Home ព័ត៌មានជាតិ នយោបាយ អតីត​កម្មករ​រ...

អតីត​កម្មករ​រោងចក្រ​ជ័រកៅស៊ូ​ក្រែប​នៅ​ភូមិភាគ​បូព៌ា​

ដោយៈ​គាត ស្រី​ឡែ​ន បុគ្គលិក​មជ្ឈមណ្ឌល​ផ្សះផ្សា​វាលវែង​នៃ​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា

ប៉ុល សុខា មាន​អាយុ​៦១​ឆ្នាំ រស់នៅ​ភូមិ​អ​ន្ទ្រ​ង​សាម​គី្គ​សែន​ជ័យ ឃុំ​ពូ​ជ្រៃ ស្រុក​ពេ​ជ្រា​ដា ខេត្តមណ្ឌលគិរី​។ សុខា មាន​ប្រពន្ធ​ឈ្មោះ ទេព សាមី​អាយុ​៥២​និង​មានកូន​៧​នាក់​បាន​រៀបរាប់​ពី​រឿងរ៉ាវ​ដែល​បាន​ឆ្លងកាត់​របប​ខ្មែរក្រហម​ដូច ខាងក្រោម ៖

រូបថតៈប៉ុល សុខា មាន​អាយុ​៦១​ឆ្នាំ រស់នៅ​ភូមិ​អ​ន្ទ្រ​ង​សាម​គី្គ​សែន​ជ័យ ឃុំ​ពូ​ជ្រៃ ស្រុក​ពេ​ជ្រា​ដា ខេត្តមណ្ឌលគិរី​

​ខ្ញុំ​មាន​ស្រុកកំណើត​នៅ​ភូមិ​ប្រ​ងើយ​ទី​ពីរ ឃុំ​ថ្ម​ពួន ស្រុក​កញ្ជ្រៀច ខេត្តព្រៃវែង​។ ខ្ញុំ​មាន​បងប្អូន​៧​នាក់ ប៉ុន្តែ​បាន​ស្លាប់​២​នាក់ ក្នុងអំឡុងពេល​សង្គ្រាម​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​៧០​។ ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧២ ខ្ញុំ​បាន​បួស​រៀន​រយៈពេល​៣​ឆ្នាំ នៅ​វត្ត​បា​ស្រែ ស្រុក​កញ្ជ្រៀច ខេត្តព្រៃវែង​។
​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៥ នៅពេលដែល​ខ្មែរក្រហម​ឡើងកាន់​អំណាច​ខ្ញុំ​បាន​សឹក និង​រស់នៅ​ជា​ប្រជា​ពល​ធម្មតា​វិញ​។ ក្រោយមក ខ្មែរក្រហម​បាន​ចាត់តាំង​ខ្ញុំ​ចូលធ្វើការ​នៅក្នុង​កងចល័ត លើក​ទំនប់ ដក​ស្ទូ​វ ភ្ជួរស្រែ ជីក​ប្រឡាយ និង​ជីក​ព្រែក ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​ដែលមាន​អាហារ​ហូប​គ្រប់គ្រាន់​ឡើយ​។ ខ្ញុំ​ធ្វើការ​នៅក្នុង​កងចល័ត​បានរ​យៈ​ពេល​មួយឆ្នាំ គឺ​នៅ​ចុងឆ្នាំ​១៩៧៦ ខ្មែរក្រហម​បាន​បញ្ជូន​ខ្ញុំ​មក​ធ្វើការ​នៅ​រោងចក្រ​ជ័រកៅស៊ូ​ក្រែប នៅ​ជប់ ក្នុង​ខេត្តកំពង់ចាម​វិញ​។ នៅពេល​ខ្ញុំ​ទៅដល់​ជប់ ដំបូង​ខ្មែរក្រហម​បាន​ចាត់តាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​សង់​អាង​ដាក់​ជ័រ​ក្រែប​។ មួយរយៈ​ក្រោយមក ខ្មែរក្រហម​បានជ្រើសរើស​អ្នកចេះ​អក្សរ និង​ចេះ​លេខនព្វន្ត​មក​ធ្វើការ​នៅ​មន្ទីរពិសោធន៍​ជ័រ​ក្រែប​។​ដោយសារ​ខ្ញុំ​បាន​រៀនសូត្រ​និង​ធ្លាប់​បួស​រៀន​ទើប​ខ្មែរក្រហម​ជ្រើសរើស​ខ្ញុំ​មក​ធ្វើការ​នៅក្នុង​មន្ទីរពិសោធន៍​ជ័រ​ក្រែប​នេះ​។

