Home ស្រាវជ្រាវ ខ្មែរក្រហម គ្រាន់តែ​ហូប​...

គ្រាន់តែ​ហូប​ផ្លែ​ត្របែក ធ្វើ​ឲ្យ​ជីវិត​ខ្ញុំ​ស្ទើរ​ស្លាប់​

ដោយ​៖ អ៊ុន សុដាវី អ្នកសរសេរ​ទស្សនា​វ​ដ្តី​ស្វែងរក​ការពិត​

​ផ្លែ​ត្របែក​
​ដើម​ត្របែក​បាន​ដុះ​ស្ទើ​គ្រប់​ទីកន្លែង​ក្នុងប្រទេស​កម្ពុជា ហើយ​ប្រជាជន​កម្ពុជា​អាច​បេះ​ផ្លែ​វា​ហូប​បាន​គ្រប់ពេល​។ កន្លងផុត​អស់​រយៈពេល​ជាង​៤០​ឆ្នាំ​ទៅហើយ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ភ្លក់​រសជាតិ​ផ្លែ​ត្របែក​ខ្ចី​ពណ៌​ខៀវស្រងាត់​មួយ​ផ្លែ​។ ត្របែក​នោះ​មាន​ដើម​ដុះ​នៅលើ​ភ្លឺស្រែ តាម​បណ្តោយ​ផ្លូវ​ដែល​ខ្ញុំ​ដើរ​ត្រឡប់​មកពី​វាលស្រែ​វិញ​។ នៅពេលនោះ មាន​កុមារ​ជាច្រើន​បាន​ដើរ​នៅតាម​បណ្តោយ​ផ្លូវ​យ៉ាង​ប្រញាប់ប្រញាល់​ហាក់បីដូចជា​កំពុង​សំដៅ​ទៅរក​អ្វីមួយ​បន្ទាប់ពី​បាន​បំពេញការងារ​នៅតាម​វាលស្រែ​ពេញ​មួយ​ព្រឹក​។ ខ្ញុំ​សង្កេតឃើញ​គ្មាន​រណា​ម្នាក់​ចាប់អារម្មណ៍​នឹង​ដើម​ត្របែក​នៅតាម​ផ្លូវ​ដើរ​នោះទេ​។ ពេល​ខ្ញុំ​ដើរមក​ដល់​ដើម​ត្របែក មិន​បង្អង់​យូរ​ខ្ញុំ​បាន​ឈោង​ដៃ​ទៅ​បេះ​ផ្លែ​វា​។ ចៃដន្យ មាន​កុមារ​ចំនួន​ពីរ​បីនាក់​បាន​ដើរមក​ក្បែរ រួច​និយាយ​ដាស់តឿន​ខ្ញុំ​ថា «​កុំ​បេះ​ត្របែក​នេះ ប្រយ័ត្ន​មានរឿង​»​។ ខ្ញុំ​ឮ​តែ​សំឡេង​របស់​កុមារ​ទាំងនោះ​និយាយ​តែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិនបាន​ស្តាប់​ដោយ​យកចិត្តទុកដាក់​ទេ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មិនបាន​ឆ្លើយតប​ទៅ​កុមា​រទាំង​នោះដែ​។ ក្នុង​ចិត្ត​របស់ខ្ញុំ​គិតថា នេះ​គ្រាន់តែ​ជា​ផ្លែ​ត្របែក​ខ្ចី​មិនទាន់​នឹង​ល្មម​អាច​ហូប​បាន​ស្រួល​ផង តើ​ហេតុអ្វី​បាន​អាច​ទៅជា​មានរឿង​ធ្ងន់ធ្ងរ​ទៅវិញ​។

ម៉ម សុផាត សព្វថ្ងៃ​មាន​អាយុ​៥៦​ឆ្នាំ រស់នៅ​ក្នុងភូមិ​ធ្នង់​រលីង ឃុំ​លាយ​បូរ ស្រុក​ត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ​។​
(​ម៉ម សុផាត​/​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

