ជុំ យ៉ាន់ៈ គ្រូបង្រៀន​កុមារ​

ដោយៈ រី លក្ខិណា បុគ្គលិក​មជ្ឈមណ្ឌល​ផ្សះផ្សា​វាលវែង​
ជុំ យ៉ាន់ មាន​អាយុ​៦៥​ឆ្នាំ រស់នៅ​ភូមិ​ច​ង្គុំ​ទី​១ ឃុំ​ទ​ន្លូ​ង ស្រុក​មេមត់ ខេត្ត​ត្បូងឃ្មុំ​។ ជុំ យ៉ាន មាន​ប្រពន្ធ​ឈ្មោះ ស្បុ​យ ហ៊ើយ និង​មានកូន​៨​នាក់ (​ស្រី​៥​នាក់ ប្រុស​៣​នាក់​)​។ នៅក្នុង​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ (១៩៧៥-១៩៧៩) ជុំ យ៉ាន់ ត្រូវបាន​ខ្មែរក្រហម​ចាត់តាំង​ឲ្យ​ធ្វើជា​គ្រូបង្រៀន​កុមារ​នៅក្នុង​ភូមិ​ច​ង្គុំ​។

ជុំ យ៉ាន់ រស់នៅ​ភូមិ​ច​ង្គុំ​ទី​១ ឃុំ​ទ​ន្លូ​ង ស្រុក​មេមត់ ខេត្ត​ត្បូងឃ្មុំ​។ ថ្ងៃទី​៤ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ​២០២០​។​ (​រី លក្ខិណា​/​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

​ជុំ យ៉ាន់ បាន​រៀបរាប់ថា ខ្ញុំ​គឺជា​ជនជាតិ​ស្ទៀង កាត់​លាវ​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ជុំ គឺជា​ជនជាតិ​ស្ទៀង និង​ម្តាយ​ឈ្មោះ ផាន់ គឺជា​ជនជាតិ​លាវ​។ សព្វថ្ងៃ​ខ្ញុំ​នៅ​ចេះ​និយាយ​ភាសា​ស្ទៀង​ខ្លះៗ ប៉ុន្តែ​មិនចេះ​និយាយ​ភាសា​លាវ​ទេ ព្រោះ​ម្តាយ​ខ្ញុំ​មិនបាន​បង្រៀន​។ ខ្ញុំ​មាន​បងប្អូន​៤​នាក់ ស្លាប់​ម្នាក់​នៅសល់តែ​៣​នាក់​តែប៉ុណ្ណោះ​។​

​កាលពី​តូចៗ​ក្នុងភូមិ​របស់ខ្ញុំ​អត់​មាន​សាលារៀន​ទេ គឺ​ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​រៀន​ក្នុង​វត្ត​ជាមួយ​ព្រះសង្ឃ​រហូតដល់​មាន​រដ្ឋប្រហារ​ទម្លាក់​ស​ម្ដេច ព្រះ​នរោត្តម សីហនុ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧០​។ ខ្ញុំ​នៅចាំ​ថា ឪពុកម្តាយ​ខ្ញុំ និង​ប្រជាជន​នៅក្នុង​ភូ​មិច​ង្គុំ​បាន​ប្រកបការងារ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ និង​ដាំ​ស្រូវ​វិលជុំ​។ នៅ​សម័យ​នោះ ប្រជាជន​មិនមាន​កម្មសិទ្ធិ​ដីធ្លី​ច្បាស់លាស់​ទេ គឺ​ប្រជាជន​ទៅ​កាប់​សម្អាត​ព្រៃ​ស្បូវ​ដើម្បី​ដាំ​ស្រូវ​។ បន្ទាប់ពី​ប្រមូល​ផល​ស្រូវ​បាន​ហើយ ក៏​បោះបង់​ទីតាំង​ចាស់​ចោល ទៅ​កាប់​ឆ្ការព្រៃ​នៅ​ទីតាំង​ថ្មី​ដើម្បី​ដាំ​ស្រូវ​នៅ​រដូវ​បន្ទាប់​ទៀត​។ នៅ​ចុងឆ្នាំ​១៩៦០ និង​ដើមឆ្នាំ​១៩៧០ អ្នកភូមិ​ច​ង្គុំ​បាន​រកស៊ី​លក់​អង្ករ​ឲ្យ​កងទ័ព​វៀត​កុង ដែល​បានមក​បោះទីតាំង​នៅតាម​បណ្តា​យ​ព្រំដែន​កម្ពុជា​-​វៀតណាម ក្នុងភូមិ​សាស្ត្រ​ច​ង្គុំ ឃុំ​ទ​ន្លូ​ង ស្រុក​មេមត់ ខេត្ត​ត្បូងឃ្មុំ​។ នៅ​ខណៈ​ពេលនោះ មានការ​ទម្លាក់​គ្រាប់បែក​ច្រើន​នៅក្នុង​ភូមិ​របស់ខ្ញុំ ដូច្នេះ​ឪពុកម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​បាន​នាំ​កូនៗ​ចូលក្នុង​ត្រង់​សេ ដែល​បាន​ជីក​នៅជាប់​ផ្ទះ​ដើម្បី​លាក់ខ្លួន​។