​ខ្ញុំ​បានឃើញ​គណៈប្រតិភូ​ចិន​មក​ទស្សនកិច្ច​នៅក្នុង​រោង​ច្រក​ជ័រកៅស៊ូ​របស់ខ្ញុំ​និង​ត្រួត​ពិនិត្យមើល​គុណភាព​ជ័រកៅស៊ូ​ក្រែប​ដើម្បី​បែងចែក​ប្រភេទ​លេខ​១ លេខ​២ ព្រមទាំង​បង្ហាញ​ពី​ប​ចេ្ច​ក​ទេស​ក្នុង​ការផលិត​ជ័រកៅស៊ូ​ក្រែប​ទៀត​។ គណៈប្រតិភូ​ចិន​ដែល​មក​ទស្សនៈកិច្ច​នោះ​ដឹកនាំ​ដោយ​ឈ្មោះ ឈិន យ៉ុង​គួ​យ​។ ចំណែក​ភាគី​ខ្មែរក្រហម​រួមមាន ប៉ុល ពត​, សោ ភឹម និង ភួង​។ នៅពេលនោះ​ខ្មែរក្រហម​តម្រូវ​ឲ្យ​កម្មករ​ដែល​ធ្វើការ​នៅក្នុង​បន្ទប់ពិសោធន៍​ទាំងអស់​ស្លៀក​ពាក់អាវ​ពណ៌​ស និង​ខោ​ខ្មៅ លើកលែង​ថ្ងៃ​ធ្វើការ​ធម្មតា​កម្មករ​ទាំង​អស់​តម្រូវ​ឲ្យ​ស្លៀកពាក់​ខោ​ខ្មៅ​អាវខ្មៅ​។ នៅពេលដែល​គណៈប្រតិភូ​ចិន ឈិន យ៉ុង​គួ​យ និយាយ គឺមាន​អ្នកបកប្រែ​ពី​ភាសា​ចិន​មក​ខ្មែរ​។

​គណៈប្រតិភូ​ចិន​បានមក​ទស្សនកិច្ច​នៅ​រោងចក្រ​ជ័រកៅស៊ូ​ក្រែប​រយៈពេល​២០​នាទី​ក៏​ត្រឡប់​ទៅវិញ​។
​នៅ​​​ចម្ងាយ​ពី​រោងចក្រ​ជ័រកៅស៊ូ​ក្រែប​នេះ​ប្រហែល​១​គីឡូម៉ែត្រ​មាន​មន្ទីរ​មួយ​ឈ្មោះថា មន្ទីរ​ក្រហម ដែល​សាងសង់​តាំងពី​សម័យ​បាំ​រាំង​សម្រាប់​គ្រប់គ្រង​ចម្ការកៅស៊ូ​។ ក្នុង​រយៈពេល​មួយ​សប្តាហ៍​ម្តង ខ្មែរក្រហម​បាន​ចាក់​បញ្ចាំង​ខ្សែភាពយន្ត​ឯកសារ​ឲ្យ​កម្មករ​ទាំងអស់គ្នា​មើល​នៅ​មន្ទីរ​ក្រហម​នោះ​។ ភាពយន្ត​ឯកសារ​នោះ​ភាគច្រើន​និយាយ​អំពី​ការតស៊ូ​ប្រឆាំងនឹង​ចក្រពត្តិ និង​ធ្វើ​ការងារ​ពលកម្ម ដូចជា​ធ្វើស្រែ លើក​ទំ​បន់ ជីក​ព្រែក​និង​ជីក​ប្រឡាយ​។​នៅពេលដែល​មើល​ភាពយន្ត​ចប់​ខ្មែរក្រហម​តែងតែ​ណែនាំ​ឲ្យ​កម្មករ​ទាំងអស់​យក​គំរូ​តាម​ភាពយន្ត​ឯកសារ​ទាំងនោះ ដោយ​ឲ្យ​ខំប្រឹងប្រែង​ធ្វើការ​ងារ​ឲ្យ​អស់ពី​កម្លាំងកាយ និង​ចិត្ត​។