​រំឭក​ដល់​ថ្ងៃនោះ តាំងពីព្រឹក​ព្រហាម​ម៉ោង​៣​ទៀបភ្លឺ មេកង​ស្រែក​ដាស់​កុមារ​ទាំងអស់​នៅក្នុង​កង​ឲ្យ​ក្រោក​ទៅធ្វើ​ការ​។ ម្នាក់ៗ​ស្ទុះស្ទា​រួសរាន់ និង​គ្មាន​បង្អែបង្អង់​ឡើយ​។ ខ្ញុំ​ទាញ​បាន​ដងរែក និង​សង្រែក​ដែលមាន​រៀប​កណ្តាប់​សំណាប ដែល​ខ្ញុំ​បានរៀបចំ​ត្រៀម​ទុក​តាំងពី​យប់​រួចជាស្រេច​នោះ រែក​សំដៅទៅ​ស្រែ​យ៉ាង​លឿន​។ នៅលើ​ស្មា​ខ្ញុំ​ម្ខាងៗ​មាន​កណ្តាប់​សំណាប​ចំនួន​២​ដំប ដែល​ស្មើនឹង​៨​កណ្តាប់​។ ខ្ញុំ​ដើរ​ផង​រត់​ផង​ឲ្យ​ទាន់​មេកង និង​កុមារ​ដ៏ទៃទៀត​។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​រែក​កណ្តាប់​ក្នុង​ចម្ងាយ​ផ្លូវ​ជាច្រើន​គីឡូម៉ែត្រ​។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ដើរ​នៅលើ​ភ្លឺស្រែ​រដាក់រដុប និង​កាត់​ផ្ទៃ​មេឃងងឹត​សូន្យឈឹង​។ នៅពេលដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើដំណើរ​ទៅដល់​វាលស្រែ ព្រះអាទិត្យ​បានចាប់ផ្តើម​ចោល​ស្រមោល​ពន្លឺ​ព្រឹមៗ​។ គ្មាន​នរណាម្នាក់​បាន​ឈប់សម្រាក​ឡើយ​បន្ទាប់ពី​យើង​ដើរ​យ៉ាង​ឆ្ងាយ​។ ទៅដល់​ស្រែ​ភ្លាម ម្នាក់ៗ​ស្ទុះ​ទាញយក​កណ្តាប់​សំណាប​របស់ខ្លួន​ដើរ​ចុះទៅ​ក្នុង​ស្រែ​ដែល​កង​ភ្ជួរ​ទើបបាន​ភ្ជួរ​រួច​ថ្មីៗ​។ ខ្ញុំ​បាន​រាយ​កណ្តាប់​សំណាប​របស់ខ្ញុំ​យ៉ាង​រហ័ស ព្រោះ​មេកង​កំពុងតែ​ឈរ​មើល​ពី​ខាងក្រោយ​។ បន្ទាប់មក យើង​បាននាំគ្នា​ស្ទូង​ប្រដេញ​គ្នា​យ៉ាង​ញាប់​ប្រញាល់​។ ម្នាក់ៗ​គិតតែ​ពី​ឱន​ស្ទូង​ដោយ​មិន​ហ៊ាន​ងើបមុខ​ឡើយ​ទោះបីជា​រោយ​ចង្កេះ ឬ​ចុក​ខ្នង​យ៉ាងណាក៏ដោយ​។
​ពេល​យើង​ស្ទូង​បាន​រយៈពេល​បន្តិច ព្រះអាទិត្យ​ក៏បាន​រះ​ខ្ពស់​បញ្ចេញ​កម្តៅ និង​ពន្លឺ​ចែងចាំង​។ មេកង​បាន​ស្រែកប្រាប់​យើង​ឲ្យ​ងើបឡើង​ពី​ស្ទូង​ទៅ​សម្រាក​ហូបបាយ​ថ្ងៃត្រង់ ខណៈដែល​ក្រពះ​របស់ខ្ញុំ​កូរ​ឮសូរ​ចេញមកក្រៅ ព្រោះ​មិនទាន់មាន​ចំណី ចូលក្នុង​ពោះតាំង​ពី​ម៉ោង​៣​ទៀបភ្លឺ​មកម្ល៉េះ​។ មនុស្សម្នា​នាំគ្នា​រួសរាន់​ដើរ​តម្រង់​ទៅ​កន្លែង​ហូបបាយ ដែលមាន​ចម្ងាយ​ជាច្រើន​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ស្រែ​។ មកដល់​ត្រង់​ដើម​ត្របែក​មួយ ខ្ញុំ​បាន​បេះ​ផ្លែ​វា​ហើយ​ខាំ​ទំពារ​ដើម្បី​បំពេញ​ក្រពះ​ដែល​កំពុង​ទាមទារ​អាហារ​។ ត្របែក​នោះ​មាន​រសជាតិ​ជូរ​លាយ​ចត់ ព្រោះ​វា​នៅ​ខ្ចី​មិនទាន់​ល្មម​ហូប​នោះទេ​។ ដោយ​ខ្ញុំ​ឃ្លាន​ខ្លាំងពេក ខ្ញុំ​បាន​ទំពារ​វា​ឲ្យ​ម៉ត់​ជញ្ជក់​យកតែ​ទឹក​ប៉ុណ្ណោះ​។ វា​ពិត​ជាមាន​រសជាតិ​ឆ្ញា​ញ់​ណាស់​។ រំពេច​នោះ មេកង​ឈ្មោះ តា​ខេន បានមក​ដល់​។ តា​ខេន​គឺជា​មេកង​កុមារ​។ គាត់​បាន​ស្រែក​គំហក​ដាក់​ឲ្យ​ខ្ញុំ និង​បាន​ទាញយក​ផ្លែ​ត្របែក​ពី​ដៃ​របស់ខ្ញុំ​បេះ​ចោល​។ តា​ខេន បាន​ដៀល​ខ្ញុំ​ថា អា​ពួក​សេរី​ហ៊ាន​បេះ​ផ្លែ​ត្របែក​ស៊ី​។ មេកង​គិតថា ខ្ញុំ​គឺជា​ប្រជាជន​ថ្មី​មកពី​ភ្នំពេញ​។ បុរស​ម្នាក់ទៀត​ឈ្មោះ តា​ពេ​ច គឺជា​មេកង​កុមា​រដែរ ក៏បាន​ដើរចូល​មកដល់​ដែរ​។ តា​ខេន និង តា​ពេ​ច បាន​ចាប់​ខ្ញុំ និង​យក​វ​ល្លិ៍​មក​ចងដៃ​ខ្ញុំ​យ៉ាង​តឹង​។ ដៃ​ខ្ញុំ​ទាំងពីរ​ត្រូវបាន​ទាញ​ចូលមក​ប្រឡោះ​ជង្គង់ រួចហើយ​ចង​ផ្អោប​ជាមួយនឹង​ជើង​ទាំងសងខាង​។ បន្ទាប់មក តា​ខេន​និង​តា​ពេ​ច បាន​លើក​ខ្ញុំ​បោះ​ចូលទៅក្នុង​ត្រពាំង​នៅក្បែរនោះ រួច​ហើយក៏​ដើរ​ចេញទៅ​បាត់​។

