«​ផេះផង់​ធូលី​» ​រឿងរ៉ាវ​ចេញពី​ប្រជាជន​ថ្មី​ក្រោម​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ​ ​ស៊ីវ សុខ​គា​៖ អ្នកបើក​តាក់ស៊ី​

226
ចែករម្លែក
​ស៊ីវ សុខ​គា និង​ប្រពន្ធ​
(​បណ្ណសារ​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

ដោយៈ​ប៊ា​ង ពី​វ័​ន្ត និង វេ​នី ខក​ហ្កៀ​ល​/ភ្នំពេញៈ ​ ​ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ និង​ខ្ញុំ​គឺជា​កូនកាត់​កម្ពុជា​-​ចិន ប៉ុន្តែ​យើង​មិនអាច​និយាយ​ភាសា​ចិន​បាន​នោះទេ​។ យើង​មិនដែល​បាន​ជួបគ្នា​រហូតដល់​ថ្ងៃ​មង្គលការ​របស់​យើង ទោះបី​យើង​គឺជា​បងប្អូន​ជីដូនមួយ​ដ៏​ល្អ​ម្នាក់​ក៏ដោយ​។ ឪពុកម្តាយ​របស់​យើង​បានរៀបចំ​មង្គលការ​ឲ្យ​យើង ហើយ​ក្នុងនាម​ខ្ញុំ​ជា​កូនប្រុស​របស់គាត់ ខ្ញុំ​មិនមាន​សេចក្តីក្លាហាន​ក្នុងការ​និយាយ​តវ៉ា​ទៅកាន់​ពួកគាត់​នោះទេ​។​
​ពិធីមង្គលការ​របស់​យើង​ត្រូវបាន​ប្រារព្ធ​ធ្វើឡើង​តាម​ទំនៀមទម្លាប់​ចិន និង​ខ្មែរ​។ ឪពុកម្តាយ​របស់​យើង​គឺជា​អ្នក​អភិរក្សនិយម​។ ដូច្នេះហើយ​យើង​បាន​ស្លៀក​សម្លៀកបំពាក់​ប្រពៃណី​។ ខ្ញុំ​បាន​ស្លៀក​សម្លៀកបំពាក់​ត្រឹម​តែមួយ​កំ​ប្លេ​រ​ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ​ប្រពន្ធ​របស់ខ្ញុំ​បាន​ស្លៀក​សម្លៀកបំពាក់​ពី​រកំ​ផ្លេ មួយ​កំ​ប្លេ​រ​គឺជា​ពណ៌​ក្រហម រីឯ​មួយ​កំ​ផ្លេ​ទៀត​គឺជា​ពណ៌​ផ្កាឈូក​។ បន្ទាប់ពី​របប​ខ្មែរក្រហម បងស្រី​របស់ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គាត់​បាន​ដោះដូរ​សម្លៀកបំពាក់​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ជាមួយ​អង្ករ​។ គាត់​បាន​អរគុណ​ខ្ញុំ​ដោយ​និយាយថា គាត់​នឹង​អត់ឃ្លាន​ស្លាប់​ប្រសិនបើ​គ្មាន​សម្លៀកបំពាក់​នោះ​ដើម្បី​ដោះដូរ​។


​ ​ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​បាន​កាន់​កន្សែងដៃ​ដើម្បី​ខ្ចប់​លុយ ព្រោះ​ស្ត្រី​ខ្មែរ​នៅពេលនោះ​មិនបាន​កាន់​កាបូប​ជា​ញឹកញាប់​នោះទេ​។ គាត់​បាន​ដេរ​វា​ដោយ​ខ្លួនឯង​ព្រោះ​គាត់​ចូលចិត្ត​ដេរ និង​ប៉ាក់​។ គាត់​បាន​ប៉ាក់​រូប​ផ្កា​ជាច្រើន​ប្រភេទ​លើ​សម្លៀកបំពាក់ និង​ខ្នើយ​។​
​ ​យើង​ស្រឡាញ់គ្នា​ខ្លាំងណាស់​។ បន្ទាប់ពី​មង្គលការ​របស់​យើង យើង​នៅមានកម្រិត​ជីវភាព​ម​ធ្យ​ម​។ គាត់​នៅផ្ទះ​ហើយ​មើលថែទាំ​កូនៗ ខណៈពេលដែល​ខ្ញុំ​លក់​ស្ករត្នោត​នៅឯ​ផ្សារ​។ នៅក្នុង​រយៈពេល​មួយឆ្នាំ​ខ្ញុំ​បាន​លក់​ស្ករត្នោត​រាប់រ​យ​ពាង ហើយ​ទទួលបាន​ប្រាក់កម្រៃ​ជាច្រើន​។​