​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៨ ខ្មែរក្រហម​បាន​បញ្ជូន​កម្មាភិបាល និង​យោធា​មកពី​ខាង​ភូមិភាគ​និរតី​ឲ្យ​មក​គ្រប់គ្រង​នៅ​ភូមិភាគ​បូព៌ា​។ យោធា​មកពី​ខាង​ភូមិភាគ​និរតី​ទាំង​នោះបាន​ដេញចាប់ និង​សម្លាប់​កម្មាភិបាល និង​យោធា​នៅ​ភូមិភាគ​បូព៌ា​ស្ទើរ​ទាំងអស់​។ កម្មាភិបាល និង​កម្មករ​ដែល​ធ្វើការ​នៅ​មន្ទីរពិសោធន៍​នៃ​រោងចក្រ​ជ័រកៅស៊ូ​ក្រែប​ទាំងអស់ ក៏​ត្រូវបាន​ចោទប្រកាន់ថា ជា​ក្រុម​ក្បត់ «​ក្បាល​យួន​ខ្លួន​ខ្មែរ​» ដែរ​។ នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៨​នេះដែរ ខ្ញុំ​បានឃើញ​ខ្មែរក្រហម ដឹក​សាកសព សោ ភឹម ដែលជា​លេខា​ភូមិភាគ​បូព៌ា​តាម​រថយន្ត ដើម្បី​បង្ហាញ​ឲ្យ​ប្រជាជន​បានឃើញ​។ ខ្មែរក្រហម​បាន​និយាយថា មើលទៅ​នេះ​ជា​ជន​ក្បត់​កុំ​យក​គំរូ​តាម​។​ដោយសារ​ខ្លាច​កម្មាភិបាល​ខាង​និរតី​សម្លាប់​ខ្ញុំ​បាន​រត់​ចូល​ព្រៃ​ជាមួយ​កម្ម​ករពីរ​បីនាក់​ទៀត​។ ពេល​នៅក្នុង​ព្រៃ​ក្រុម​របស់ខ្ញុំ​គ្មាន​អាហារ​ហូប​ទេ​ដូច្នេះ​នៅពេល​យប់​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ចូលទៅ​ក្នុងភូមិ​ដើម្បី​លួច​អង្គរ​ពី​សហករណ៍​។ បន្ទាប់មក​ខ្ញុំ​បាន​ចូលធ្វើ​កងទ័ព​រំដោះ ដើម្បី​វាយ​ប្រឆាំងនឹង​របប​ខ្មែរក្រហម​វិញ​។​

នៅ​ថ្ងៃ​៧​មករា​ឆ្នាំ​១៩៧៩​ខ្ញុំ​បាន​ត្រឡប់មក​ជួបជុំ​ឪពុកម្តាយ​នៅ​ស្រុកកំណើត​។​បន្ទាប់មក​ខ្ញុំ​បាន​ចូលធ្វើ​កងទ័ព​របស់​ស្រុក​ក​ញ្ជៀ​ច​និង​ត្រូវបាន​បញ្ជូនទៅ​រៀន​ពេទ្យ​បឋម​នៅ​ទី​រួម​ខេត្តព្រៃវែង​រយៈពេល​៥​ទៅ​៦​ខែ​ទៀត​។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨១ ខ្ញុំ​បាន​រៀបការ​ប្រពន្ធ ប៉ុន្តែ​ដោយសារ​យើង​រស់នៅ​មិន​ចុះសម្រុង​គ្នា​យើង​ក៏បាន​លែងលះគ្នា​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨៤​។
​ ​បន្ទាប់មក ខ្ញុំ​បាន​ផ្លាស់​មក​រស់នៅ​ស្រុក​មេមត់ ខេត្តកំពង់ចាម និង​បាន​រៀបការ​ប្រពន្ធ​ថ្មី​។ ដោយសារ​ការរកស៊ី​មិន​កាកកប ខ្ញុំ​បានធ្វើ​ចំណាកស្រុក​ទៅរក​ស៊ីជី​កមាស​នៅ​តំបន់​អ​ន្ទ្រ​ង​ក្នុង​ទឹកដី​ខេត្តមណ្ឌលគិរី ដែលមាន​ព្រំប្រទល់​ជាប់​នឹង​ខេត្តក្រចេះ​។​ក្នុង​រយៈពេល​បួន​ប្រាំ​ថ្ងៃ​ឬមួយ​សប្តាហ៍​ខ្ញុំ​បាន​យក​មាស​ដែល​ជីក​បាន​ទៅ​លក់​នៅ​ផ្សារ​ស្វាយ​ជួរ​ក្នុង​ខេត្តក្រចេះ ដើម្បី​ទិញ​អង្ករ​ម្ហូបអាហារ និង​ថ្នាំពេទ្យ រួចហើយ​ត្រឡប់​ទៅ​ជីករ​កមាស​នៅ​អ​ន្ទ្រ​ង​វិញ​។ នៅពេលនោះ​មានកម្ម​ករ​ជីក​មាស​ជាច្រើន​បាន​ស្លាប់ ដោយសារ​ជំងឺគ្រុនចាញ់ និង​មិនមាន​ថ្នាំ​ព្យាបាល​ត្រឹមត្រូវ​។ ពេលខ្លះ​យោធា​ខ្មែរក្រហម​បានមក​ប្លន់​យក​មាសប្រាក់ និង​បាន​បាញ់សម្លាប់​កម្មករ​ថែមទៀត​។