​ពេលនោះ ខ្ញុំ​មិន​គិតថា នឹង​នៅមាន​ជីវិត​រស់​ឃើញ​មុខ​បងប្អូន និង​ម្តាយ​ឪពុក​ទៀត​ទេ ព្រោះ​ដៃជើង​របស់ខ្ញុំ​ជាប់​ចំណង​។ ពេល​ខ្ញុំ​លិច​ដល់​បាត​ត្រពាំង ច្រមុះ​ខ្ញុំ​ចាប់​ឈ្លក់ទឹក​។ ពេល​ខ្ញុំ​ខំប្រឹង​ដកដង្ហើម ទឹក​កាន់តែ​ហូរ​ចូល​មាត់​ធ្វើ​ឲ្យ​ពោះ​របស់ខ្ញុំ​ធំ​ប៉ោង​។ ខ្ញុំ​បាន​ខំ​រើបម្រះ និង​ធាក់​ឡើង​ទៅលើ​ផ្ទៃ​ទឹក​ដើម្បី​ដកដង្ហើម​ជា​ច្រើ​ដង​ដែរ​។ សំណាងល្អ មាន​យុវជន​មួយក្រុម បានឃើញ​សក់​ខ្ញុំ និង​ឮ​សំឡេង​ខ្ញុំ​រើបម្រះ​នៅក្នុង​ទឹក​ត្រពាំង​។ យុវជន​ពីរ​នាក់​បាន​ចុះមក​ស្រង់​ខ្ញុំ​ឡើងទៅ​លើគោក និង​ជួយ​ស្រាយ ចំណង​ចេញ ហើយក៏​ដើរ​ចេញទៅ​បាត់​។ ខ្ញុំ​អស់កម្លាំង​យ៉ាងខ្លាំង​។ ខ្ញុំ​បាន​ដើរ​សំដៅទៅ​ក្នុងភូមិ​ទៅរក​ម្តាយ​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​បាន​សម្ងំ​លាក់ខ្លួន​នៅក្នុង​ភូមិ​ខ្លាច​មេកង​រក​ខ្ញុំ​ឃើញ​ទៀត​។ នៅថ្ងៃនោះ ខ្ញុំ​គ្មាន​អាហារ​ហូប​ចូល​ពោះ​ទេ ក្រៅពី​ទឹក​ត្របែក​ដែល​ខ្ញុំ​ជញ្ជក់ និង​ទឹក​ត្រពាំង​ដែល​ខ្ញុំ​ផឹក​ពេញ​ពោះ​នោះ​។

​មុន​របប​ខ្មែរក្រហម​ចូលមក​ដល់
​ភូមិ​ស្រែ​ជម្រៅ ឃុំ​លាយ​បូរ ស្រុក​ត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ គឺជា​ស្រុកកំណើត​របស់ខ្ញុំ​។ កាលពី​តូច ខ្ញុំ​ធ្លាប់បាន​ចូលរៀន​នៅ​វត្ត​លាយ​បូរ ដែល​ស្ថិតនៅក្នុង​ឃុំ​លាយ​បូរ​ស្រុក​ត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ​។ ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ លុយ ខន គឺជា​កសិករ​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ សូ រឿង គឺជា​ទាហាន លន់ នល់​។ ម្តាយ​និង​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ ធ្វើស្រែ​ចម្ការ​ដើម្បី​ចិ​ញ្ចឹ​កកូនៗ​។ នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧០ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ បាន​ចូល​ធ្វើជា​ទាហាន លន់ នល់​។ គាត់​បានមក​ស្នាក់​នៅក្នុង​បន្ទាយ​ទាហាន​មួយ​នៅ​ម្តុំ​ចោមចៅ​ក្នុង​រាជធានី​ភ្នំពេញ​។ ដោយ​ចង់​រស់នៅ​ជួបជុំ​ក្រុមគ្រួសារ ម្តាយ​ខ្ញុំ​បាន​យក​កូនៗ​មក​រស់នៅ​ជាមួយ​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​នៅក្នុង​បន្ទាយ​ទាហាន​ជាមួយគ្នា​។ ពេលនោះ​ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​នៅ​ធ្វើ​ការងារ​ផ្ទះ​។ ខ្ញុំ​បាន​ចូលរៀន​នៅ​សាលាបឋមសិក្សា​វត្ត​គោក​បញ្ជាន់​។ ខ្ញុំ​ចូលរៀន​តាំងពីព្រឹក​ដល់​ល្ងាច​និង​ត្រូវ​ដើរ​ដោយ​ថ្មើរជើង​ចម្ងាយ​ប្រហែល​៣​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​បន្ទាយ​ទាហាន​ដែល​ខ្ញុំ​ស្នាក់នៅ​។ ដោយសារតែ​ប្រាក់ខែ​ទាហាន​របស់​ឪពុក​ខ្ញុំ​ខ្វះខាត ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ជួយ​លើក​បង្អែម​បងស្រី​ម្នាក់​ឈ្មោះ ម៉ៅ នៅក្នុង​ផ្សារ​ថ្នល់បំបែក​ជា​រៀងរាល់​ល្ងាច​។ ខ្ញុំ​ជួយ​លាងចាន ខ្ចប់​បង្អែម និង​ធ្វើ​ការងារ​ផ្សេងៗ​ទៀត​តាម​ដែល​គាត់​ប្រើ​។ បង​ម៉ៅ តែងតែ​ឲ្យ​លុយ និង​បង្អែម​មក​ខ្ញុំ​ជា​រៀងរាល់​ល្ងាច​យកមក​ផ្ទះ​។ ខ្ញុំ​បានរស់នៅ​ក្នុង​បន្ទាយ​រហូតដល់​ខ្មែរក្រហម​វាយ​យកបាន​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​នៅ​ខែមេសា ឆ្នាំ​១៩៧៥​។ នៅពេលនោះ​ខ្ញុំ​ទើបតែ​មាន​អាយុ​ប្រហែល​១១​ឆ្នាំ​តែប៉ុណ្ណោះ​។ នៅពេលដែល​ខ្មែរក្រហម​គ្រប់គ្រង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​បាន​ហើយ មនុស្សម្នា​នៅក្នុង​ទីក្រុង​ទាំងអស់​ត្រូវ​ខ្មែរក្រហម​ជម្លៀស​ចេញពី​ទីក្រុង​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​បាន​នាំ​ក្រុមគ្រួសារ​ចាក​ចេញពី​បន្ទាយ​ទាហាន​យ៉ាង​ប្រញាប់ប្រញាល់​។ ឪពុកមា និង​សាច់ញាតិ​របស់ខ្ញុំ​ខ្លះ​ដែលជា​អតីត​ទាហាន លន់ នល់ ក៏​ត្រូវបាន​ខ្មែរក្រហម​បាញ់សម្លាប់​នៅពេល​នោះដែរ​។

ម៉ម សុផាត នៅក្នុង​ថ្ងៃ​មង្គល​ការកូន​។​ (​ម៉ម សុផាត​/​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

