Home ព័ត៌មានជាតិ នយោបាយ «​ផេះផង់​ធូលី...

«​ផេះផង់​ធូលី​» ​រឿងរ៉ាវ​ចេញពី​ប្រជាជន​ថ្មី​ក្រោម​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ​ ​មាស សារិនៈ លេខាធិការ​

-​មាស សារិន ជាមួយ​គ្រួសារ​របស់​នាង និង​ម្តាយ​មិត្តភក្តិ​របស់​នាង ថត​នៅ​អង្គរវត្ត ឆ្នាំ​១៩៦៥​

ដោយ​: ប៊ា​ង ពី​វ័​ន្ត និង វេ​នី ខក​ហ្កៀ​ល​
​ ​នៅពេលដែល​ខ្ញុំ​រៀន​នៅ​វិទ្យាល័យ​ក្នុង​រាជធានី​ភ្នំពេញ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​កីឡា​ដូចជា កីឡា​បាល់ បោះ​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​បាន​គាំទ្រ​នៃ​ការស្រឡាញ់​កីឡា​របស់ខ្ញុំ ហើយ​នាពេល​មួយ ខ្ញុំ​បានជា​ប់​ចំណាត់ថ្នាក់​ជា​អ្នកលេង​បាល់បោះ​ស្រី​ឆ្នើម​លំដាប់ថ្នាក់​ទី​២ នៅក្នុង​ប្រទេស​។ បន្ទាប់ពី​ខ្ញុំ​បានបញ្ចប់​ការសិក្សា​ខ្ញុំ​ក៏បាន​ក្លាយទៅជា​លេខាធិការ​នៅ​ក្រុមហ៊ុន សេង ថៃ ហើយ​បាន​បន្ត​ការរស់នៅ​ជាមួយ​គ្រួសារ​របស់ខ្ញុំ​។ ផ្ទះ​របស់​យើង​គឺ​នៅ​ទល់មុខ​កាស៊ីណូ នៅ​ទន្លេចតុមុខ​។


​នៅ​ថ្ងៃទី​១៧ ខែមេសា ម្តាយ​និង​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​បានរៀបចំ​របស់របរ​របស់​យើង នៅពេលដែល​យោធា​ខ្មែរក្រហម​ស្រែក​សំឡុត​មកកាន់​ពួកយើង «​ហេតុអ្វី​បានជា​អ្នក ចំណាយពេល​ច្រើន​ជាមួយនឹង​របស់របរ​របស់​យូរ​ដូច្នេះ​?» តើ​អ្នក​ចង់​ឲ្យ​គ្រាប់បែក​ទម្លាក់ មក​ចំ​អ្នក​ឬក៏​យ៉ាងម៉េច​?» ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​ដែលមាន​ជំងឺ​សរសៃឈាម​បេះដូង​ស្ទើរតែ​គាំង បេះដូង​ដោយសារតែ​ការស្រែក​សំឡុត​ខ្លាំងៗ​។​


​យើង​បានធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្ពោះទៅ​ភាគខាងត្បូង​។ ដោយសារតែ​វា​គឺជា​រដូវប្រាំង​បងប្អូន ប្រុស​ស្រី​របស់ខ្ញុំ​បាន​ស្រែកយំ​រក​អាហារ និង​ទឹក​នាំ​ឲ្យ​ពន្យា​ពេល​ដល់​ការធ្វើដំណើរ​របស់ យើង​។ ឪពុកម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​បាន​សួរ​ទៅកាន់​យោធា​ខ្មែរក្រហម​ថា «​តើ​យើង​នឹង​ទៅ​ទី ណា​?»​យោធា​ខ្មែរក្រហម​បាន​ឆ្លើយតប «​គ្រាន់តែ​ចាកចេញ​ពី​ទីក្រុង​» ។ យើង​បាន សម្រាក​នៅក្នុង​ភូមិ​មួយ​អស់​រយៈពេល​៤ ឬ​៥​ថ្ងៃ​ដើម្បី​រង់ចាំ​អង្គការ​កោះ ហៅ​ពួកយើង​ឲ្យ វិលត្រឡប់​ទៅ​ភ្នំពេញ​វិញ ហើយ​បន្ទាប់មក​បែរជា​ទៅ​ខេត្តព្រៃវែង​ទៅវិញ​។ វា​គឺជា​ការធ្វើ ដំណើរ​ដែល​ហត់នឿយ​បំផុត ហើយ​ឪពុកម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​ក៏បាន​បង្ខំចិត្ត​ប្តូរ​វត្ថុ​មានតម្លៃ​របស់ គាត់ ដើម្បី​ដោះដូរ​យក​អាហារ​។​


