លំនៅ​, លស់​, លៀង​, លាង​, អភិក្រម​, អភិ​, អភិជន​

ដោយៈ វចនានុក្រម​ខ្មែរ​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​លំនៅ ( ន​. ) ទី​ឬ​កន្លែង​ដែល​នៅ​ឬ​សម្រាប់​នៅ : ផ្ទះ​ជា​លំនៅ​របស់​មនុស្ស​, ព្រៃ​ជា​លំនៅ របស់​សត្វ (​គួរ​កុំ​ប្រើ​ថា ទីលំនៅ ព្រោះ លំនៅ ជា​នាមសព្ទ​ប្រាប់​សេចក្ដី​ថា ទី​-​សម្រាប់​នៅ ស្រេច​ទៅហើយ បើ​ថែម​ពាក្យ ទី​មកទៀត​នាំ​ឲ្យ​ផ្ទួន ឲ្យ​ធ្ងន់​, បើ​ត្រូវការ​ប្រើពាក្យ ទី ត្រូវ​ថា ទី​នៅ ឬ ទី​ជា​លំនៅ ក៏​គឺ លំនៅ ហ្នឹងឯង​) ។

​លស់ ( កិ​. ) ធ្វើ​ឲ្យ​រលស់ គឺ​បន្ថយ​ចំនួន ឬ​ធ្វើ​ឲ្យ​តិច​ចុះ មិន​ឲ្យ​នៅតាម​ចំនួន​ដើម : ក្នុង​ចំនួន ១០ លស់​៣​ចេញ នៅសល់​៧ ។ រំលង : គ្រុន​លស់ គ្រុន​រំលង​ថ្ងៃ គឺ​គ្រុន​មួយថ្ងៃ​ខាន​មួយថ្ងៃ ។ លស់ចោល រំលង​ចោល​ខ្លះ ។ ដើរ​លស់​ជំហាន ដើរ​រំលង​លំដាប់​ជំហាន គឺ​ឈាន​វែង​ខ្លះ​ខ្លី​ខ្លះ ចម្រុះ​គ្នា ។​ល​។

​លៀង ស​. ល​. ( កិ​. ) ចិញ្ចឹម​, ចិញ្ចឹម​រក្សា : លៀងជីវិត​, លៀងសត្វ ។ រៀប​ឬ​ចំណាយ​ប្រាក់ ចាត់ចែង​ភោជនាហារ ឲ្យ​ភ្ញៀវ​បរិភោគ : លៀងភ្ញៀវ​, ស៊ី​លៀង ។ លៀងលោម​រៀប​ពិធី​បូជា លោម​អង្វរ​អារក្ស ។ លៀងអារក្ស រៀប​ពិធី​មាន​បាយ​ចំណី​ព្រមទាំង​ឲ្យ​លេងភ្លេង​ផង បូជា​អារក្ស ។ ព​. ប្រ​. លប​ឲ្យ​សំណូក​, សូកប៉ាន់ (​ម​. ព​. សែន ២ កិ​. ផង​) ។

​លាង ( កិ​. ) ជម្រះ​, សម្អាត ដោយ​វត្ថុ​រាវ​មានទឹក​ជាដើម : លាងដៃ​, លាងចាន​, យក​ប្រេង កាត​លាងដៃ​ឲ្យ​ជ្រះ​ម្រ័ក្សណ៍ ។ លាងមុខ ជម្រះ​មុខ​, លុបមុខ ។ ព​. ប្រ​. លាងចិត្ត ជម្រះចិត្ត​, សម្អាតចិត្ត ឲ្យ​បរិសុទ្ធ ។ លាងបាប ជម្រះ​ឲ្យ​អស់​បាប (​តាម​លទ្ធិព្រាហ្មណ៍​ជាដើម​) ។ លាងពៀរ ជម្រះ​ពៀរ គឺ​លែង​ចងពៀរ​តទៅទៀត ។​ល​។

​អភិក្រម (–​ក្រំ​) ការឈាន​ចូល​, ការចូល​ជិត​; ការ​រុករាន​ចូល​, ការបុក​រុកចូល​, ដំណើរ​រឹត​ឡើងៗ : ជំងឺ​អភិក្រម ជំងឺ​រឹត​, ឈឺ​ខ្លាំង​, ឈឺ​ធ្ងន់ ។ អភិក្រោធ ក្រោធ​ខ្លាំង (​វេ​វ​. អភិរោធ​) ។ អភិខ្យា ឈ្មោះ​; ការ​ឲ្យ​ឈ្មោះ ។ អភិគម ឬ –​គម​ន៍ (–​គំ​) ការ​ប្រសព្វ​ចូល​; ការ​ប្រសព្វ​មុខ​គ្នា​; ការ​ចួប​គ្នា​; ការរួបរួម​គ្នា​; ការ​ភប់ប្រសព្វ : ទន្លេ​អភិគម ទន្លេ​ប្រសព្វ​មុខ ។​

​អភិ អៈភិ សំ​. បា​. ( និ​. ) និបាតសព្ទ​ឬ​ឧបសគ្គសព្ទ​សម្រាប់​ប្រើ​ជា​បុព្វបទ រៀង​ភ្ជាប់​ពី​ខាង ដើម​សព្ទ​ដទៃ មាន​សេចក្ដី​ថា “​ក្រៃ​, ក្រៃលែង​, ក្រៃពេក​, ពេក​ក្រៃ​; ណាស់​; លើសលែង​; ឆ្ពោះ​, ចំពោះ​, ឆ្ពោះ​ត្រង់​; សង្កត់​; គ្របពីលើ​;…”; ឬ​កាលបើ​រៀង​ភ្ជាប់​ជាមួយនឹង​សព្ទ​ណា​អាច​បង្វែរ សព្ទ​នោះ​ឲ្យ​ងាក​សេចក្ដី​ប្លែក​ពី​ប្រក្រតី​ដើម​ក៏មាន ដូចជា ភូ “​កើត​; មាន​”, អភិ​-​ភូ “​គ្រប​សង្កត់​” ជាដើម ។

​អភិជន (–​ជន់​) មនុស្ស​ខ្ពង់ខ្ពស់​; ជាតិ​; វង្ស​, ត្រកូល​; ជាតិភូមិ ។ អភិជ័យ ជម្នះ​យ៉ាង​សម្បើម ។ អភិជាត មានត្រកូល​, មានពូជ​; មាន​ប្រាជ្ញា​, ឈ្លាសវៃ (​បើ​ស្ត្រី​ជា អភិ​ជាតា​) ៕ ដកស្រង់ៈ សម្បត្តិ​កញ្ញា​

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular

ជនសង្ស័យ​ម្នាក់ រួម​នឹង​វ...

​ដោ​យៈ រិ​ទ្ធិ​សែន / ពោធិ...

ប្រកាស​បិទ​ផ្សាយ ឯកសារ​កា...

​ដោយៈ ទេ​ពក​ង្រី / កំពង់ឆ...

​អនុគណៈកម្មការ​សុវត្ថិភាព...

​ដោយៈ ទេ​ពក​ង្រី / កំពង់ឆ...

​បុរស​ម្នាក់ រងរបួស​ធ្ងន់...

​ដោយៈ សម្បត្តិ / ភ្នំពេញៈ...