ត្រឡប់មក​ស្រុកកំណើត​វិញ​
​មកដល់​ស្រុក​ត្រាំកក់​ដំបូង ខ្ញុំ​និង​ក្រុមគ្រួសារ​បានមក​កាន់​ភូមិ​មួយ​។ ខ្ញុំ​មិន​ស្គាល់​អ្នកណា​ទេ​។ ប្រជាជន​ភាគច្រើន​ជម្លៀស​មកពី​ទីកន្លែង​ផ្សេងៗ​គ្នា​។ ខ្ញុំ​ឃើញ​ផ្ទះសម្បែង​របស់​ប្រជាជន​នៅក្នុង​ភូមិ​ត្រូវបាន​ដុតបំផ្លាញ​ស្ទើ​គ្មាន​សល់​ឡើយ​។ វា​មាន​សភាព​ខុសពី​អ្វីដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​បានឃើញ​មុនពេល​ដែល​ចាក​ចេញទៅ​រស់នៅក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​។ មកដល់​ក្នុងភូមិ គ្រួសារ​ខ្ញុំ​បាន​សាងសង់​ខ្ទម​តូច​មួយ​ដើម្បី​ស្នាក់នៅ​បណ្តោះអាសន្ន​។ យើង​រស់នៅ​ជា​សហករណ៍ ប៉ុន្តែ​មិនទាន់​តឹងតែង​ខ្លាំង​នោះទេ​។ រហូតដល់​ខ្ញុំ​បាន​ជម្លៀស​មក​រស់នៅ​ភូមិ​ស្រែ​ជម្រៅ ខ្មែរក្រហម​បាន​ចាត់តាំង​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចូល​កងកុមារ​សេរី​។ កងកុមារ​សេរី គឺ​ធ្វើការ​ពិបាក​ជាង​កងកុមា​រ​ផ្សេងទៀត​។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​រែក​ដី​ម្ខាង​២​បង្គី​។ ឪពុកម្តាយ​ខ្ញុំ​ទៅធ្វើ​ស្រែចម្ការ រីឯ​ប្អូនៗ​ខ្ញុំ​នៅ​តូចៗ​នៅផ្ទះ​។
​ខ្ញុំ​តែងតែ​លួច​មកលេង​ផ្ទះ​ជួយ​ម្តាយ​ឪពុក​និង​បងប្អូន​របស់ខ្ញុំ​។ លើកដំបូង​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​លួច​មកលេង​ផ្ទះ គឺ​ប្អូន​របស់ខ្ញុំ​ម្នាក់​បាន​ស្លាប់​។ ក្រោយមក ខ្ញុំ​បាន​ត្រឡប់​មកលេង​ផ្ទះ​ម្តងទៀត ប្អូន​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ក៏បាន​ស្លាប់​ទៀត​។ នៅពេលដែល​ខ្ញុំ​បាន​លួច​ត្រឡប់​មកលេង​ផ្ទះ​ជា​លើក​ទី​៣ បង​របស់ខ្ញុំ​ក៏​នៅសល់តែ​ដង្ហើមចុងក្រោយ​ប៉ុណ្ណោះ បន្ទាប់មក​គាត់​ក៏បាន​ស្លាប់ទៅ​។ បងប្អូន​របស់ខ្ញុំ​ទាំងអស់​បាន​ស្លាប់​ដោយសារតែ​អត់​អាហារ​។ សាកសព​បងប្អូន​របស់ខ្ញុំ បាន​យកទៅ​កប់​ចោល​ដោយ​មិនបាន​ធ្វើបុណ្យ​ទេ​។

​ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​ព្រួយបារម្ភ​ពី​ខ្ញុំ​ខ្លាំងណាស់​។ គាត់​បាន​សុំ​មេកង​ម្នាក់​ឈ្មោះ តា​សាន់ ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចូលធ្វើ​ការងារ​ជាមួយ​គាត់​។ តា​សាន់ គឺជា​មេកង​ក្រុមយុវជន​។ គាត់​មានទឹក​ចិត្តល្អ​ចំពោះ​ខ្ញុំ​។ នៅក្នុង​កង​យុវជន ខ្ញុំ​មិនសូវ​ទទួលរង​ការធ្វើ​បាប​ដូច​នៅក្នុង​កងកុមារ ទេ​។ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​កក់ក្តៅ​ព្រោះ​ខ្ញុំ​លែង​បាន​ជួប​មុខ​មេកង​កុមារ​ដែលមាន​បំណង​ចង់​សម្លាប់​ខ្ញុំ​ទៀតហើយ​។ ប៉ុន្តែ​ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំ​កំពុងតែ​ប្រមូល​អាចម៍គោ មេកង​ខេន ដែលជា​មេកង​កុមារ​សេរី​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​រស់នៅ បាន​និយាយ​មកកាន់​ខ្ញុំ​ថា «​អានេះ អាច​គេច​មកដល់​ទីនេះ និង​នៅរស់​ទៀត​វើ​យ​»​។ សម្តី​ប្រមាថមើលងាយ​នេះ បានធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ ខឹង​ខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​តបត​អ្វី​ឡើយ​។ ខ្ញុំ​គិតតែ​ពី​ឈ្ងោក​មុខ​ធ្វើ​ការងារ​។

