Home ព័ត៌មានជាតិ នយោបាយ ផ្លែ​ន រុន ជន...

ផ្លែ​ន រុន ជនជាតិ​ស្ទៀង​នៅក្នុង​ភូមិ​អ​ញ្ឆ​ញ​


​ដោយៈ រី លក្ខិណា បុគ្គលិក​មជ្ឈមណ្ឌល​ផ្សះផ្សា​វាលវែង​
​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ផ្លែ​ន រុន អាយុ​៦០​ឆ្នាំ គឺជា​ជនជាតិ​ស្ទៀង មាន​ស្រុកកំណើត​នៅ​ភូមិ​អ​ញ្ឆ​ញ ឃុំ​ទ​ន្លូ​ង ស្រុក​មេមត់ ខេត្តកំពង់ចាម បច្ចុប្បន្ន​ស្ថិតនៅ​ខេត្ត​ត្បូងឃ្មុំ​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ផ្លែ​ន និង​ម្តាយ​ឈ្មោះ​ប៉ិ​។ ខ្ញុំ​មាន​បងប្អូន​បង្កើត​ចំនួន​៤​នាក់​គឺ​ស្រី​១​នាក់ និង​ប្រុស​៣​នាក់​។ ខ្ញុំ​ជា​កូនច្បង​នៅក្នុង​គ្រួសារ​។ ប្រពន្ធ​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ច្រឹង សាមុត និង​មានកូន​ចំនួន​៥​នាក់ (​ស្រី​ចំនួន​២​នាក់ និង​ប្រុស​ចំនួន​៣​នាក់​)​។​
​ ​កាលពី​នៅ​តូច​ខ្ញុំ​មិនសូវ​បាន​រៀនសូត្រ​ទេ ពីព្រោះ​នៅ​ចុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៦០ ភូមិ​អ​ញ្ឆ​ញ និង​តំបន់​ជុំវិញ​នោះ​មានការ​ទម្លាក់​គ្រាប់​បែ​និង​មាន​សង្គ្រាម​កើតឡើង​រវាង​កងទ័ព​វៀត​កុង​ដែល​បានមក​បោះជំរំ​នៅតាម​ព្រំដែន​កម្ពុជា​-​វៀតណាម​, តាម​ព្រៃ​ក្បែរៗ​ភូមិ​អ​ញ្ឆ​ញ និង​កងទ័ព​អាមេរិក​។ អ្នកភូមិ​បាននាំគ្នា​យក​ស្រូវ​ទៅ​លាក់ទុក​ក្នុងព្រៃ ហើយក៏​គ្មាន​អ្នកណា​ហ៊ាន​រស់នៅ​ក្នុងភូមិ​ដែរ​។ យើង​បាននាំគ្នា​ទៅ​លាក់ខ្លួន​និង​ដាំបាយហូប​ក្នុងព្រៃ នៅ​ពេលយប់​ស្ងាត់​។ ឪពុក​ខ្ញុំ និង​អ្នកភូមិ​ផ្សេងទៀត​បាន​រកស៊ី​លក់​អង្ករ​ឲ្យ​កងទ័ព​វៀត​កុង​នៅ​ព្រំដែន​កម្ពុជា​-​វៀតណាម នៅតាម​ទន្លេ​ចាម​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​បាន​ទិញ​អង្ករ​ដែល​ឈ្មួញ​ដឹក​មកពី​ក្រុង​កំពង់ចាម ក្រុង​សួង ដោយ​ក្នុង​មនុស្ស​ម្នាក់​អាច​ទិញ​អង្ករ​បានតែ​២​ទៅ​៣​បាវ​ប៉ុណ្ណោះ ដើម្បី​ទុក​លក់​បន្ត​។ របរ​លក់​អង្ករ​នេះ ឪពុក​ខ្ញុំ​បានធ្វើ​ដោយ​លួចលាក់ គឺ​គាត់​ដឹកចេញទៅ​លក់​នៅពេល​យប់​។ ខ្ញុំ​ធ្លាប់​បានឃើញ​កងទ័ព​យៀ​ក​កុង​ចេញចូល​ក្នុងភូមិ​អ​ញ្ឆ​ញ បន្ទាប់មក​បានធ្វើ​ដំណើ​រ​បន្ត​ចូលទៅ ស្រុក​ដំបែរ ស្រុក​ត្បូងឃ្មុំ ខេត្តកំពង់ចាម និង ស្រុក​ឆ្លូង ខេត្តក្រចេះ​។ ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​បានឃើញ​កងទ័ព​វៀត​កុង​ធ្វើបាប​ប្រជាជន​ទេ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​បានឃើញ​ទាហាន​ធី​វ​គី លួច ឆក់ ប្លន់ និង​ធ្វើបាប​ប្រជាជន​។ នៅ​សម័យ​នោះ ទាហាន​ធី​វ​គី​បាន​និយាយថា ប្រជាជន​ខ្មែរ​គឺមាន​សម្បុរ​ខ្មៅ ចំណែក​អ្នក​ដែលមាន​សម្បុរ​ស គឺជា​កងទ័ព​វៀត​កុង ដូច្នេះ​ត្រូវតែ​ចាប់ធ្វើ​ទារុណ និង​សម្លាប់ចោល​។ ស្រីៗ​ដែលមាន​រូប​សម្រស់​ស្អាត​មួយចំនួន​ក៏ត្រូវ​បាន​ទាហាន​ធី​វ​គី​ចាប់រំលោភ និង​ធ្វើបាប​ដែរ​។ ឃើញ​ដូច្នេះ​ប្រជាជន​មួយចំនួន​បានរ​ត់ទៅ​ចូលរួម​ជាមួយ​ចលនា​បដិវត្តន៍​ខ្មែរក្រហម​វិញ​។ ពេលនោះ​ឈ្មោះ​ភូមិ​មួយ​ក៏​ត្រូវបាន​ផ្លាស់ប្តូរ​ឈ្មោះ​ដែល​ដូចជា​ភូមិ​អ​ញ្ឆ​ញ​ដែល​ចាស់ៗ​បាន​ហៅ​តាម​ឈ្មោះ​អូរ​តូច​មួយ​ស្ថិតនៅ​ក្នុងភូមិ​។ នៅក្នុង​អំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៧៤ កម្មាភិបាល​ខ្មែរក្រហម​ម្នាក់​ឈ្មោះ សេង គឺជា​ប្រធាន​យុវជន​ស្រុក​ត្រ​មូង​ប្រចាំការ​នៅ​ភូមិ​អ​ញ្ឆ​ញ និង​ជា​អ្នកដើរ​ឃោសនា​ប្រជាជន​នៅក្នុង​ភូមិ តែងតែ​លើកឡើងថា ឈ្មោះ​ភូមិ​អ​ញ្ឆ​ញៗ គឺ​គាត់​ពិបាក​ហៅ​ដោយសារតែ​សំនៀង​។ មាន​ថ្ងៃមួយ សេង និង​កងឈ្លប​ខ្មែរក្រហម​ម្នាក់ទៀត​បាន​ទៅ​បេះ​ក្រូចថ្លុង​នៅ​ដីចម្ការ បន្ទាប់មក​បាន​ដើរ​ចុះ​ងូតទឹក​នៅ​ព្រែក​ទ​ន្លូ​ង ពេលនោះ​ក៏​ឃើញ​ថ្មដុះ​នៅ​ចំ​កណ្តាល​ព្រែក និង​មានទឹក​ហូរ​អម​សង​មើលទៅ​ហាក់ដូចជា​កោះ​។ ក្រោយមក សេង ក៏បាន​ហៅ​កម្មាភិបាល យុទ្ធជន និង​ប្រជាជន​នៅក្នុង​ភូមិ​មក​ប្រជុំគ្នា​ដើម្បី​ប្ដូរ​ឈ្មោះ ពី​ភូមិ​អ​ញ្ឆ​ញ​មក​ភូមិ​កោះ​ថ្ម និង​ជាប់​ឈ្មោះ​រហូតមកដល់​សព្វថ្ងៃ​។​
​បន្ទាប់ពី​ខ្មែរក្រហម​ឡើងកាន់​កាប់​ប្រទេស​កម្ពុជា​នៅ​ថ្ងៃ​១៧ មេសា ឆ្នាំ​១៩៧៥ ភូមិ​របស់ខ្ញុំ​នៅ​ហូបបាយ​តាម​ផ្ទះ​រៀងខ្លួន​នៅឡើយ​។ រហូតដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៦ ទើប​អង្គការ​ប្រមូល​ប្រជាជន​ឲ្យ​ហូបបាយ​រួម​នៅក្នុង​សហករណ៍​។ កាលនោះ​តំបន់​ដែល​ខ្ញុំ​រស់នៅ​គឺ​អង្គការ​បាន​ចាត់​ឈ្មោះ តា​ចែម ធ្វើជា​ប្រធាន​ឃុំ​, ឈ្មោះ​តា​ពាល ធ្វើជា​ប្រធានភូមិ និង​ឈ្មោះ តា​ហែ ធ្វើជា​អនុ​ភូមិ​។ ការងារ​របស់ខ្ញុំ​ពេលនោះ​គឺ​អង្គការ​ចាត់តាំង​ឲ្យ​ចូល​កងចល័ត ធ្វើស្រែ និង​លើក​ទំនប់​។
