​វឹង វន​ពលទាហាន​

2520
ចែករម្លែក
  • 33
    Shares
វឿ​ង វ៉ន បាន​ថតរូប​មួយខែ​បន្ទាប់ពី​រៀបការ​នៅ​នៅក្នុង​របប​លន់ នល់ (​រូប​៖ មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

ដោយ​: មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា / ភ្នំពេញ​: ឈ្មោះ សូ រី ត្រូវជា​ប្រពន្ធ​របស់ វឹង វន បាន​និយាយ​រឿងរ៉ាវ​ប្រាប់ថា ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ វន គាត់​មាន​សម្បុរ​សណ្តែកបាយ​។ គាត់​ជាម​នុស្ស​ស្លូតបូត ឧស្សាហ៍​ធ្វើការ និង​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​។ យើង​បាន​រៀបការ​នៅពេលដែល​ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​១៦​ឆ្នាំ​។ ប្រហែលជា​មួយខែ​ក្រោយមក រដ្ឋអំណាច​ភូមិ និង​ឃុំ បាន​បញ្ចុះបញ្ចូល វន ឲ្យ​ចូល​បម្រើកងទ័ព លន់ នល់​។ គាត់​មិន​ចង់​ចូល​ទេ ប៉ុន្តែ​គាត់​មាន​ជម្រើស​តិចតួច​។ គាត់​បាន​វាយ​ប្រ​យុ​ទ្ឋ​នៅលើ​សមរភូមិ​ជាច្រើន​។​

​នៅ​ដើមឆ្នាំ​១៩៧៥ ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​បញ្ជា​ឲ្យ​ទៅ​ភូមិ​មួយ នៅ​ជាយក្រុង​ភ្នំពេញ នៅ​ទីនោះ​គាត់​ត្រូវរបួស​នៅលើ​ភ្លៅ​។ បន្ទាប់ពី​សហការី​រប​ស់​គាត់​បានផ្តល់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​នូវ​ដំណឹង​របស់គាត់ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ជិះ​ឧទ​ម្ភា​គច​ក្រពី​ខេត្តតាកែវ​មក​មើលថែ​គាត់​។ មុនដំបូង នៅពេលដែល​ខ្ញុំ​ឃើញ​របួស​គាត់ ខ្ញុំ​បាន​ស្រែកយំ​។ គាត់​មិនអាច​បញ្ឈប់​ការ​ហូរឈាម​បានទេ ហើយ​ដំបៅ​របស់គាត់​មាន​ដង្កូវ​ជាច្រើន​។ វេជ្ជបណ្ឌិត​ជាច្រើន​នាក់​បាន​ព្យាយាម​ជួយ​គាត់ ប៉ុន្តែ វន មិនអាច​ដើរ​បានទេ​។​

​ខ្ញុំ​បានប្រកែក​មិន​ចាកចោល​គាត់ នៅពេលដែល​ខ្មែរក្រហម​ចាប់ផ្តើម​ជម្លៀស​ប្រជាជន​ចេញពី​ក្រុងភ្នំពេញ​។ នៅពេលដែល​ខ្មែរក្រហម​បាន​បង្ខំ​យើង​ឲ្យ​ចាក​ចេញពី​មន្ទីរពេទ្យ ខ្ញុំ​បានដាក់ វន នៅក្នុង​រទេះអូស​មួយ រួច​ចង​គាត់​នឹង​ក្រ​ម៉ា​ភ្ជាប់​រទេះ​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ធ្លាក់​ចេញពី​រទេះ​។ ខ្ញុំ​ស្ទើរតែ​ហៀបនឹង​ឆ្លងទន្លេ ព្រោះ​ពោះ​របស់ខ្ញុំ​វា​ធំ​ខ្លាំងពេក ដូច្នេះ​វារឹតតែ​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មានការ​លំបាក​ក្នុងការ​ធ្វើដំណើរ​។​
​នៅតាម​ផ្លូវ​ខ្ញុំ​បាន​កប់​ឯកសារ និង​ឯកសណ្ឋាន​របស់ វន​។ នៅពេលដែល​ខ្មែរក្រហម​សួរ​យើង ខ្ញុំ​ប្រាប់ថា ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ជា​អ្នកលក់​ការ៉េម​កី ហើយ​ខ្ញុំ​ជា​មេផ្ទះ​។ ប៉ុន្តែ​ដោយសារ វន មាន​របួស​ជើង ខ្មែរក្រហម​មិន​ជឿ​យើង​ឡើយ​។ ខ្មែរក្រហម​បាន​យកប្តី​ខ្ញុំ​ដាក់ចូល​ទៅក្នុង​រថយន្ត​មួយ​។ ខ្ញុំ​គិតថា​ខ្មែរក្រហម​បានសម្លាប់​គាត់ ព្រោះ​អី​គាត់​ជា​ទាហាន លន់ នល់​។​ ​

សូ រី​, មួយខែ​បន្ទាប់ពី​ពិធីមង្គលការ​របស់​នា​ង (​រូប​៖ មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)​

​ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​ជម្លៀស​ទៅ​ភូមិ​ចំបក់ នៅក្នុង​ខេត្តកំពង់ចាម បន្ទាប់ពី​ខ្ញុំ​ទៅដល់​១៥​ថ្ងៃ​ក្រោយមក ខ្ញុំ​បាន​ឆ្លងទន្លេ​កើត​បាន​កូនស្រី​ម្នាក់​។ ខ្ញុំ​មានការ​ខ្លាចរអា​ជាខ្លាំង ដោយ​ខ្ញុំ​មិនដឹងថា​ត្រូវ​កើត​កូនង៉ា​យ៉ាងម៉េច ហើយ​នៅ​ទីនោះ​មិនមាន​ពេទ្យឆ្មប​ជួយ​ខ្ញុំ​ទេ​។ យ៉ាងណាក៏ដោយ មាន​មនុស្សម្នា​ក់នៅ​ក្នុងចំណោម​អ្នកជិតខាង​របស់ខ្ញុំ​បានដឹង​អំពី​ការបង្កើត​កូន ហើយ​គាត់​ក៏បាន​ជួយ​ខ្ញុំ​។ វា​ជាការ​កើតកូន​តាម​ធម្ម​ជាតិ និង​មានការ​ឈឺចាប់​យ៉ាងខ្លាំង​។​