​នៅក្នុង​កង​យុវជន​នេះ មានកូន​មេកង​ម្នាក់​ឈ្មោះ អា​កឺ​ត បាន​វាយ​ធ្វើបាប​និង​ប្រមាថមើលងាយ​ខ្ញុំ​ស្ទើ​តែ​រាល់ថ្ងៃ​។ អា​កឺ​ត គឺជា​កូន​មេកង​កសិករ​។ ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំ​បាន​ដុត​ដំឡូង​មី​៣​មើម ហើយ អា​កឺ​ត ក៏​មកដល់​។ អា​កឺ​ត បាន​កាយ​យក​ដំឡូង​មី​ដែល​ខ្ញុំ​ដុត​មិនទាន់​នឹង​ឆ្អិន​ស្រួល​ផង​យកទៅ​ហូប​។ ខ្ញុំ​សុំ​ឲ្យ​អា​កឺ​ត​ទុក​ដំឡូង​ឲ្យ​ខ្ញុំ​១​មើម​ដែរ​តែ​វា​មិន​ព្រម​ឡើយ ហើយ​ថែមទាំង​ជេរប្រមាថ​ខ្ញុំ និង​ឪពុកម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​ទៀត​។ ដោយ​ទ្រាំ​នឹង​ពាក្យសំដី​ជេរ​ទាំងអស់នោះ​មិនបាន ខ្ញុំ​ក៏បាន​វាយ អា​កឺ​ត ជិត​ស្លាប់​។ អ្នក​នៅក្បែរៗ​នោះបាន​ឃាត់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ឈប់​វាយ ព្រោះ​មិន​ចង់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មានទោស​។ លុះ​ស្អែក​ឡើង ឪពុក​របស់ អា​កឺ​ត បាន​យក​ខ្សែ​គោ​បម្រុង​នឹង​ចង​ខ្ញុំ​យកទៅ​សម្លាប់​។ តា​សាន់ បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​គេចខ្លួន ព្រោះ​គាត់​ដឹងថា​ហេតុការណ៍​មិន​ស្រួល​។
​ខ្ញុំ​រស់នៅ​គេចខ្លួន​ពីមួយថ្ងៃ​ទៅមួយថ្ងៃ​។ រហូតដល់​នៅ​ចុងឆ្នាំ​១៩៧៨ កងទ័ព​វៀតណាម​បានចាប់ផ្តើម​វាយ​ចូលមកក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុ​ជា​។ ខ្ញុំ​និង​គ្រួសារ​បាន​រត់​ភៀសខ្លួន​ទៅកាន់​ព្រំដែន​ជាមួយនឹង​កងទ័ព​វៀតណាម​។ ប្រជាជន​មួយចំនួន​ផ្សេងទៀត ត្រូវ​ខ្មែរក្រហម​កៀរ​ចូលទៅ​ក្នុងព្រៃ​។ មិនយូរប៉ុន្មាន កងទ័ព​វៀតណាម ក៏​ដកថយ​ចេញពី​ប្រទេស​កម្ពុជា​វិញ​។ ខ្ញុំ​ឮ​ប្រជាជន​និយាយថា​ថ្ងៃ​ដែល​កងទ័ព​វៀតណាម​ដកចេញ​ទៅនោះ​គឺជា​ថ្ងៃ​ចូលឆ្នាំ​របស់​វៀតណាម​។ បន្ទាប់ពី​វៀតណាម​ដកថយ​ចេញពី​ប្រទេស​កម្ពុជា ខ្មែរក្រហម​បានសម្លាប់​ប្រជាជន​ខ្មែរ​អស់​ជាច្រើន​នាក់​ដែល​បាន​រត់​ទៅកាន់​ព្រំដែន​ជាមួយ​កងទ័ព​វៀតណាម​។ ខ្មែរក្រហម​បាន​ចោទ​ប្រជាជន​ទាំងអស់នោះ​ថា​មាន​ក្បាល​យួន​ខ្លួន​ខ្មែរ​។ ក្រុមគ្រួសារ​របស់ខ្ញុំ ត្រូវ​ប្រឈមមុខ​នឹង​ការសម្លាប់​ដែរ ប៉ុន្តែ​យើង​រត់គេច​ពី​កន្លែង​មួយ​ទៅ​កន្លែង​មួយទៀត​។ មួយរយៈ​ក្រោយមក កងទ័ព​វៀតណាម បាន​វាយ​ចូលមក​ម្តងទៀត​។ ក្រុមខ្មែរក្រហម​បាន​ឃោសនា​ថា​កងទ័ព​វៀតណាម​នឹង​អាករ​សម្លាប់​ប្រជាជន​។ ខ្ញុំ​ខ្លាច​ខ្លាំងណាស់​នៅពេលនោះ​។ ខ្ញុំ​មិនបាន​រត់​ទៅតាម​កងទ័ព​វៀតណាម​ទៀត​ទេ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​សម្រេចចិត្ត​រត់​ទៅកាន់​ភ្នំ​ដំរី​រមៀល​។ កងទ័ព​វៀតណាម បាន​ដេញតាម​យោធា​ខ្មែរក្រហម​។ ខ្ញុំ​បាន​ជួប​កងទ័ព​វៀតណាម​មួយក្រុម ហើយ​កងទ័ព​វៀតណាម​បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ត្រឡប់មក​ស្រុកកំណើត​វិញ​។ ខ្ញុំ​និង​ក្រុម​គ្រួរ​សា​ក៏បាន​ជួបជុំគ្នា​វិញ​នៅក្នុង​ភូមិ​។

