សុបិន​, សៅហ្មង​, សន្មត​, សព្ទ​, ឥរិយា​, ឥឡូវ​, ឥស្សរ​, ឮ​, លឺ​

​ដោយៈ វចនានុក្រម​ខ្មែរ​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​សុបិន បា​.; សំ​. ( ន​. ) (​ស្វ​ប្ន​) ការ​ដេកលក់ ។ ប្រើ​សំដៅ​សេចក្ដី​ថា “​ការ​យល់សប្តិ​ឃើញ​” : យប់មិញ ខ្ញុំ​មាន​សុបិន​មិនល្អ ។ សុបិននិមិត្ត ការ​យល់សប្តិ​ឃើញ​មាន​ទំនងជា​គ្រឿង​សង្កេត បាន (​ថា​នឹងមាន​ហេតុ​អាក្រក់​ឬ​ល្អ​) ។

​សៅហ្មង ស​. ( កិ​. ឬ គុ​. ) អាប់អន់​, មាន​មន្ទិល​, ប្រឡាក់​, មិន​បរិសុទ្ធ​, មាន​មោះហ្មង : ចិត្ត​សៅហ្មង​, សីល​សៅហ្មង​, របស់​សៅហ្មង ។ ប្រើ​ជា ន​. ក៏មាន : មាន​សៅហ្មង ។

​សន្មត សន់​-​ន្ម៉​ត់ សំ​. បា​. ( កិ​. ) (​សម្មត​) ប្តេជ្ញា​; សន្យា​; អនុម័ត​; យល់ព្រម​ជាមួយ​, ព្រម​តាម​; តាំង​, តាំង​ឲ្យ​ជា​…; កំណត់​, កំណត់​ជា​…; ទុកដាក់​ជា …, ទុកដាក់​ឲ្យ​ជា …; បញ្ញត្ត​ឲ្យ​ដឹង : សន្មតគ្នា ប្តេជ្ញា​គ្នា​, សន្យា​គ្នា ។ សន្មត​គត់​ដា​គ្នា ប្តេជ្ញា​គ្នា​ឬ​សន្យា​គ្នា​យ៉ាង ម៉ឺងម៉ាត់ ។ សន្មតនាម តាំង​ឈ្មោះ​, ឲ្យ​ឈ្មោះ ។ សន្មត​មនុស្ស​ម្នាក់​ឲ្យ​ជា​យក្ស​ទុកដាក់ មនុស្ស​ម្នាក់​ឲ្យ​ធ្វើជា​យក្ស ។​ល​។ ប្រើ​ជា គុ​. ក៏បាន : ពាក្យសន្មត ។

​សព្ទ ស័​ប សំ​.; បា​. ( ន​. ) (​ឝ​ព្ទ​; សទ្ទ​) សូរ​, សំឡេង​, សំនៀង​; ភាសា​, ពាក្យ​, សម្ដី​; សម្រែក ។ ឆ្កួតសព្ទ (​ម​. ព​. ឆ្កួត គុ​.) ។ រៀន​ចាំ​សព្ទ រៀន​ចាំ​ពាក្យ​ប្រែ​ពី​ភាសា​មួយ​ទៅ​ភាសា​មួយ ។ សូរសព្ទ សូរសំឡេង​, សូរ​សម្ដី​, សូរ​សម្រែក ។ បើ​រៀង​ភ្ជាប់​ពី​ខាងដើម​សព្ទ​ដទៃ ច្រើន​អាន​ថា ស័​ប​-​ព្ទៈ​, ដូចជា សព្ទចោរ អ្នក​លួច​សព្ទ​, អ្នកលួចយក​ពាក្យ​ឬ​រឿង​របស់​អ្នកដទៃ (​ហៅ ចោរ​សព្ទ ក៏បាន​) ។ សព្ទសង្គ្រោះ អភិធានសព្ទ​, វចនានុក្រម​, បទានុក្រម ។ សព្ទសាធុការ (​ស័​ប​–) ការបញ្ចេញ​វាចា​ថា សាធុ ! ឬថា សាធុ សាធុ ! ។ សព្ទសាធុការពរ ការបញ្ចេញ​វាចា​ថា សាធុ ! ព្រមទាំង​ឲ្យ​ពរ​ផង ។​ល​។