​អ្នកភូមិ​ជាច្រើន​នាក់​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ដាក់ឈ្មោះ​កូនស្រី​របស់ខ្ញុំ​ថា ចំបក់ ដូច្នេះ​នាង​មិនអាច​បំភ្លេច​ទីកន្លែង​ដែល​នាង​បានចាប់កំណើត​ឡើយ​។ ១៥​ថ្ងៃ​បន្ទាប់មក ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​ចាត់​ឲ្យ​ទៅធ្វើ​ការ​នៅ​វាលស្រែ​។ ខ្ញុំ​បាន​យក ចំបក់ ទៅ​ស្រែ​ជាមួយ ហើយ​បានដាក់​នាង​ឲ្យ​ដេក​នៅក្នុង​អង្រឹង​មួយ ខណ​:​ដែល​ខ្ញុំ​កំពុងធ្វើការ​។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែល​នាង​ឈឺ​ក្តៅខ្លួន​ខ្លាំង នៅ​ទីនោះ​មិនមាន​វេជ្ជបណ្ឌិត​ព្យាបាល​នាង​ទេ​។ នាង​បាន​ស្លាប់​នៅពេលដែល​នាង​មាន​អាយុ​៩​ខែ​។ ខ្ញុំ​បាន​សួរ​អង្គការ​ថា ខ្ញុំ​អាច​កប់​សាកសព​កូនស្រី​របស់ខ្ញុំ​បានទេ​? ប៉ុន្តែ​អង្គការ​បាន​បដិសេធ ហើយ​បាន​គ្រវែង​សាកសព​នាង​ចូលទៅក្នុង​ស្ទឹង​។ ខ្ញុំ​យំ​យ៉ាង​ស្ងៀមស្ងាត់ ព្រោះ​បើ​កម្មាភិបាល​ឮ​ខ្ញុំ​យំ ខ្ញុំ​នឹងត្រូវ​សម្លាប់​។

​ខណៈដែល​ខ្ញុំ​កំពុងធ្វើការ​នៅ​វាលស្រែ ឈ្លប​ស៊ើបការណ៍​បានមក​ឆែកឆេរ​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​ច្រើនដង ប៉ុន្តែ​ឈ្លប​មិនអាច​រក​អ្វី​ឃើញ​ឡើយ​។ ខ្ញុំ​បាន​លាក់ទុក​រូបថត​របស់​យើង​នៅក្នុង ថង់​ផ្លា​ស្ទិ​កមួយ ហើយ​រក្សាទុក​រូបថត​ទាំងនោះ​នៅក្នុង​ហោប៉ៅ​អាវ​របស់ខ្ញុំ​។ អង្គការ​បាន​បន្ត​សួរនាំ​ខ្ញុំ​អំពី​ប្តី​របស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​គេ​ថា​គាត់​ជា​អ្នកលក់​ការ៉េម​កី ហើយ​ត្រូវបាន​យកទៅ​សម្លាប់​រួចហើយ​។ ទីបំផុត អង្គការ​បាន​ឈប់​សួរនាំ​ខ្ញុំ​អំពី វន​។​

​នៅពេលដែល​កងទ័ព​វៀតណាម​ចូលមក​រំដោះ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៩ ខ្ញុំ​បានរ​ត់ទៅ​ភូមិ ហើយ​លួចបាន​ស្រូវ​មួយចំនួន​ដែល​ទើបតែ​ច្រូតកាត់​ប្រមូលបាន​។ ខ្ញុំ​បាន​ឲ្យ​ស្រូវ​ពីរ​កញ្ជើ ទៅ​អ្នករត់​ទូក ដូច្នេះ​គាត់​នឹង​នាំ​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​ទៅ​ភ្នំពេញ​វិញ​។ ជា​ចុងក្រោយ ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​បាន​រក​ខ្ញុំ​ឃើញ ហើយ​យើង​បាន​ត្រឡប់ទៅផ្ទះ​របស់​យើង​នៅក្នុង​ខេត្តតាកែវ ប៉ុន្តែ​នៅពេលដែល​យើង​ទៅដល់ យើង​ឃើញថា​ផ្ទះ​នោះ​ត្រូវបាន​បំផ្លាញ​ទាំងស្រុង​ដោយសារ​គ្រាប់បែក​។

​ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ខ្មែរក្រហម​បានសម្លាប់​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ ព្រោះ​គាត់​បាន​បដិសេធ​ធ្វើតាម​អង្គការ ដែល​បាន​បញ្ជា​ឲ្យ​បងស្រី​របស់ខ្ញុំ​រៀបការ​។ កម្មាភិបាល​ពីរ​នាក់​បាន​បណ្តើរ​ឪពុក​ខ្ញុំ​ចេញពី​ភូមិ ហើយ​គាត់​បាន​បាត់​ខ្លួន​រហូត​។ ពីរ​បី​ថ្ងៃ​ក្រោយមក​បងស្រី​របស់​ខ្ញុំ​បាន​បាត់​ខ្លូន ដូចគ្នា​នឹង​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ដែរ​៕