បន្ទាប់ពី​របប​ខ្មែរក្រហម​ដួលរលំ​
​ខ្ញុំ​បានចាប់ផ្តើម​កសាង​ជីវិត​ថ្មី​ជាមួយ​ក្រុមគ្រួសារ​នៅក្នុង​ខេត្តតាកែវ​។ យើង​ប្រក​បរបរ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ​ដើម្បី​ចិញ្ចឹមជីវិត​។ អំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៨៣ ដល់​ឆ្នាំ​១៩៨៨ ខ្ញុំ​បាន​ចូលរៀន​បន្ត​មុខវិជ្ជា​រ៉ែ និង​ថាមពល​នៅ​មហាវិទ្យាល័យ​តិច​ណូ​។ បន្ទាប់ពី​រៀន​ចប់ ខ្ញុំ​បាន​ចូល​បម្រើ​ការងារ​នៅក្នុង​មន្ទីរ​ឧស្សាហកម្ម​ខេត្តតាកែវ​។ នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៨៩ និង​១៩៩០ ខ្ញុំ​ត្រូវបានចាត់តាំង​ឲ្យ​ទៅ​បំពេញ​បេសកម្ម ក​៥ នៅឯ​ខេត្ត​ប៉ៃលិន​អស់​រយៈពេល​ប្រហែល​៣​ខែ​។ ការងារ​ខ្ញុំ​គឺ​គ្រប់គ្រង​ពលករ​ដែល​ទៅ​ពី​ខេត្តតាកែវ​ជាមួយនឹង​មេបញ្ជាការ​របស់ខ្ញុំ​ម្នាក់ទៀត​ឈ្មោះ ជឹម ជឿន ដែលជា​អតីត​អនុប្រធាន​មន្ទីរ​ឧស្សាហកម្ម​ខេត្តតាកែវ​។ នៅ​ប៉ៃលិន ប្រជាជន​គឺជា​ជំនួយការ​ដល់​កងទ័ព​ដែល​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយនឹង​ខ្មែរក្រហម​។ នៅ​ទីនោះ យើង​ត្រូវ​ជួយ​ជីក​លេណដ្ឋាន ផ្គត់ផ្គង់​សម្ភារៈ​ដល់​កងទ័ព និង​ការងារ​ផ្សេងៗ​ទៀត​។ ខ្ញុំ​ឃើញ​មានការ​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​ជាមួយ​កងទ័ព​ខ្មែរក្រហម​ជា​ញឹកញយ ហើយ​ក៏មាន​ប្រជាជន​ពលី​ជីវិត​ក្នុងពេល​បំពេញ​បេសកម្ម​នោះដែរ​។
​ខ្ញុំ​បាន​ត្រឡប់មកផ្ទះ​វិញ​បន្ទាប់ពី​បំពេញ​បេសកម្ម​នេះ​អស់​រយៈពេល​៣​ខែ​។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​រៀបការ​ជាមួយ​ប្រពន្ធ​របស់ខ្ញុំ​។ យើង​មានកូន​ចំនួន​៤​នាក់ ស្រី​ចំនួន​៣​នាក់ និង​ប្រុស​ចំនួន​១​នាក់​។ ដោយ​មើលឃើញ​ជីវភាព​គ្រួសារ​ខ្សត់ខ្សោយ​ពេក ខ្ញុំ​ក៏​សម្រេចចិត្ត​ឈប់​ធ្វើការ​រាជការ ត្រឡប់​ទៅ​ប្រកបមុខរបរ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ​វិញ​។
​សព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំ​នៅផ្ទះ​មើលថែរក្សា​ចៅ​។ កូនៗ​របស់ខ្ញុំ​គឺជា​អ្នក​ប្រកប​របរ​រកស៊ី​ចិញ្ចឹម​គ្រួសារ​។

ម៉ម សុផាត នៅក្នុង​ថ្ងៃ​មង្គល​ការកូន​។​ (​ម៉ម សុផាត​/​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