​នៅ​អំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៧៧ ប្រធាន​ឃុំ​ដើរ​ជ្រើសរើស​យោធា​ស្រុក​នៅតាម​ភូមិ ដោយ​ក្នុង​មួយ​ភូមិ​ត្រូវ​ជ្រើស​រើសយក​មនុស្ស​៣​នាក់​។ នៅក្នុង​សម័យ​នោះ​ឃុំ​ទ​ន្លូ​ង​មាន​៣​ភូមិ ដូច្នេះ​យោធា​ដែល​រើស​ចេញពី​ឃុំ​ទ​ន្លូ​ង​មាន​៩​នាក់​។ ក្នុងចំណោម​អ្នក​ដែល​ត្រូវបាន​ជ្រើសរើស​នោះ​ក៏មាន​ឈ្មោះ​ខ្ញុំ​ដែរ​។ ខ្ញុំ​បាន​ផ្លាស់​ពី​កងចល័ត​មក​ធ្វើជា​យោធា​ស្រុក ដែលមាន​ប្រធាន​យោធា​ស្រុក​ឈ្មោះ សឿន​, គណៈ​ស្រុក​ឈ្មោះ ស្រេង និង​អនុស្រុក​ឈ្មោះ ព្រឿង​។ ចាប់តាំងពី​ពេលនោះ​មក​ខ្ញុំ​ក៏បាន​បែក​ពី​ឪពុកម្ដាយ​ខ្ញុំ​។
​នៅ​ចុងឆ្នាំ​១៩៧៧ ឬ​ដើមឆ្នាំ​១៩៧៨ ប្រជាជន​ភូមិ​កោះ​ថ្ម ត្រូវបាន​ជម្លៀស​ឲ្យ​មក​រស់នៅ​តុំ​ឡំ ឬ​ហៅថា​ស្រែ​ទូលាយ ដែលមាន​ចម្ងាយ​ប្រហែល​១០​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ភូមិ​កោះ​ថ្ម​។ នៅក្នុង​ពាក់កណ្តាល​ឆ្នាំ​១៩៧៨ កងទ័ព​មជ្ឈិម​បាន​ចុះមក​ចាប់​ថ្នាក់ដឹកនាំ​ស្រុក ឃុំ និង​ភូមិ ចំណែក​ប្រជាជន​កោះ​ថ្ម​ត្រូវបាន​ជម្លៀស​ពី​ស្រែ​ទូលាយ​ទៅ​រស់នៅ​ភូមិ​អា​លួច​ក្នុងស្រុក​ស្នួល តំបន់​ស្វយ័ត​៥០៥ ឬ​តំបន់​ក្រចេះ វិញ​។ នៅ​ភូមិ​អា​លួច​នោះ ប្រជាជន​មិនមាន​របប​អាហារ​ហូបចុក​គ្រប់គ្រាន់​ទេ គឺ​ហូប​តែ​បបរ​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​ថែមទាំង​កម្មាភិបាល​ខ្មែរក្រហម​នៅ​មូលដ្ឋាន​បាន​ចោទ​ប្រជាជន​ទាំងនោះ​ថា «​ក្បាល​យួន ខ្លួន​ខ្មែរ​» ទៀត​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ និង​ប្រជាជន​ដែល​បាន​ជម្លៀស​ពី​ភូមិ​កោះ​ថ្ម​មក​នៅ​ភូមិ​អា​លួចបាន​ស្លាប់​អស់​ជាច្រើន​ដោយសារ​អត់​អាហារ និង​ធ្វើការ​ហួសកម្លាំង​។