​ស៊ីវ សុខ​គា និង​ប្រពន្ធ នៅ​ថ្ងៃ​រៀបការ​
(​បណ្ណសារ​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)


​ ​យើង​បាន​ផ្លាស់ប្តូរ​កន្លែង​រស់នៅ​ជា​ញឹកញាប់​។ ដំបូង​យើង​រស់នៅ​ក្នុងផ្ទះ​ឪពុក​ម្តាយក្មេក​របស់ខ្ញុំ​នៅ​ខេត្តកំពង់ស្ពឺ ហើយ​បន្ទាប់មក​ក៏​មក​នៅ​ភ្នំពេញ​។ នៅ​ទីបំផុត​ខ្ញុំ​បាន​សន្សំ​ប្រាក់​គ្រប់គ្រាន់ ដើម្បី​ទិញ​ឡាន​រត់​តាក់ស៊ី​ពី​ភ្នំពេញ​ទៅ​ខេត្តបាត់ដំបង​។​
​ ​ខ្ញុំ​បាន​បើកឡាន​តាក់ស៊ី​របស់ខ្ញុំ​នៅ​ដើម​ទសវត្សរ៍ ឆ្នាំ​១៩៧០​។ ទាហាន លន់ នល់ ជាច្រើន​តែងតែ​បើកបរ​នៅ​ពីមុខ​ឡាន​ខ្ញុំ​ដើម្បី​ការពារ​សុវត្ថិភាព​របស់​យើង​ពីព្រោះ​ទាហាន​ខ្មែរក្រហម​នឹង​ឡោមព័ទ្ធ​យើង​នៅតាម​ផ្លូវ​។ ដោយសារតែ​ស្ថានភាព​កាន់តែ​អាក្រក់ ខ្ញុំ​បាន​ឈប់​រត់​តាក់ស៊ី​ទៅ​ផ្លូវ​បាត់ដំបង ហើយ​ទិញ​ឡានតូច​ថ្មី​មួយ​ជំនួស​វិញ​។ ខ្ញុំ​បាន​រត់​តាក់ស៊ី​នៅក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​។ នា​យប់​មួយ​បងប្អូន​ជីដូនមួយ​រប​ស់​ខ្ញុំ បាន​អុជចង្កៀង​ប្រេងកាត ហើយក៏​បាន​ឆេះ​ផ្ទះ​របស់គាត់​។ ពេលនោះ​មាន​ខ្យល់​បក់​យ៉ាងខ្លាំង​បណ្តាល​ឲ្យ​ឆេះ​រាលដាល​។ វា​បានសម្លាប់​កូន​របស់​បងប្រុស​ខ្ញុំ​ហើយ​បាន​បំផ្លាញ​ផ្ទះ​ចំនួន​១៧​ខ្នង រួមទាំង​ផ្ទះ​របស់ខ្ញុំ​។ អ្វីដែល​ខ្ញុំ​នៅ​សេសសល់​គឺ​ឡានតូច​របស់ខ្ញុំ និង​លុយ​នៅក្នុង​ហោប៉ៅ​របស់ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​បាន​យកប្រាក់​ដែល​នៅ​សេសសល់​ទៅ​ទិញ​ស្បែកជើង ព្រោះ​ខ្ញុំ​បាន​រត់​ចេញពីផ្ទះ​ដោយ​ជើង​ទទេ​។ ទាហាន លន់ នល់ បាន​ឃុំខ្លួន​យើង​នៅក្នុង​ការិយាល័យ​សន្តិសុខ​មួយរយៈ បន្ទាប់ពី​សង្ស័យថា​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​គឺជា​អ្នក​ដុត​។ កាសែត​បាន​សរសេរ​អំពី​ព្រឹត្តិការណ៍​នោះ ដោយ​និយាយថា «​ឡៅ សុខ​គា គឺជា​ជនជាតិ​ចិន​បាន​បង្ក​ឲ្យ​មាន​អគ្គីភ័យ ដើម្បី​ផ្តល់ឱកាស​ឲ្យ​សត្រូវ​ចូលមកក្នុង​ប្រទេស​»​។​
​ ​នៅ​ថ្ងៃ​រំដោះ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៥ គ្រាប់បែក​ជាច្រើន​ត្រូវបាន​ទម្លាក់​នៅក្បែរ​ផ្ទះ​របស់ខ្ញុំ​។ ប្រជាជន​មិនអាច​ធ្វើដំណើរ​ទៅណា​បានទេ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ក៏​ឈប់​រត់​តាក់ស៊ី​តទៅទៀត​។ ខ្ញុំ​បាន​យក​សម្លៀកបំពាក់​អាពាហ៍ពិពាហ៍​របស់ខ្ញុំ ទៅ​ផ្ញើទុក​នៅផ្ទះ​បងប្អូន​ជីដូនមួយ​រប​ស់​ខ្ញុំ​នៅ​ភ្នំពេញ មុន​ពេលដែល​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​ជម្លៀសចេញ​។ ខ្ញុំ​បាន​ជួល​ទូក​ទៅ​ភូមិកំណើត​ប្រពន្ធ​របស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ​យោធា​ខ្មែរក្រហម​បញ្ជា​ឲ្យ​យើង​ទៅ​ខេត្តកណ្តាល​ជំនួស​វិញ​។​