​ខ្ញុំ​នៅតែ​ខ្លាច​អតីតកាល
​ជារឿយៗ ខ្ញុំ​យល់សប្តិ​ឃើញ​ហេតុការណ៍​ដែល​បាន​កើតឡើង​នៅក្នុង​របប​ខ្មែរក្រហម​។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំ​យល់សប្តិ​ថា​ខ្មែរក្រហម​កំពុងតែ​ដេញចាប់​ខ្ញុំ​យកទៅ​សម្លាប់ និង​ជួន​ពេលខ្លះ​ខ្ញុំ​យល់សប្តិ​ថា​ខ្មែរក្រហម​បាន​ស្រែក​គម្រាមកំហែង​ដាក់​ខ្ញុំ​។ នៅក្នុង​យល់សប្តិ​នោះ គ្មាន​នរណាម្នាក់​អាចជួយ​ខ្ញុំ​បានឡើយ​។ នៅក្នុង​ចិត្ត ខ្ញុំ​បានដឹងថា​វា​គ្រាន់តែ​ជាការ​យល់សប្តិ​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​រឿងរ៉ាវ​ទាំងអស់នោះ​វា​កន្លងផុត​យូរណាស់​ហើយ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​នៅតែមាន​អារម្មណ៍​ថា​ខ្លាច​។ ខ្ញុំ​មិនដឹងថា​នេះ​ជាការ​ដិតដាម​អារម្មណ៍​ខ្លាំងពេក​នៅពេលដែល​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​ហេតុការណ៍​ទាំងអស់នោះ​នៅក្នុង​របប​ខ្មែរក្រហម​។

​ទោះបីជា​ខ្ញុំ​ឈឺចាប់​យ៉ាងណា ក៏​នៅមាន​ប្រជាជន​ជាច្រើន​ទៀត​រង​ការឈឺចាប់​ដូច​ខ្ញុំ​ដែរ​។ ថ្ងៃមួយ មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​បាន​អ​ញ្ចើ​ញ​ខ្ញុំ​និង​ប្រជាជន​ជាច្រើន​ទៀត​ឲ្យ​ទៅ​ទស្សនកិច្ច​នៅ​គុក​ទួលស្លែង វាលពិឃាត​ជើងឯក និង​តុលាការ​ខ្មែរក្រហម​។ ទៅដល់​ទីនោះ ខ្ញុំ​កាន់តែ​យល់ដឹង​ច្បាស់​អំពី​អ្វីដែល​បាន​កើតឡើង​ចំពោះ​ប្រជាជន​ខ្មែរ ថា​តើ​អ្នកជាប់ឃុំឃាំង​ទាំងអស់​នោះបាន​រង​ទុក្ខ​និង​ទារុណកម្ម​យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ​មុននឹង​ស្លាប់​។

​ក្រោយមក ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​អំពី​អ្វីដែល​បាន​កើតឡើង​នៅក្នុង​គុក​ទួលស្លែង​និង​រឿងរ៉ាវ​របស់ខ្ញុំ​ប្រាប់​ដល់​ក្មេងៗ​ជំនាន់​ក្រោយ​។ ខ្ញុំ​សង្ឃឹមថា ក្មេងៗ​ជំនាន់​ក្រោយ​នឹង​រៀនសូត្រ​ពី​កំហុស​នៃ​ការដឹកនាំ​ក្នុង​របប​ខ្មែរក្រហម និង​ចូលរួម​ការពារ​កុំ​ឲ្យ​មានការ​កើតឡើង​នៃ​របប​នេះ​ម្តងទៀត​។ ខ្ញុំ​ក៏​រីករាយ​ណាស់​ដែល​ប្រទេស​កម្ពុជា​អាចបង្កើត​ឲ្យ​មាន​តុលាការ​ខ្មែរក្រហម​សម្រាប់​កាត់ទោស​មេដឹកនាំ​ខ្មែរក្រហម​។ នេះ​ជា​គម្រូ​មួយ​ដល់​សង្គម​ដទៃទៀត​ដែល​ជួបនឹង​ជម្លោះ​ស្រដៀង​គ្នា​នេះ​។
​ម៉ម សុផាត គឺជា​អ្នកដាក់ពាក្យ​បណ្តឹង​ម្នាក់​ទៅកាន់​តុលាការ​ខ្មែរក្រហម​តាមរយៈ​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​។ សព្វថ្ងៃនេះ សុផាត មាន​អាយុ​៥៦​ឆ្នាំ រស់នៅ​ក្នុងភូមិ​ធ្នង់​រលីង ឃុំ​លាយ​បូរ ស្រុក​ត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ​៕

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -



Most Popular