​ក្រោយពី​ឈប់​ធ្វើ​យោធា ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​ជម្លៀស​ទៅ​ភូមិ​អា​លួច​ដែរ​។ នៅ​ទីនោះ​គឺជា​ព្រៃ ដូច្នេះ​ប្រជាជន​ត្រូវ​កាប់​គាស់​គល់ឈើ​ដើម្បី​រាន​ដី​ធ្វើស្រែ​។ ខ្ញុំ​រស់នៅ​ភូមិ​អា​លួចបាន​មួយរយៈ ខ្មែរក្រហម​បាន​ជម្លៀស​ខ្ញុំ​មក​នៅ​ស្រុក​ចម្ការលើ តំបន់​៤២​វិញ​។ នៅ​ទីនោះ កម្មាភិបាល​ខ្មែរក្រហម​បាន​បែងចែក​ប្រជាជន​ទៅតាម​ក្រុម​ផ្សេងៗ​គ្នា​។ ខ្ញុំ​នៅ​ខាង​ក្រុម​បេះ​ផ្លែ​កប្បាស​។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ភ្ញាក់​នៅ​ម៉ោង​៤​ភ្លឺ​ដើម្បី​ហូបបាយ ហើយ​ម៉ោង​៦​ត្រូវ​ចេញទៅ​ធ្វើការ​។ នៅវេលា​ថ្ងៃត្រង់​ខ្ញុំ​ឡើងមក​ហូប​ដំឡូង រួចហើយ​ធ្វើ​ការបន្ត​រហូតដល់​ល្ងាច​ម៉ោង​៦​ទើបបាន​ហូបបាយ​។​
​ ​ខ្ញុំ​ធ្វើការ​នៅ​ចម្ការលើ​បាន​រយៈពេល​មួយខែ កងទ័ព​វៀតណាម​បាន​វាយ​ចូលមក​ដល់​។ ខ្ញុំ​បាន​រត់​ភៀសខ្លួន​ទៅដល់​ខាង​ស្រុក​បារាយណ៍ ខេត្តកំពង់ធំ​។ ពេលនោះ​កងទ័ព​របស់​វៀតណាម បាន​បែងចែក​កងកម្លាំង​ទៅតាម​ទិសដៅ ខេត្តកំពង់ធំ ស្គន់ ភ្នំពេញ និង​កំពង់ឆ្នាំង​។ កងទ័ព​វៀតណាម​ប្រកាសប្រាប់​ប្រជាជន​ឲ្យ​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុកកំណើត​រៀងៗ​ខ្លួន​។ នៅតាម​ផ្លូវ ខ្ញុំ​មានការ​ខ្វះខាត​អាហារ​យ៉ាងខ្លាំង​។ ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​បូត​ស្រូវ​ទុំ​នៅតាម​វាលស្រែ​យកមក​បុក​រែង​យក​អង្ករ មក​ដាំបាយហូប ដើម្បី​បន្តដំណើរ​ទៀត​។ ខ្ញុំ​បាន​ចំណាយ​រយៈពេល​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ​ទើប​មកដល់​ផ្ទះ​។ ខ្ញុំ​បាន​ជួប​ម្ដាយ​និង​ប្អូនៗ​នៅ​ស្រុក​ចម្ការលើ និង​បាន​ត្រឡប់មក​ស្រុកកំណើត​ជាមួយគ្នា​។ យើង​បាននាំគ្នា​កាប់​ឆ្ការព្រៃ​នៅក្នុង​ភូមិ​ដើម្បី​សង់​លំនៅដ្ឋាន​ឡើងវិញ​៕

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular

រដ្ឋបាល​ខេត្តតាកែវ ប្រជុំ...

​ដោយៈ ទេព មង្គល / តាកែវៈ ...

រដ្ឋបាល​ខេត្តកោះកុង និង​ក...

​ដោយៈ ទេព មង្គល / ភ្នំពេញ...

ប្រតិភូ​ស្ថានទូត​កម្ពុជា​...

ដោយ​៖​រ៉ា​ម៉ន / ភ្នំពេញ​៖...

រដ្ឋបាលខេត្ត​ព្រះវិហារ បើ...

ដោយ​: សៅ វ៉ាន់ឌី / ព្រះវិ...