​ឥរិយា អិ​រ៉ិ​យ៉ា បា​.; សំ​. ( ន​. ) (​ឦ​យ៌ា​) អាការ​កម្រើក​; ការ​កម្រើក​អង្គាវយវៈ មាន​លើកដៃ ជើង​ជាដើម​, ការផ្លាស់​ប្រែ​លំនាំ​មាន​ងាក​បែរ​ជាដើម​; ឫក​, ឫកពា​, កិរិយា​, លំនាំ​ឫកពា : សម្តែង​ឥរិយា​ប្លែក បញ្ចេញឫក​ប្លែក ។ មាន​ឥរិយាសមរម្យ មាន​ឫកពា​សមរម្យ ។

​ឥឡូវ អិ​–​ឬ អី​– ( និ​. ) សព្ទ​ប្រាប់​សេចក្ដី​ជា​បច្ចុប្បន្នកាល​ថា “​កាល​នេះ​, វេលា​នេះ​” : ទៅ​ឥឡូវ ទៅក្នុង​វេលា​នេះ (​បុ​. សរ​. ឥលូវ ប៉ុន្តែ​លើកលែង​ប្រើ​យូរហើយ​) ។

​ឥស្សរ អ៊ិ​ស​-​សៈ​រ៉ៈ បា​.; សំ​. ( គុ​. ឬ ន​. ) (​ឥស្សរ​; ឦ​ឝ្វ​រ​) ឥសូរ ។ ឥស្សរចិត្ត (​បា​. ស​.) ដំណើរ​ស្រេច​នឹង​ចិត្ត ។ ឥស្សរជន ឬ​–​បុគ្គល ជន​ឬ​បុគ្គល​ជា​ឥស្សរៈ (​អ្នកធំ​) ។ ឥស្សរភាព ភាព​នៃ​អ្នកធំ​; ភាវៈ​ជា​ឥស្សរៈ ។ ឥស្សរសព្ទ សព្ទ​ឬ​ពាក្យ​សម្រាប់​និយាយ​ទៅរក​ឥស្សរជន (​ដូចជា ខ្ញុំប្របាទ​, ប្របាទ​ម្ចាស់ ជាដើម​) ។ ឥស្សរាធិបតី អធិបតី​នៃ​ពួក​ឥស្សរជន ។ ឥស្សរានុភាព អានុភាព​នៃ​អ្នកធំ ។​ល​។

​ឮ ស្រៈ​សំស្ក្រឹត ជាទី​ឃៈ (​អ​. ថ​. លឺ​) ជា​ទន្តជៈ​មាន​សំឡេង​កើត​ត្រង់​ប្រទល់​ធ្មេញ (​ដូច ល ដែរ​), ( កិ​. )​ចាប់យក​សូរសព្ទ​បាន​ឬ​បានដឹង​សូរសព្ទ​ដោយ​សោ​ត្រ​ប្រសាទ : ឮ​គេ​និយាយ​គ្នា​, ឮដំណឹង ។ លាន់​សូរសព្ទ​ចេញ : ផ្គរ​លាន់ឮ​ខ្លាំង ។ ឮឈ្មោះ ឬ ឮនាម ល្បីឈ្មោះ​, សាយ​ឈ្មោះ ។ ឮមាត់ឮក ឮសូរ​ជជែក​ប្រកែក​គ្នា​, កើតមាន​ជម្លោះ​ប្រកែក ។​ល​។

​លឺ ចិ​. ( បុ​. ស​. ) អ្នក​; ពាក្យ​សម្រាប់​និយាយ​ក្នុង​ទី​ចំពោះមុខ​ទៅរក​ចិន​សុទ្ធ (​ចិន​ឆៅ​) : លឺ​មក​មានការ​អ្វី ? = អ្នក​មក​មានការ​អ្វី ? (​គួរប្រើ លឺ នេះ​វិញ កុំ​ប្រើ ចិក ឬ ហ៊ា ទួទៅ​) ៕ ដកស្រង់ៈ សម្បត្តិ​កញ្ញា

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular

លោកស្រី អោ​ង សាន ស៊ូ​ជី​៖...

ដោយៈ​តារា​រិ​ទ្ធ​/​ភ្នំពេ...

ចាប់ផ្ដើម​សាងសង់​អគារ​សាល...

ដោយ​៖​រ៉ា​ម៉ន / ភ្នំពេញ​៖...

រាវ​រកឃើញ​គ្រាប់​យុទ្ធ​ភ័...

ដោយ​: ប​.​ជ័យ / បន្ទាយមាន...

លោកនាយ​ឧត្ដមសេនីយ៍ ម៉ឹង ស...

ដោយ​: វ៉ៃ​កូ / ខេត្តស្វាយ...