​បន្ទាប់ពី​ខ្មែរក្រហម​ចូលមក​កាន់កាប់​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​នៅ​ថ្ងៃ​១៧ មេសា​ឆ្នាំ​១៩៧៥ ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​មេភូមិ​ច​ង្គុំ ចាត់តាំង​ឲ្យ​ធ្វើជា​គ្រូបង្រៀន​ក្មេង​តូចៗ​ប្រចាំ​នៅក្នុង​ភូមិ​។ ការបង្រៀន​កុមារ​គឺមាន​រយៈពេល​មួយ​ម៉ោង​គឺ​ចាប់ផ្តើម​នៅ​ម៉ោង​៧​ព្រឹក និង​បញ្ចប់​នៅ​ម៉ោង​៨​ព្រឹក​។ កុមារ​ត្រូវ​រៀន​សរសេរ​អក្សរ និង​លេខ​នៅលើ​ក្តា​ឈ្នួន​ជាមួយ​ដីស ដែល​សូន្យ​ពី​ដីក្រហម​។ នៅក្នុង​របប​ខ្មែរក្រហម កុមារ​មាន​ម៉ោង​រៀន​តិចជាង​ម៉ោង​ធ្វើ​ការងារ​ពលកម្ម​។ ចំណែក​បន្ទប់រៀន​ត្រូវបាន​សង់​ឡើង​អំពី​កូនឈើ​ប្រក់​ស្លឹក​ទ្រាំង និង​ជញ្ជាំង​ភ្ជល់​។​
​ក្រៅពី​បង្រៀន​កុមារ​តូចៗ​នៅពេល​ព្រឹក​រយៈពេល​មួយ​ម៉ោង ខ្ញុំ​ត្រូវ​ដឹកនាំ​កងកុមារ​ដាំ​បន្លែ កើប​អាចម៍គោ និង​កាប់​ដើម​ទន្ទ្រាន​ខេ​ត្រ​យកមក​ធ្វើ​ជី​ដាក់​ស្រែ បន្ទាប់មក​ទើប​នាំ​កុមារៗ​ឲ្យ​មក​ហូបបាយ​ថ្ងៃត្រង់​។ នៅពេល​រសៀល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ដឹកនាំ​កងកុមារ​ចុះជួយ​ជញ្ជូន​ស្រូវ​កងចល័ត និង​ធ្វើ​ការងារ​ដែល​ស្រាលៗ​។

​នៅ​ពាក់កណ្តាល​ឆ្នាំ​១៩៧៧ នៅពេលដែល​សម​មិត្ត ហ៊ុន សែន ហៅ ណា​ល់ ដែល​បច្ចុប្បន្ន​គឺ​ស​មេ្ត​ច ហ៊ុន សែន និង​សហការី​ចំនួន​៤​នាក់​ទៀត​បាន​ភៀសខ្លួន​ចេញទៅ​ប្រទេស​វៀតណាម ដើម្បី​ធ្វើការ​រៀបចំ​តស៊ូ​វាយ​ផ្តួលរំលំ​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ (១៩៧៥-១៩៧៩) ខ្មែរក្រហម​បាន​កោះហៅ​មេឃុំ មេភូមិ និង​កម្មាភិបាល​មួយចំនួនទៀត​ទៅ​រៀនសូត្រ ហើយ​បាន​បាត់​ខ្លួន​រហូត​។ បន្ទាប់មក​ខ្មែរក្រហម​បាន​បញ្ជូន​កងទ័ព និង​កម្មាភិបាលមជ្ឈិម​មក​ជម្លៀស​ប្រជាជន​ទាំងអស់​ចេញពី​ស្រុក​ត្រ​មូង ឲ្យ​ទៅ​នៅ​ស្រុក​ស្នួល ខេត្តក្រចេះ​វិញ​។ ចំណែក​ខ្ញុំ​បាន​ឈប់​បង្រៀន​កងកុមារ​តាំងពី​ពេលនោះ​មក​។