​បងស្រី​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ប៉ោ តា​យ បាន​រកឃើញ​មាស​មួយកញ្ចប់ តូច​នៅក្បែរ ច្រាំងទន្លេ​។ ពីរ​បី​ថ្ងៃ​ក្រោយមក គាត់​បាន​និយាយថា​លា​ហើយ​ទៅកាន់​ពួកយើង ហើយ​គាត់​ក៏បាន​ចាកចេញ​ទៅជា​មួយ​ប្តី​របស់គាត់ ដែល​ពួកគាត់​នឹង​ទៅ​ស្រុកកំណើត​របស់គាត់​។ ពេលនោះ​គឺជា​ពេល​ចុងក្រោយ​ដែល យើង​បានឃើញ​ពួកគាត់​។​
​នៅ​ខេត្តព្រៃវែង យើង​គឺ​ស្ថិតនៅក្រោម​ការគ្រប់គ្រង​របស់​ប្រជាជន​មូលដ្ឋាន​។ ប្រជាជន​ចាស់​មួយចំនួន​បាន​និយាយថា​ស្ថានភាព​គឺ​ដូច​ពុទ្ធទំនាយ​ថា «​មានផ្ទះ​គ្មាន​មនុស្ស​រស់នៅ មាន​ផ្លូវ​គ្មាន​មនុស្ស​ដើរ »​។​


​អង្គការ​តែងតែ​ធ្វើការ​អប់រំ​យើង​។ នៅពេលដែល​ប្អូនប្រុស​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ស៊ីសុផុន ឈឺ​គ្រុនក្តៅ​ខ្លាំង គាត់​បាន​សុំ​អនុញ្ញាត​សម្រាក​នៅផ្ទះ​។ គាត់​ត្រូវបាន​ខ្មែរក្រហម​បដិសេធ ប៉ុន្តែ​នៅ​ទីបំផុត​ក៏មាន​កម្មាភិបាល​ម្នាក់​បាន​យក​គាត់​ទៅ​មន្ទីរពេទ្យ​ដោយ​ជិះ​រទេះគោ​។ ឪពុកម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​ចង់ទៅ​មើលថែ​គាត់​នៅ​ទីនោះ ប៉ុន្តែ​អង្គការ​បាន​ប្រាប់​រួចហើយ​ថា «​អង្គការ​គឺជា​ឪពុកម្តាយ​។ ប្រសិនបើ​មានកូនៗ​ណា​ឈឺ​អង្គការ​អាច​មើលថែរ​ពួកគេ​បាន ដូច្នេះ​មិនចាំបាច់​ឪពុកម្តាយ​របស់​ពួកគេ​ទៅសួរសុខទុក្ខ​នោះទេ​»​។ ឪពុកម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​ស្ងាត់ស្ងៀម​ហើយ​បាន​សុំ​ការលើកលែងទោស​ពី​អង្គការ​។​


​ប្អូនបង្កើត​របស់ខ្ញុំ​ពីរ​នាក់ ឈ្មោះ ស៊ីថា និង បាន់​ណា​កា ពួកគេ​ទាំងពីរ​នាក់​នេះ​គឺ​ខ្ជិលច្រអូស​ខ្លាំងណាស់ ហើយក៏​មិនដែល​បាន​បំពេញ​កិច្ច​ការដែល​អង្គការ​ចាត់​តាំង​បានដែរ​។ ប្រធាន​អង្គភាព​របស់​ពួកគេ​បាន​អប់រំ​ឪពុកម្តាយ​ខ្ញុំ​ជា​ញឹកញាប់​ចំពោះ​បញ្ហា​នេះ​។ អង្គការ​បាន​ស្តីបន្ទោស​ខ្ញុំ​ផងដែរ​៖ ក្នុងនាម​ជា​បងស្រី​គួរតែមាន​ទំនួល​ខុសត្រូវ​គ្រប់គ្រាន់​ក្នុងការ​អប់រំ​ប្អូនៗ​របស់ខ្ញុំ​។​


