Home ព័ត៌មានជាតិ នយោបាយ ខ្ញុំ​នៅ​សង្ឃ...

ខ្ញុំ​នៅ​សង្ឃឹមថានឹង​បាន​ជួប​បងប្រុស​របស់ខ្ញុំ​

ដោយ​៖ អ៊ុន សុដាវី អ្នកសរសេរ​ទស្សនា​វ​ដ្តី​ស្វែងរក​ការពិត​
​បងប្រុស​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ស៊ុំ ផុន កើត​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៥៣ ក្នុង​ឃុំ​ព្រះ​ដំរី ស្រុក​ស្ទោង ខេត្តកំពង់ធំ​។ បង​ផុន មាន​សប្បុរ​ស្រអែម ហើយ​គាត់​តែងតែ​សិតសក់​វែក​ភ្លី​មក​ខាងស្តាំ​ជានិច្ច​។ គាត់​និយាយស្តី​ញាប់ៗ និង​ជួន​ពេលខ្លះ​គាត់​និយាយ​ជាប់​គ្នា​ត្រដិតៗ​។​កាលពី​នៅ​កុមារ បង​ផុន បាន​កាប់​គ្រាប់ត្នោត ហើយ​បាន​កាប់​ត្រូវ​ចុង​ម្រាមដៃ​ច​ង្អុ​រ​ខាងស្តាំ​បណ្តាល​ឲ្យ​ពិការ​តាំងពី​ពេល​នោះមក​។ បង​ផុន ឈប់រៀន​ត្រឹម​ថ្នាក់​ទី​៤​នៅ​ក្នុងសម័យ​សង្គមរាស្ត្រនិយម​។​

រូប​ខាង​រាប់​ពីឆ្វេង​៖ ស៊ុំ ភាគ និង ស៊ុំ ឡ​ន នៅ​ឃុំ​សាន​គរ ស្រុក​កំពង់ស្វាយ ខេត្តកំពង់ធំ​។
(​ស៊ុំ ភាគ​/​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

​នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៦៨ ក្រុមគ្រួសារ​របស់ខ្ញុំ ដែលមាន​ឪពុក​ឈ្មោះ ស៊ុំ ផៃ​, ម្តាយ​ឈ្មោះ សុខ លួ​ន​,​បងប្រុស​ឈ្មោះ ស៊ុំ ផុន​,​ប្អូនប្រុស​ឈ្មោះ ស៊ុំ ភាគ និង​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ស៊ុំ ឡ​ន បានសម្រេច​ចិត្ត​ចាក​ចេញពី​ស្រុកកំណើត​នៅក្នុង​ឃុំ​សាន​គរ ស្រុក​កំពង់ស្វាយ ខេត្តកំពង់ធំ ទៅ​រស់​នៅឯ​ស្រុក​ត្បែងមានជ័យ ខេត្តព្រះវិហារ​។ ខេត្តព្រះវិហារ ស្ថិតនៅ​ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រ ដែលជា​តំបន់​ខ្ពង់រាប តំបន់​ព្រៃភ្នំ និង​ទីតាំង​ភូមិសាស្ត្រ​មាន​ភាពទូលំទូលាយ ហើយ​សំបូរ​ទៅដោយ​ព្រៃឈើ សត្វព្រៃ ធនធានធម្មជាតិ និង​សំណង់​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​បុរាណ​។ ស្ថានភាព​ដី​នៅក្នុង​ខេត្តព្រះវិហារ មាន​លក្ខណៈ​អំណោយផល​យ៉ាងខ្លាំង​ដល់​ការដាំដុះ​,​ការធ្វើ​ស្រែចម្ការ ថែមទាំង​មាន​សេសសល់​ដី​ធំ​ទូលាយ​ជាច្រើន​កន្លែង​ទៀតផង​។ នៅពេលនោះ ប្រជាជន មិនសូវ​ទៅ​រស់នៅ​ច្រើន​កុះករ​នោះទេ​។ ក្រុមគ្រួសារ​របស់ខ្ញុំ បានសម្រេច​ចិត្ត​ចាក​ចេញពី​ស្រុកកំណើត​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅឯ​ខេត្តព្រះវិហារ ដោយ​សង្ឃឹមថា យើង​នឹង​អាច​ស្វែងរក​ដី​ធំ​ទូលាយ​សម្រាប់ធ្វើ​ស្រែចម្ការ សម្រាប់​ជួយ​ផ្គត់ផ្គង់​ដល់​ជីវភាព​គ្រួសារ​របស់​យើង​បន្ថែមទៀត​។

​រហូតមកដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៣ បង​ផុន បាន​រៀបការ​ជាមួយនឹង​នារី​ម្នាក់​ឈ្មោះ ហុង ឡាយ ដែលជា​អ្នក​រស់នៅក្នុង​ខេត្តព្រះវិហារ​។ បង​ផុន រៀបការ​មិនទាន់បាន​មួយឆ្នាំ​ផង ប្រពន្ធ​របស់គាត់​បាន​ស្លាប់ចោល ដោយសារ​ជំងឺគ្រុនចាញ់​។ បន្ទាប់ពី​ប្រពន្ធ​ស្លាប់ បង​ផុន បានសម្រេច​ចិត្ត​ចូល​បម្រើ​បដិវត្តន៍​។ បង​ផុន ធ្វើជា​យោធា​ខ្មែរក្រហម ហើយ​បាន​ចាក​ចេញពីផ្ទះ​តាំងពី​ពេលនោះ និង​មិនដែល​ត្រឡប់​មកជួប​ក្រុមគ្រួសារ​វិញ​ឡើយ​។ នៅ​អំឡុង​ពេលនោះ ខេត្តព្រះវិហារ គឺជា​តំបន់​ស្វ័​យ័​ត ដែល​ត្រូវបាន​ខ្មែរក្រហម​គ្រប់គ្រង​។ ខ្ញុំ​និង​ក្រុមគ្រួសារ​បានរស់នៅ​ក្នុង​ស្រុក​ត្បែងមានជ័យ ខេត្តព្រះវិហារ​។ មកដល់​ដំបូង ខ្មែរក្រហម​បានរៀបចំ​បែងចែក​ប្រជាជន​ណា​ដែលមាន​ជីវភាព​ក្រលំបាក និង​មាន​ស្រុកកំណើត​នៅក្នុង​ខេត្តព្រះវិហារ ធ្វើជា​ប្រធាន ចំណែកឯ​ប្រជាជន​ណា​ដែលមាន​ជីវភាព​មធ្យម​និង​ខ្ពស់ ឲ្យ​ធ្វើជា​ប្រជាជន​ធម្មតា​។ ក្រោយមក ខ្មែរក្រហម​បានរៀបចំ​ឲ្យ​ប្រជាជន​រស់នៅ​ជា​សហករណ៍​។ ក្រុមគ្រួសា​របស់ខ្ញុំ ត្រូវ​ខ្មែរក្រហម​ចាត់ទុក​នៅក្នុង​វណ្ណៈ​កណ្តាល​។ យើង​ត្រូវ​ទៅ​រស់នៅ​និង​ធ្វើ​ការងារ​រួមជាមួយ​ប្រជាជន​ដ៏ទៃទៀត​។ ការងារ​ប្រចាំថ្ងៃ​របស់​ប្រជាជន​នៅក្នុង​ភូមិ គឺ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ លើក​ទំនប់ ជីក​ប្រឡាយ និង​រៀបចំ​ប្រព័ន្ធធារាសាស្ត្រ​ជាច្រើន​ដើម្បី​ស្រោចស្រព​ដំណាំ​ស្រូវ និង​ដំណាំ​ផ្សេងៗ​ទៀត​។ ប្រជាជន​ដែល​ខ្មែរក្រហម​បាន​ចាត់​ចូលក្នុង​វណ្ណៈ​អ្នកមាន​និង​វណ្ណៈ​កណ្តាល ត្រូវ​ទទួលរង​ការធ្វើ​បាប​យ៉ាងខ្លាំង​។ ក្រុមគ្រួសារ​របស់ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​ខ្មែរក្រហម ធ្វើបាប​ដូចជា​ប្រជាជន​ដ៏ទៃទៀត​ដែរ​។ រៀងរាល់ថ្ងៃ យើង​ធ្វើ​ការងារ​ក្នុង​វាលស្រែ និង​តាម​ចម្ការ ហើយ​យើង​ក៏​មិន​ធ្លាប់​ទទួលបាន​អាហារ​ហូបចុក​គ្រប់គ្រាន់​ដែរ​។​
​នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៤ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​បាន​ស្លាប់​ដោយសារតែ​គាត់​មិនអាច​ទ្រាំទ្រ​ទៅនឹង​ភាពអត់ឃ្លាន ការធ្វើការងារ​ធ្ងន់ធ្ងរ និង​ជំងឺ​ប្រចាំកាយ​របស់គាត់​បាន​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​បាន​ធ្លាក់ខ្លួន​ឈឺ ប៉ុន្តែ​គាត់​មិនដែល​ទទួលបាន​ថ្នាំសង្កូវ​ដើម្បី​យកមក​ព្យាបាល​ជំងឺ​របស់គាត់​ទេ​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​មិនបាន​ទទួល​អាហារ​ហូបចុក​គ្រប់គ្រាន់​ឡើយ​។ នៅពេលដែល​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ធ្លាក់ខ្លួន​ឈឺ ហើយ​ធ្វើ​ការងារ​អ្វី​លែងកើត អង្គការ​បាន​បើក​អង្ករ​ឲ្យ​ទៅ​គាត់​ចំនួន ១​កំប៉ុង​សម្រាប់​ហូប​ក្នុង​រយៈពេល​៣​ថ្ងៃ​។ បន្ទាប់ពី​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ស្លាប់ទៅ ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​បាន​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​ធ្វើ​ការងារ​យ៉ាងខ្លាំង ដើម្បី​រក្សា​ជីវិត​រស់នៅ​មើលថែរក្សា​កូនៗ​។

​រហូតមកដល់​ចុងឆ្នាំ​១៩៧៨ កងទ័ព​វៀតណាម បាន​វាយ​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយនឹង​យោធា​ខ្មែរក្រហម​នៅក្នុង​ខេត្តព្រះវិហារ​។ ខ្ញុំ​ឮសូរ​សំឡេង​គ្រាប់កាំភ្លើង​ផ្ទុះ​ស្ទើរតែ​រៀងរាល់ថ្ងៃ​។ មិនយូរប៉ុន្មាន យោធា​ខ្មែរក្រហម និង​បក្ខពួក​របស់ខ្លួន បាននាំគ្នា​រត់​ខ្ចាត់ខ្ចាយ​អស់​គ្មាន​សស់​។ យោធា​ខ្មែរក្រហម​ខ្លះ​រត់​ឡើងលើ​ភ្នំ រីឯ​ខ្លះទៀត​រត់គេចខ្លួន​សំដៅទៅ​ព្រំដែន​ខ្មែរ​និង​ថៃ​។ ក្រុមខ្មែរក្រហម មិន​ហ៊ាន​លាក់ខ្លួន​នៅក្នុង​ភូមិ​ឡើយ ព្រោះ ខ្លាច​កងទ័ព​វៀតណាម​ចាប់ខ្លួន​។ បន្ទាប់ពី​ក្រុមខ្មែរក្រហម​រត់ចេញ​អស់ពី​ភូមិ ប្រជាជន​សម្តែង​ទឹកចិត្ត​ត្រេកអរ​ពន់ពេក ហើយ​បាននាំគ្នា​ដើរ​ស្វែងរក​សាច់ញាតិ និង​ត្រឡប់មក​រស់​ជួបជុំគ្នា​វិញ​។ ប្រជាជន​បាននាំគ្នា​ចាប់ផ្តើម​ជីវិត​ឡើងវិញ​ដោយ​សហការគ្នា​សាងសង់​លំនៅដ្ឋាន និង​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ​ប្រវាស់ដៃ​គ្នា​។
​អំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៧៩ មិត្តភក្តិរ​បស់បង​ផុន ឈ្មោះ ទី និង ង៉ែត បាន​វិលត្រឡប់​មកពី​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ដើម្បី​មក​សួរសុខទុក្ខ​ក្រុមគ្រួសារ​នៅឯ​ខេត្តព្រះវិហារ​។ មិត្តភក្តិរ​បស់បង​ផុន បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា បង​ផុន នៅមាន​ជីវិត​នៅឡើយ ហើយ​គាត់ ក៏​ចង់​មកលេង​ក្រុមគ្រួសារ​ដែរ ប៉ុន្តែ​អង្គការ​មិនទាន់​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​មក​។ ទី និង ង៉ែត