព​ពង្រីង​កម្លាំង សេ​-​អ៊ី​-​អា បំផ្លាញ​សម្ភារ​របស់​អង្គការ បំផុសប្រជាជន​ឲ្យ​ខ្លាច​ក្នុងការ​ធ្វើសង្គ្រាម កាត់បន្ថយ​ការដាំដុះ និង​រៀបចំ​អង្ករ​ដើម្បី​លក់​ឲ្យ​យួន ឈ្មោះ អឺ​ក​។ អឺ​ក គឺជា​ខ្សែ​របស់ មិត្ត​កង និង​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​កសាង​កម្លាំង​បាន​ចំនួន​១០​នាក់​មានឈ្មោះ ៖ ស៊ុន ថន (​ប្រធាន​ពាណិជ្ជកម្ម​តំបន់​១០៥), ថា (​សមាជិក​ពាណិជ្ជកម្ម​តំបន់​១០៥), ឈ្មោះ ញុ​ន (​អនុ​ភ័ស្ដុភារ​យោធា​តំបន់​១០៥), នឿន (​ប្រធាន​ទទួល​ស្រែ​នៅ​ក​-១៦), ឡាន (​ប្រធាន​ចិញ្ចឹម​គោ និង​ក្របី​នៅ​ក​-១៦), ឡាំ (​សមាជិក​ផ្នែក​ចិញ្ចឹម​គោ និង​ក្របី​នៅ​ក​-១៦), ប៊ុន (​កងការពារ ភុ​ន អនុ​លេខា​តំបន់​១០៥), ដែង (​យុទ្ធជន​ការពារ ភុ​ន អនុ​លេខា​តំបន់​១០៥), វ៉ាន (​ទទួលខុសត្រូវ​ឡាន​នៅ​មន្ទីរ​១០៥) និង ស៊ី យុទ្ធជន​បើកឡាន​នៅ​មន្ទីរ​តំបន់​១០៥​។​


​ ​នៅ​ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ​១៩៧៤ មិត្ត​កង បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​ទៅ​ប្រជុំ​នៅ​ក្រចេះ ពេលនោះ​ខ្ញុំ​ឃើញ បងខាំ​ភូ​ន (​អនុ​លេខា​តំបន់​១០៥) ទៅ​ប្រជុំ​ដែរ​។ មិត្ត​កង បាន​ប្រាប់​ទៅ បងខាំ​ភូ​ន ឲ្យ​ទាក់ទង​ជាមួយ ខន និង សៃ ដើម្បី​រួមគ្នា​ធ្វើ​សកម្មភាព​កសាង​កម្លាំង​ស្នូល​បំផ្លាញ​អង្គការ​។​
​ ​នៅ​ខែមករា ឆ្នាំ​១៩៧៥ មិត្ត​កង បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​, កង​, សៃ និង សុខន ទៅ​ប្រជុំ​នៅ​ក្រចេះ​។ នៅក្នុង​ការប្រជុំ​នោះ មិត្ត​កង បាន​ប្រាប់​អំពី​ផែនការ ដែល​អង្គការ​ជិត​វាយ​ចូល​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​។ ប្រសិនបើ​វាយ​បែក​ភ្នំពេញ មិត្ត​ទាំងអស់​ត្រូវ​ប្រមូល​ថ្នាំពេទ្យ​, ក្រណាត់ និង​សម្ភារ​ផ្សេងៗ​ទុក​ឲ្យ​បាន​ច្រើន ដើម្បី​ត្រៀម​ធ្វើសង្គ្រាម​ជាមួយ​បដិវត្តន៍​នៅ​ថ្ងៃ​ខាងមុខ​។ ក្រោយពី​បានទទួល​ផែនការ​រួចហើយ ខ្ញុំ​បាន​ទៅប្រាប់​អ្នក​ទាំង​១០​នាក់​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់បាន​អប់រំ​។ ប៉ុន្តែ​ជា​អកុសល​ខ្ញុំ​មិនបាន​អនុវត្ត​ផែនការ​នោះទេ ព្រោះ​នៅ​ថ្ងៃ​រំដោះ​ភ្នំពេញ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ឡាន​បុក​បាក់​ស្មងជើង​ម្ខាង និង​ត្រូវ​សម្រាក​ព្យាបាល​នៅ​មន្ទីរពេទ្យ​អស់​រយៈពេល​១​ឆ្នាំ​ទើប​ជើង​របស់ខ្ញុំ​អាច​ដើរ​បាន​។​