​ ​ប្រពន្ធ​របស់ខ្ញុំ​បាន​រកស៊ី​ជួញដូរ​។ នៅពេលដែល​យើង​ទៅដល់​ខេត្តកណ្តាល​ដំបូង គាត់​បាន​ជួញ​អង្ករ​ចំនួន​បី​តៅ ដែល​គាត់​បាន​យក​មកពី​ផ្ទះ​ដើម្បី​ដូរ​មាស​។ ក្រោយមក គាត់​បាន​ដូរ​មាស​នោះ​យក​អង្ករ​បាន​ច្រើនជាង​មុន​ទៀត​។ ប៉ុន្តែ​នៅពេល​អង្គការ​ចាប់ផ្តើម​មាន​សហករណ៍ វា​នៅសល់​របស់​តិចតួច​ដើម្បី​ជំនួញ​ដូរ​។ ខ្ញុំ​មិនអាច​បំពេញ​ក្រពះ​របស់ខ្ញុំ​បាន​ឆ្អែត​នោះទេ ដោយ​ហូប​តែ​បបរ និង​បន្លែ​ប៉ុណ្ណោះ​។ មិនមាន​សាច់ ហើយ​សម្លរ​គឺ​មើលទៅ​គួរ​ឲ្យ​ខ្ពើម​។​
​ ​យើង​បាន​ខិតខំ​ធ្វើការ​។ មាន​ពេល​មួយ​កូនប្រុស​ខ្ញុំ​មិនបាន​ទៅធ្វើ​ការ​នៅ​វាលស្រែ​ទេ ដូច្នេះ​មាន​កម្មាភិបាល​ម្នាក់​បានដាក់​ទោស​វា​។ កម្មាភិបាល​បាន​រុញ​ក្បាល​កូនប្រុស​របស់ខ្ញុំ​ចូលទៅក្នុង​ទឹក ដាក់​កន្ទុយបារី​លើ​ខ្លួន​កូនប្រុស​របស់ខ្ញុំ ហើយ​បន្ទាប់មក​ដាក់​ស្រមោច​ឲ្យ​ខាំ​វា​។ ខ្ញុំ​បាន​លួងលោម​កូនប្រុស​របស់ខ្ញុំ ហើយ​បាន​ប្រាប់​វា​ឲ្យ​ទៅធ្វើ​ការ​នៅឯ​ចម្ការ​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​វា​ទទួលទោស​ម្តងទៀត​។ ការរស់នៅ​ជាមួយ​ប្រជាជន​មូលដ្ឋាន​បានធ្វើ​ឲ្យ​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​មាន​បញ្ហា​ជាច្រើន​។ អ្នកជិតខាង​បាន​ហៅ​យើង​ថា «​អាចិន​» ដោយសារតែ​ស្បែក​របស់ខ្ញុំ​មើលទៅ​ដូច​ជនជាតិ​ចិន​។ អង្គការ​បាន​ចំអក​ដាក់​ខ្ញុំ​នូវ​ពាក្យ​ទាំងនេះ ហើយ​បាន​បញ្ជា​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​លើ​រង​ដាំ​ដំណាំ​ឲ្យ​បាន​ចំនួន​២៥​រង​ក្នុង​មួយថ្ងៃ​។ ពួកគេ​បាន​និយាយថា ប្រសិនបើ​ខ្ញុំ​មិនអាច​បំពេញភារកិច្ច​នេះ​បានទេ ខ្ញុំ​នឹង​ត្រូវបាន​យកទៅ​សម្លាប់​។ មុន​ឆ្នាំ​១៩៧៩ អង្គការ​បានស្នើ​ឲ្យ​អ្នកភូមិ​ទាំងអស់​ចូលរួម​ការប្រជុំ​នៅក្នុង​ព្រៃ នៅវេលា​ប្រហែល​ម៉ោង ៣ ឬ​៤​ព្រឹក​។ ខ្ញុំ​នៅ​ទីវាល ប៉ុន្តែ​នៅពេល​ប្រពន្ធ​របស់ខ្ញុំ​មកដល់ គាត់​ក៏បាន​ឃើញ​កម្មាភិបាល​កំ​ពុង​តែរ​ត់ទៅ​ទិសដៅ​ផ្សេងៗ​គ្នា ហើយ​បានឮ​សំឡេង​កាំភ្លើង និង​គ្រាប់បែក​ទម្លាក់​នៅក្បែរនោះ​។ កម្មាភិបាល​ម្នាក់​បាន​និយាយថា «​សូមកុំ​បារម្ភ​អី​ការប្រយុទ្ធ​គ្នា​គឺ​នៅតាម​ព្រំដែន​នោះទេ​»​។ ប៉ុន្តែ​មិនយូរប៉ុន្មាន​អ្នកភូមិ​ទាំងអស់​បានចាប់ផ្តើម​ជួបជុំគ្នា​រត់​។ គាត់ និង​កូនៗ​បាន​រត់​មករក​ខ្ញុំ​ហើយ​យើង​ក៏បាន​ជួបជុំគ្នា​វិញ​។