​កងទ័ព និង​កម្មាភិបាល​ដែល​ដឹកនាំ​នៅ​ស្រុក​ស្នួល​បាន​ហៅ​ប្រជាជន​ដែល​ជម្លៀស​មកពី​ស្រុក​ត្រ​មូង​ថា គឺជា​មនុស្ស​ដែលមាន ក្បាល​យួន ខ្លួន​ខ្មែរ​។ ប្រជាជន​ដែល​ជម្លៀស​មកពី​ស្រុក​ត្រ​មូង​បាន​ប្រឈម​នឹង​ការលំបាក​វេទនា​ខ្លាំង ដោយសារ​ខ្មែរក្រហម​បង្ខំ​ឲ្យ​ធ្វើ​ពលកម្ម​ធ្ងន់ធ្ងរ និង​មិនមាន​អាហារ​ហូបចុក​គ្រប់គ្រាន់​។ ប្រជាជន​ជាច្រើន​បាន​ស្លាប់​ដោយសារ​អត់​អាហារ និង​ធ្វើ​ការងារ​ហួសកម្លាំង​។

​ប្រជាជន និង​អតីត​កម្មាភិបាល​ដែល​ជម្លៀស​មកពី​ស្រុក​ត្រ​មូង​បាន​ព្យាយាម​លាក់​ប្រវត្តិ​របស់ខ្លួន នៅ​កម្មាភិបាល​ដឹកនាំ​មូលដ្ឋាន​នៅ​ស្រុក​ស្នួល​សួរ​ពី​ប្រវត្តិរូប ហើយ​ភាគច្រើន​បាន​ឆ្លើយថា ខ្លួន​គឺជា​ប្រជាជន​ធម្មតា ឬ​ធ្វើការ​នៅ​កងចល័ត​។ ខ្ញុំ​បាន​បោះ​សៀវភៅ​ចោល​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​កម្មាភិបាល​នៅ​មូលដ្ឋាន​ដឹងថា​ខ្ញុំ​ចេះអក្សរ​។ ចំណែក​ប្រជាជន​ដែល​ជម្លៀស​មក​ជាមួយគ្នា​ក៏​មិនបាន​រាយការណ៍​ពី​ប្រវត្តិ​របស់ខ្ញុំ​ប្រាប់​កម្មាភិបាល​មូលដ្ឋាន​ដែរ ដូច្នេះ​យើង​បាន​រួច​ផុតពី​ការតាមដាន​របស់​ខ្មែរក្រហម​។
​នៅពេល​ខ្ញុំ​រស់នៅ​សហករណ៍ ក្នុងស្រុក​ស្នួល ខ្ញុំ​ទទួល​របប​អាហារ​គឺមាន​តែ​កន្ទក់​ប៉ុណ្ណោះ​។ របប​កន្ទក់​នេះ​ត្រូវបាន​ចែក​សម្រាប់តែ​អ្នក​ដែល​ទៅ​ធ្វើការ​ប៉ុណ្ណោះ ចំណែក អ្នក​មិនបាន​ទៅធ្វើ​ការ គឺ​មិន​ទទួល​បានឡើយ​។ នៅពេលនោះ ឪពុកម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​បាន​ស្លាប់ ដោយសារតែ​មិនមាន​អាហារ​ហូបចុក​គ្រប់គ្រាន់​។ ចំណែក​ខ្ញុំ​ត្រូវបានចាត់តាំង​ឲ្យ​ធ្វើការ​នៅក្នុង​កងចល័ត​ដែលមាន​សមាជិក​ប្រហែល​មួយ​ពាន់​នាក់​។ កម្មាភិបាល​ដឹកនាំ​កងចល័ត​នោះ គឺជា​មនុស្ស​ឃោរឃៅ​បានសម្លាប់​មនុស្ស​ប្រុស​ស្រី​ពីរ​នាក់​ឈ្មោះ​ខាត់ និង​ឈ្មោះ​ច័ន្ទ នៅមុខ​កងចល័ត​ទាំងអស់ ដោយ​ប្រាប់ថា​ពីរ​នាក់​នេះ​គឺជា​ជន​ក្បត់​។ បន្ទាប់ពី​សម្លាប់​អ្នក​ទាំងពីរ​ហើយ ប្រធាន​កងចល័ត​នោះបាន​យក​សាកសព​ទៅ​កប់​ក្នុង​រណ្តៅ​តែមួយ​។​

ផ្លូវ​នៅក្នុង​ឃុំ​ទ​ន្លូ​ង ស្រុក​មេមត់ ខេត្ត​ត្បូងឃ្មុំ​។ ថ្ងៃទី​៤ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ​២០២០​។​ (​រី លក្ខិណា​/​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