​ដោយសារតែ​យើង​ខ្វះ​ស្បៀងអាហារ ទើប​សុខភាព​របស់​យើង​កាន់តែ​យ៉ាប់យឺន​ទៅៗ​។ យើង​ពិបាក​ក្នុងការ​ចំណាំ​គ្នា​ខ្លាំងណាស់​ដោយសារ​យើង​មាន​សភាព​ស្គមស្គាំង​ពេក​។ យើង​ក៏​ត្រូវបាន​គ្របដណ្តប់​ដោយ​ភាពកខ្វក់ និង​ភក់​ផងដែរ​ដោយសារតែ​យើង​មិនមាន​សាប៊ូ​។ ប្រជាជន​មូលដ្ឋាន​បាន​បង្រៀន​យើង​ដោយ​យក​ស្លឹក​ជី​អង្កាម​ហាល​ក្រោម​កម្តៅថ្ងៃ​ឲ្យ​ស្ងួត​ហើយ​លាយ​ជាមួយនឹង​ដីឥដ្ឋ​។ ជា​លទ្ធផល​វា​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ទឹក​ដែល​យើង​អាច​ប្រើប្រាស់​ដូចជា​សាប៊ូ​បាន​។​


​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៦ អង្គការ​បាន​ផ្លាស់​យើង​ឲ្យ​ទៅ​រស់នៅ​ក្នុងស្រុក​មួយទៀត​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​បាន​ធ្លាក់ខ្លួន​ឈឺ​ធ្ងន់ ដូច្នេះ​ម្តាយ​ខ្ញុំ​បាន​សួរថា តើ​យើង​អាច​ពន្យារពេល​ការធ្វើដំណើរ​របស់​យើង​រហូតដល់​គាត់​បានជា​សះស្បើយ​បានទេ​។ ការស្នើសុំ​របស់គាត់​ត្រូវបាន​បដិសេធ​ហើយ​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ក៏បាន​ស្លាប់បាត់​បង់ជីវិត​។ យើង​មិនមាន​សម្ភារ​ណាមួយ​សម្រាប់​គ្រប​ខ្លួន​របស់គាត់​នោះទេ​គឺមាន​តែ​កន្សែង​។​


​អង្គការ ជាធម្មតា​មានការ​ប្រជុំ​បី​ដង​ក្នុង​មួយខែ​។ ខ្មែរក្រហម​បានដាក់​សញ្ញា​សម្គាល់​នៅលើ​ជញ្ជាំង​ផ្ទះ​ប្រជុំ​ដោយ​និយាយថា «​ជយោ​! ជ័យជម្នះ​! កម្ពុជា​រំដោះ​ដ៏​រុងរឿង​។ ជយោ​! ជ័យជម្នះ​! ត្រូវ​អប់រំ​ខ្លួនឯង​ដើម្បី​ក្លាយទៅជា​អ្នក​រំដោះ​ដ៏​បរិសុទ្ធ​។ ជយោ​! ជ័យជម្នះ​! ប្តេជ្ញា​ខិតខំ​ធ្វើការ​ដើម្បី​បង្កបង្កើនផល​ឲ្យ​កាន់តែ​ច្រើនឡើង សម្រាប់​ការបោះ​ជំហាន​ទៅមុខ​ដ៏​ធំធេង និង​ដើម្បី​កម្ចាត់​សត្រូវ​ទាំងអស់ ដើម្បី​បង្កើត​របប​គ្មាន​អ្នកមាន​គ្មាន​អ្នកក្រ​»​។ បន្ទាប់ពី​មានការ​ប្រជុំ​នីមួយៗ​ប្រធាន​អង្គភាព​បាន​បែងចែក​ប្រជាជន សម្រាប់​ការប្រជុំ​ក្រុម​តូចៗ​ដោយ​តម្រូវ​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​ស្វ័យទិតៀន​ខ្លួនឯង​ទៅវិញទៅមក ហើយ​អង្គការ​បាន​ប្រាប់ថា​ត្រូវ​ខំប្រឹង​ធ្វើការ​បង្កបង្កើនផល​ថែមទៀត​។​


​ប្អូនប្រុស​របស់ខ្ញុំ ស៊ីសូផុន បាន​ធ្លាក់ខ្លួន​ឈឺ​ធ្ងន់​នៅ​ខេត្តព្រៃវែង​។ បេះដូង​របស់គាត់​ឈឺចាប់​ប្រហែល​មកពី​លើក​របស់រប​រ​ធ្ងន់ៗ​។ បន្ទាប់ពី​គាត់​បាន​ស្លាប់ទៅ ខ្ញុំ​បានឃើញ​សម្លៀកបំពាក់​របស់គាត់​នៅក្នុង​កាបូប ហើយ​បានឃើញ​កាត​សម្គាល់​ខ្លួន​និស្សិត និង​សៀវភៅ​របស់គាត់​។ គាត់​បាន​រក្សាទុក​វា​ព្រោះ​គាត់​សង្ឃឹមថា ថ្ងៃ​ណាមួយ​គាត់​នឹង​បាន​វិល​ត្រឡប់មក​សាលារៀន​វិញ​។​