​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៦ ខ្ញុំ​ធ្វើការ​ទាក់ទង​ជាមួយ បងខាំ​ភូ​ន នៅ​មន្ទីរ​១០៥​។ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ​១៩៧៦ បងខាំ​ភូ​ន បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​ទៅ​ប្រជុំ​នៅ​មន្ទីរ​ក​-១៦ ស្ថិតនៅក្នុង​មន្ទីរ​ពាណិជ្ជកម្ម​តំបន់​១០៥ ហើយ​អ្នកចូលរួម​មាន ៖ ស៊ុន ជន (​ប្រធាន​ពាណិជ្ជកម្ម​តំបន់​១០៥), ឡាប់ (​អនុប្រធាន​ពាណិជ្ជកម្ម​តំបន់​១០៥), ថា និង​ខ្ញុំ​។ ខាំ​ភូ​ន បាន​លើក​ផែនការ​ឲ្យ​បំផ្លាញ​បក្ស​និង​បំផុសប្រជាជន​ឲ្យ​ប្រឆាំង​មាគ៌ា​កសាង​ប្រទេស​របស់​បក្ស​។ មិត្ត ស៊ុន ជន ជា​អ្នក​ចែក​សម្ភារ ដោយ​ធ្វើយ៉ាងណា​ត្រូវ​ចែក​មិន​ឲ្យ​គ្រប់គ្រាន់​ដល់​ប្រជាជន​ដើម្បី​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ទះ​ដល់​ការបង្កបង្កើន​ផលរប​ស់​អង្គការ​។ នៅ​ខែសីហា ឆ្នាំ​១៩៧៦ បងខាំ​ភូ​ន បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​និង​ឈ្មោះ​ញុ​ន ទៅ​ជួប​នៅ​មន្ទីរ​ក​-១៦ ពេលនោះ​ប្រពន្ធ​របស់ បងខាំ​ភូ​ន ឈ្មោះ ឡាប់ ក៏​នៅ​ជាមួយ​ដែរ​។ នៅក្នុង​អង្គប្រជុំ ខាំ​ភូ​ន លើកឡើង​ដោយបាន​ស្នើ មិត្ត​ញុ​ន និង​ប្រពន្ធ​របស់គាត់​ធ្វើ​សកម្មភាព​នៅក្នុង​មន្ទីរ គឺ​ដឹកនាំ​កម្លាំង​ផ្នែក​ដេរ កុំ​ឲ្យ​កាត់ដេរ​បាន​លឿន​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្ទះ​ការងារ​បដិវត្តន៍​ព្រោះ​ពេលនេះ​អង្គការ​ត្រូវការ​សម្លៀកបំពាក់​ខ្លាំងណាស់​។


​ ​នៅ​ខែឧសភា ឆ្នាំ​១៩៧៧ បង​ឡាំង បាន​ចាត់តាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទាក់ទង​ជាមួយ​មន្ទីរ​ពាណិជ្ជកម្ម​កណ្ដាល ដោយ​យក​សត្វ​ដំរី​ទៅ​ដូរ​ជាមួយ​សត្វ​សេះ​យកមក​ចិញ្ចឹម​វិញ​។ ខ្ញុំ​បានធ្វើ​ដំណើរ​តា​មកា​រណូត​ជាមួយ​ឈ្មោះ ផាវ​។ នៅពេល​ខ្ញុំ​ទៅដល់​មន្ទីរ​ពាណិជ្ជកម្ម​ភូមិភាគ​កណ្ដាល ខ្ញុំ​បាន​ជួប​ជាមួយ​ឈ្មោះ ជ័យ ជា​ប្រធាន​មន្ទីរ​ពាណិជ្ជកម្ម​។ ការជួបគ្នា​លើកដំបូង​រវាង​ខ្ញុំ និង​ឈ្មោះ​ជ័យ យើង​បាន​ស្រុះស្រួល​គ្នា​ដូរ​ដំរី​១០​ក្បាល​ជាមួយ​សេះ​៣០​ក្បាល​។ ក្រៅពី​ដោះដូរ ខ្ញុំ​និង​ជ័យ បាន​ទាក់ទង​គ្នា​រឿង​ដោះដូរ​សម្ភារ​ក្រៅផ្លូវការ​។ នៅ​ចុងខែ​មិថុនា ឆ្នាំ​១៩៧៧ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ទទួល​សម្ភារ​នៅ​ភ្នំពេញ​ដោយ​ធ្វើដំណើរ​តាមផ្លូវ​ទឹកទន្លេ​មេគង្គ​។ ពេល​ត្រឡប់មកវិញ​ខ្ញុំ បាន​ទៅ​ជួប​មិត្ត​ជ័យ នៅ​មន្ទីរ​ពាណិជ្ជកម្ម​ភូមិភាគ​កណ្ដាល ខេត្តកំពង់ចាម​។ ខ្ញុំ​បាន​ហូបបាយ​ជាមួយ​ជ័យ ហើយ​បាន​និយាយ​អំពី​ស្ថា​ភាព​ប្រជាជន​តាម​តំបន់​រៀងខ្លួន​។ ជ័យ បាន​និយាយប្រាប់​ខ្ញុំ​អំពី​ប្រជាជន​ហូប​តែ​ក្តួច​ធ្វើ​ឲ្យ​ហើម​ខ្លួន ជាពិសេស​ប្រជាជន​នៅក្នុង​តំបន់​៤១ មានការ​ខ្វះខាត​ជាងគេ​។ ក្រោយពី​ជជែក​គ្នា យើង​ទាំងពីរ​នាក់​បាន​យល់​គ្នាច្រើន​ក្នុង​ការធ្វើសកម្មភាព​ក្បត់​អង្គការ​។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំ​ក៏បាន​រាយការណ៍​ប្រាប់ បងខាំ​ភូ​ន នៅ​មន្ទីរ​ក​-១៦​។ នៅ​ថ្ងៃទី​២៥ ខែកក្កដា ឆ្នាំ​១៩៧៧ មិត្ត​ជ័យ ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទៅ​ជួប​គាត់​ម្ដងទៀត​ដើម្បី​និយាយ​អំពី​ផែនការ​ក្នុងការ​កម្ទេច​អង្គការ​។ នៅពេល​ខ្ញុំ​ទៅដល់​មន្ទីរ ខ្ញុំ​មិនបាន​ឃើញ​គាត់​ទេ​ហើយ​ទំនាក់ទំនង​រវាង​ខ្ញុំ និង ជ័យ បាន​ដាច់​ចាប់ពីពេលនោះ​មក​។


​នៅ​ថ្ងៃទី​១៥ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ​១៩៧៧ បងខាំ​ភូ​ន បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​ទៅ​ឈ្មោះ អន់ តយ ឲ្យ​ខ្ញុំ​បាន​ចូលរួម​ក្នុងការ​ប្រជុំ​នៅក្នុង​មន្ទីរ​ក​-១៦ ដែល​ប្រព្រឹត្ត​នៅ​ថ្ងៃទី​១៨ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ​១៩៧៧​។ នៅក្នុង​អង្គប្រជុំ ខាំ​ភូ​ន បានលើកឡើង​ដោយ​ស្នើ​មិត្ត​ទាំងអស់​ឲ្យ​រៀបចំ​អាវុធ​នៅ​កន្លែង​រៀងខ្លួន​រួច​យកមក​ទុក​នៅ​កន្លែង​របស់គាត់ នៅ​មន្ទីរ​ក​-១៦​វិញ​។ ក្នុងការ​ប្រមូល​អាវុធ​នេះ គឺ​យើង​មាន​ផែនការ​ក្នុង​ការរត់​ទៅ​ប្រទេស​យួន ព្រោះ​សភាពការណ៍​បដិវត្តន៍​បច្ចុប្បន្ន​កាន់តែ​មានការ​តឹងរ៉ឹង​។ ផែនការ​នេះ ខាំ​ភូ​ន បានសម្រេច​ឲ្យ​ឈ្មោះ មិត្ត​ញុ​ន​, ប៊ុន​, នឿន​, ឡាង​, ឡាំង ដឹកនាំ​កម្លាំង​រត់​ចូលទៅ​ដី​យួន​។ ផ្លូវ​ដែល​ត្រូវធ្វើ​ដំណើរ​គឺ​តាមផ្លូវ​ភូមិ​ស្រែ​ព្រះ ឃុំ​ស្រែ​ព្រះ ស្រុក​កែវ​សី​ម៉ា​។ ពីរ​ថ្ងៃក្រោយ​យើង​បានទទួល​ដំណឹង​ថា អង្គការ​ចាប់បាន និង​បាញ់សម្លាប់​អស់​១៣​នាក់​។ ដូច្នេះ​កម្លាំង​ដែល​បាន​ចូល​ដី​យួន​មានតែ​៤​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​អ្នក​ទាំងនោះ​ក៏​មិនដែល​ទំនាក់ទំនង​មក​យើង​វិញ​ដែរ​។ ក្រោយ​ព្រឹត្តិការណ៍​នេះ​បាន​កើតឡើង អង្គការ​បាន​ចាត់តាំង ខាំ ដែល​ត្រូវជា​កូន​របស់ បងខាំ​ភូ​ន ឲ្យ​ដើររក​ចាប់​ក្រុម​ដែល​បាន​រត់​ចូល​ដី​យួន​។ មិត្ត​ខាំ មិនបាន​អនុវត្តតាម​អង្គការ​ទេ ហើយ​ថែមទាំង​ធ្វើ​សកម្មភាព​ប្រឆាំង​វិញ​។ ដូច្នេះ​អង្គការ​បានសម្រេច​ចាប់ខ្លួន ខាំ នៅ​ថ្ងៃទី​១៩ ខែតុលា ឆ្នាំ​១៩៧៧​។ ក្រោយមក​បង​ឡាំង បាន​ដក​ខ្ញុំ​ពី​ក្រចេះ​ឲ្យ​ទៅ​ក្ដាប់​សភាព​ការ​នៅ​ពាណិជ្ជកម្ម​១០៥​។ ពេលនោះ​ខ្ញុំ​ក៏បាន​ជួប​ជាមួយ​មិត្ត​ស៊ុន ថន និង បងខាំ​ភូ​ន​។ នៅពេល បងខាំ​ភូ​ន​ជួប​ខ្ញុំ គាត់​ក៏បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គាត់​លែង​បាន​ដឹកនាំ​ខ្ញុំ​ប្រជុំ​ទៀតហើយ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ដឹកនាំ​ប្រជុំ​ជំនួស​គាត់ បន្ទាប់ពី​គាត់​ត្រូវបាន​អង្គ​ការដក​ទៅ​នៅ​ភ្នំពេញ​។ ខាំ​ភូ​ន បាន​និយាយ​បន្តទៀតថា រឿង​អង្គការ​បម្រុង​ដក​គាត់​នេះ​ប្រាកដជា​ចាប់គាត់​ហើយ ចំណែក​រឿងរ៉ាវ​របស់​យើង​លើក​មុន​ប្រាកដជា​បែកការណ៍​មិន​ខាន​។ គាត់​បន្តថា ពេលណា​មានឱកាស​ល្អ ប្រាកដជា​វាយ បង​ឡាំង ព្រោះ​រឿង​កូន​គាត់​ត្រូវ​អង្គ​ការចាប់ និង​បែកការណ៍​មកពី បង​ឡាំង​។ ថ្ងៃទី​២៦ ខែតុលា ឆ្នាំ​១៩៧៧ បងខាំ​ភូ​ន ត្រូវ​អង្គ​ការដក​មក​នៅ​ភ្នំពេញ​។ ពេល​ខ្ញុំ​មក​ភ្នំពេញ ខ្ញុំ​បាន​ដំណឹង​ថា បងខាំ​ភូ​ន វាយ​បង​ឡាំង ស្លាប់​នៅ​មន្ទីរ​ពាណិជ្ជកម្ម​តំបន់​១០៥ នៅ​ភ្នំពេញ​។ នៅ​ថ្ងៃទី​២៣ ខែ​វិ​ចិ្ឆ​កា ឆ្នាំ​១៩៧៧ អង្គការ​ចាប់​ខ្ញុំ​តែម្ដង​។


​កំណត់ចំណាំ​៖ រាល់​ច​ម្លើ​សារភាព​របស់​អ្នកទោស​ទាំងអស់​នៅ​មន្ទីរ​សន្តិសុខ​ស​-២១​សុទ្ធតែ​ឆ្លងកាត់​ការបង្ខិតបង្ខំ​និង​ធ្វើ​ទា​រុ​ណ្ម​កម្ម​ធ្ងន់ធ្ងរ​ពី​កង​សួរចម្លើយ​របស់​ខ្មែរក្រហម​ដូច្នេះ​យើង​មិនអាច​សន្និដ្ឋានបាន​ថាច​ម្លើ​យ​របស់ ផាន ឃោ​ន ហៅ ជួន ពិត​ឬ​យ៉ាងណា​នោះទេ​៕
(​ដកស្រង់​ចេញពី​ឯកសារ​ចម្លើយសារភាព​លេខ D02696)