​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨៧ កម្មករ និង​ប្រជាជន​ដែល​មករក​ស៊ីជី​កមាស​នៅ​តំបន់​អ​ន្ទ្រ​ង​ភាគច្រើន​បាន​ចូលធ្វើ​យោធា​ខ្មែរក្រហម ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​ក៏បាន​ចូលធ្វើ​យោធា​ខ្មែរក្រហម​ដែរ​។ ខ្ញុំ​នៅក្នុង​វរ​សេនា​តូច​របស់ ប៉ោង ចក់ កងពល​លេខ​១០៥​។ សមាជិក​កងពល​លេខ​១០៥​ភាគច្រើន​ជា​ជនជាតិភាគតិច​រស់នៅ​ក្នុង​ខេត្តមណ្ឌលគិរី​។​ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​មេបញ្ជាការ​ខ្មែរក្រហម​ចាត់តាំង​ឲ្យ​ទៅធ្វើ​ប្រតិបត្តិការ​នៅតាម​សមរភូមិ​ជាច្រើន​នៅក្នុង​ខេត្តក្រចេះ និង​នៅ​តំបន់ភ្នំ​ជី ក្នុង​ខេត្តកំពង់ធំ​។​
​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៧ ខ្ញុំ​និង​កងទ័ព​ខ្មែរក្រហម​ដ៏ទៃទៀត​នៅ​តំបន់​អ​ន្ទ្រ​ង​បានធ្វើ​សមាហរណកម្ម​ជាមួយ​រាជរដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជា​។ បន្ទាប់មក​ខ្ញុំ​និង​ក្រុមគ្រួសារ​ក៏បាន​សម្រេចចិត្ត​រស់នៅ​តំបន់​អ​ន្ទ្រ​ង​។​សព្វថ្ងៃ​តំបន់​អ​ន្ទ្រ​ង​ត្រូវបាន​រាជរដ្ឋាភិបាល​បង្កើតជា​ភូមិ​អ​ន្ទ្រ​ង​សាមគ្គី​សែន​ជ័យ ដែលជា​ភូមិ​ឧបសម្ព័ន្ធ ស្ថិតក្នុង​ឃុំ​ពូ​ជ្រៃ ស្រុក​ពេ​ជ្រា​ដា ខេត្តមណ្ឌលគិរី​៕​សរន​

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular

រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួង​រ៉ែ និង...

ដោយ​: ទេ​ពក​ង្រី / ខេត្តក...

បើក​លេង​ជល់​មាន់​អាប៉ោង​ភ...

ដោយ​: សុខុម / ស្ទឹងត្រែង​...

រដ្ឋបាល​រាជធានី​ជូនដំណឹង​...

ដោយ​: រ៉ា​ម៉ន / ភ្នំពេញ​:...