​នៅ​ចុងឆ្នាំ​១៩៧៨ ខ្ញុំ​បានឮ​ស្នូរ​កាំភ្លើង និង​គ្រាប់បែក​ពី​ទិសខាងកើត​។ ប្រជាជន​បាន​លួច​ស្តាប់​តាម​វិទ្យុ​ហើយ​ខ្សឹប​ប្រាប់ថា​រណសិរ្ស​សង្គ្រោះ​ជាតិ​នឹង​មកដល់​ឆាប់ៗ​នេះ​។ នៅពេលនោះ​កម្មាភិបាល​ខ្មែរក្រហម​បាន​បង្កើន​សន្តិសុខ​ទ្វេដង ហើយ​ការកាប់សម្លាប់​បាន​កើនឡើង​យ៉ាង​ឆាប់រហ័ស​។ ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​ប្អូនៗ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​គោរព​តាម​វិន័យ​របស់​អង្គការ​យ៉ាង​ម៉ឺងម៉ាត់ ដើម្បី​ឲ្យ​ពួកគេ​មានជីវិត​រស់​។


​នៅពេលដែល​គ្រាប់បែក និង​កាំភ្លើង​ផ្ទុះឡើង​កាន់តែ​ជិត​មកដល់ កម្មាភិបាល​ខ្មែរក្រហម​ចាប់ផ្តើម​ជម្លៀស​ប្រជាជន​ឆ្លងកាត់​ទន្លេ​។ នៅ​ថ្ងៃទី​៣០ ខែធ្នូ ឆ្នាំ​១៩៧៨ ខ្ញុំ​បានឮ​វិទ្យុ​ប្រកាសថា​នៅ​ខេត្តក្រចេះ ត្រូវបាន​រំដោះ​រួចហើយ​។ ប្រជាជន​បាន​ស្រែក​ហ៊ោ​ជាមួយនឹង​ក្តីរំភើប​រីករាយ​នៅពេលដែល​បានឮ​ព័ត៌មាន​នេះ ហើយ​បន្ទាប់មក​ក៏​ចាប់ផ្តើម​ដណ្តើម​ស្រូវ​អង្ករ​គ្នា​នៅក្នុង​រោង​ម៉ាស៊ីន​។ ខ្ញុំ​មាន​គោ​ពីរ​ក្បាល និង​រទេះ​គោមួយ​សម្រាប់​ម្តាយ​ខ្ញុំ​ជិះ​។ សមាជិកគ្រួសារ​ដែល​នៅ​សេសសល់​ចាប់ផ្តើម​ដើរ​ត្រឡប់ទៅផ្ទះ​វិញ​។ នៅពេលដែល​ខ្ញុំ​បានមក​ដល់ទី​ក្រុង​ក្រចេះ រណសិរ្ស​សង្គ្រោះ​ជាតិ​កម្ពុជា​មិន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​យើង​ចូលទៅ​ទេ​។ ជើង​របស់​ម្តាយ​ខ្ញុំ​កាន់តែ​ហើម​ទៅៗ ហើយ​គាត់​បាន​ព្យាយាម​រក​គ្រូ​អាប​ធ្មប់​ដើម្បី​ព្យាបាល​គាត់ ដូច្នេះ​យើង​ក៏​អាច​វិល​ត្រឡប់មក​ភ្នំពេញ​វិញ​។ ខណៈពេលដែល​គាត់​កំពុងតែ​ព្យាបាល ខ្ញុំ​បាន​រក​ការងារ​មួយ​គឺជា​លេខាធិការ​នៅក្នុង​ការិយាល័យ​ព័ត៌មាន ហើយ​ក្រោយមក​ខ្ញុំ​ក៏បាន​រៀបការ​។ យើង​បាន​រស់នៅក្នុង​ខេត្តក្រចេះ​ជា​រៀងរហូត​៕សរន

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular

លោកស្រី អោ​ង សាន ស៊ូ​ជី​៖...

ដោយៈ​តារា​រិ​ទ្ធ​/​ភ្នំពេ...

ចាប់ផ្ដើម​សាងសង់​អគារ​សាល...

ដោយ​៖​រ៉ា​ម៉ន / ភ្នំពេញ​៖...

រាវ​រកឃើញ​គ្រាប់​យុទ្ធ​ភ័...

ដោយ​: ប​.​ជ័យ / បន្ទាយមាន...

លោកនាយ​ឧត្ដមសេនីយ៍ ម៉ឹង ស...

ដោយ​: វ៉ៃ​កូ / ខេត្តស្វាយ...