​នៅពេលដែល​កងទ័ព​ស្ម័គ្រចិត្ត​វៀតណាម​បាន​ចូល​មកដល់​ស្រុក​ស្នួល នៅ​ចុងឆ្នាំ​១៩៧៨ ខ្មែរក្រហម​បាន​ជម្លៀស​ប្រជាជន​ពី​ស្រុក​ស្នួល​មក​ទី​រួម​ខេត្តក្រចេះ​វិញ​។ បន្ទាប់មក​ខ្មែរក្រហម​បាន​ដឹក​ប្រជាជន​តាម​កប៉ាល់​ពី​ខេត្តក្រចេះ​មក​ស្រុក​ស្ទឹងត្រង់ ភូមិភាគ​កណ្តាល និង​បាន​បញ្ជូន​បន្តទៅ​ស្រុក​ចម្ការលើ​។

​ខ្ញុំ​បាន​ស្នាក់នៅ​ស្រុក​ចម្ការលើ​រយៈពេល​ប្រហែល​៧​ថ្ងៃ ក៏មាន​យន្តហោះ​វៀតណាម​បាន​ហោះ​បន្ទាបខ្លួន និង​ប្រកាសប្រាប់​ប្រជាជន​ដែល​កំពុង​លើក​ទំនប់​ថា បងប្អូន​នៅ​ស្រុក​ណា​ត្រូវ​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​នោះ​វិញ​។ ខ្ញុំ​ត្រេកអរ​យ៉ាងខ្លាំង ព្រោះ​ខ្ញុំ​តែងតែ​បន់ស្រន់​ក្នុង​ចិត្ត​ដើម្បី​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុកកំណើត​វិញ​។ នៅពេល​រៀបនឹង​ត្រឡប់មកផ្ទះ​វិញ យោធា​ខ្មែរក្រហម​បាន​ស្ទាក់​រាំងផ្លូវ ប៉ុន្តែ​សំណាងល្អ​កងទ័ព​វៀតណាម​មកដល់​។ កងទ័ព​វៀតណាម​បាន​អមដំណើរ​ប្រជាជន​ឲ្យ​ឆ្លង​ផុតពី​ស្រុក​ចម្ការលើ ទើប​ខ្ញុំ​និង​ប្រជាជន​ដែល​ធ្លាប់​រស់នៅ​ក្នុងភូមិ​ជាមួយគ្នា​បន្ដដំណើរ​មក​ស្រុកកំណើត​វិញ​។ ខ្ញុំ​ធ្វើដំណើរ​រយៈពេល​ប្រហែល​មួយ​សប្តាហ៍​ទើបបាន​មកដល់​ផ្ទះ​វិញ ។

​ពេល​ត្រឡប់​មកដល់​ភូមិកំណើត​វិញ ខ្ញុំ​បាន​ចូល​បម្រើការ​ងា​សន្តិសុខ ដើម្បី​ការពារ​សុវត្ថិភាព​ក្នុងភូមិ​។ ខ្ញុំ​រៀបការ​នៅ​ដើមឆ្នាំ​១៩៨០ និង​ប្រក​បរបរ​ដាំ​ស្រូវ និង​ធ្វើ​ចម្ការ​។ នៅ​ចន្លោះ​ឆ្នាំ​១៩៨៤-១៩៨៥ ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​ជ្រើសរើស​ជា​កងទ័ព​ការពារ​ពលករ ក​-៥​។ ខ្ញុំ​បាន​បម្រើ​ការងារ​នៅក្នុង​អង្គភាព​វិទ្យុទាក់ទង​។ អង្គភាព​របស់ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​កង​យោធា​ខ្មែរក្រហម និង​ទាហាន​ប៉ា​រ៉ា នៅ​ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ​បាន​ម្ដង​។ បន្ទាប់ពី​ខ្ញុំ​បាន​ចប់​បេសកកម្ម ក៏បាន​ត្រឡប់មក​រស់​ស្រុកកំណើត​រហូតមកដល់​សព្វថ្ងៃ​៕

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular

មន្ត្រី​អភិរក្ស​សត្វព្រៃ ...

​ដោយៈ ដេប៉ូ / មណ្ឌលគិរីៈ ...

អាជ្ញាធរ​ខណ្ឌចំការមន និង​...

​ដោយៈ រ៉ា​ម៉ន ភ្នំពេញៈ អា...

​សមត្ថកិច្ច ឲ្យ​ម្ចាស់​ហា...

​ដោយៈ ស​រិ​ទ្ធ / កណ្តាលៈ ...

​ក្រុមការងារ​សុខាភិបាល​ខេ...

ដោយៈ ទេ​ពក​ង្រី / កំពង់ឆ្...