​ស៊ីវ សុខ​គា និង​ប្រពន្ធ នៅ​ថ្ងៃ​រៀបការ​
(​បណ្ណសារ​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)


​ ​នៅ​ថ្ងៃ​រំដោះ​ខ្ញុំ​បានឃើញ​ឯកសារ​របស់​ខ្មែរក្រហម​ដែលមាន​ឈ្មោះ​របស់ខ្ញុំ​នៅលើ​នោះ​។ នៅលើ​ឯកសារ​បាន​និយាយថា​ខ្ញុំ​គឺជា​អតីត​ទាហាន ហើយ​ប្រពន្ធ​របស់ខ្ញុំ​គឺជា​កម្មករ​ខ្ជិលច្រអូស​។ វា​បាន​ប្រាប់​ឈ្មោះ​ប្រជាជន​មូលដ្ឋាន​ពីរ​នាក់ ដែល​បាន​រាយការណ៍​មក​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​មិនដែល​មាន​ជម្លោះ​ជាមួយ​នរណាម្នាក់​នោះទេ​។ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​មិន​យល់​ពី​មូល​ហេតុដែល​ប្រជាជន​ទាំងនេះ​ធ្វើបាប​ខ្ញុំ​។​
​ ​សូម្បីតែ​ថ្ងៃ​ដែល​ខ្ញុំ​ស្អប់​ពាក្យ​ថា «​សម​មិត្ត​» ដែល​ត្រូវបាន​ប្រើ​ជា​ញឹកញាប់​នៅក្នុង​ការប្រជុំ​ជាមួយ​ខ្មែរក្រហម​។ ពេលខ្លះ​ខ្ញុំ​បានឮ​វា​តាម​ទូរទស្សន៍​ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​បិទ​វា​ភ្លាមៗ​។ ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ឮ​ពាក្យ​នេះ​ជាថ្មី​ម្តងទៀត​នោះទេ​៕សរន