បាន​រៀបរាប់​បន្ថែមទៀតថា បង​ផុន​បានមក​ធ្វើការ​នៅក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​អំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៧៧​។ គាត់​ធ្វើជា​យោធា​ខ្មែរក្រហម ព្រមទាំង​បាន​ប្តូរ​ឈ្មោះ​ពី ស៊ុំ ផុន មក សុក ឈាន វិញ​។ ដំណឹងរ​បស់បង​ផុន​ពី​មិត្តភក្តិ​របស់គាត់ បានធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចេះតែ​សង្ឃឹម​ក្នុង​ចិត្ត​និង​ទន្ទឹង​ចាំមើល​ផ្លូវ​គាត់​ត្រឡប់មកផ្ទះ​វិញ​។
​នៅ​អំឡុង​ឆ្នាំ ១៩៨១ អ្នកជំនួយ​ម្នាក់ មកពី​ខេត្តកំពង់ធំ បាន​ប្រាប់​ក្រុមគ្រួសារ​របស់ខ្ញុំ​ថា នៅក្នុង​ខេត្តកំពង់ធំ កំពុងតែ​មានការ​បែងចែក​ដីធ្លី និង​អាច​ប្រកបមុខរបរ​បាន​ស្រួល​ទៅ​ថ្ងៃមុខ​។ ដោយ​ខ្ញុំ​អស់សង្ឃឹម ហើយ​លែងមាន​អ្នក​ដែល​អាច​ពឹងពាក់​បាន ព្រោះ​ឪពុក​បាន​ស្លាប់ចោល ហើយ​បងប្រុស​ក៏​បាត់​ដំណឹង​សូន្យឈឹង​ទៀត​នោះ ខ្ញុំ​និង​ក្រុមគ្រួសារ បានសម្រេច​ចិត្ត​វិល​ត្រឡប់មក​ស្រុកកំណើត​នៅឯ​ខេត្តកំពង់ធំ​វិញ​រហូតដល់​សព្វថ្ងៃនេះ​។​
​នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៨៣ ខ្ញុំ​បាន​រៀបការ​ជាមួយ​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ សួន សឿន​។ យើង​មាន​កូនស្រី​ម្នាក់​។ ក្រោយមក​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​បាន​ចាក​ចេញពី​ខ្ញុំ​ទៅ​បម្រើ​ឲ្យ​កងទ័ព​រាជរដ្ឋាភិបាល​សាធារណរដ្ឋ​ប្រជាមាណិត​កម្ពុជា ហើយ​មិនដែល​ឃើញ​វិល​ត្រឡប់មកវិញ​ឡើយ​។
​នៅ​អំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៩៦ ខ្ញុំ​បាន​ស្តាប់​វិទ្យុ​ដោយ​ចៃដន្យ ស្រាប់តែ​បានឮ​សំឡេង​បុរស​ម្នាក់​ដែល​បានផ្តល់​បទសម្ភាសន៍​ដ​ល់​អ្នកការ​សែត​នៅក្នុង​វិទ្យុ​ហាក់បីដូចជា​សំឡេងរ​បស់បង​ផុន​។ បន្ទាប់ពី​ស្តាប់​ការសម្ភាសន៍​នោះបាន​មួយសន្ទុះ ខ្ញុំ​ប្រាកដ​ក្នុង​ចិត្ត​ថា​សំឡេង​របស់​បុរស​ម្នាក់​នោះ​គឺ​ដូច​បេះបិទ​ទៅនឹង​សំឡេងរ​បស់បង​ផុន​ពិតប្រាកដ​មែន​។ គាត់​បាន​ប្រាប់​ទៅកាន់​អ្នកកាសែត​ថា គាត់​ឈ្មោះ ស៊ុំ ផុន មាន​អាយុ​៤៤​ឆ្នាំ​។ ប៉ុន្តែ​នៅពេល​សម្ភាសន៍​នោះ បុរស​ម្នាក់​នោះ​មិនបាន​និយាយប្រាប់​អំពី​ទីកន្លែង​កំណើត​របស់គាត់​ថា​នៅទីណា​នោះទេ​។ ឈ្មោះ​របស់​បុរស​ម្នាក់​នោះ​ដូចគ្នា​ទៅនឹង​ឈ្មោះ​របស់​បងប្រុស​ខ្ញុំ ចំណែកឯ អាយុ​របស់គាត់​ស្របាល​គ្នា​ទៅនឹង​អាយុ​របស់​បងប្រុស​ខ្ញុំ​ដែរ​។ ខ្ញុំ​មាន​ជំនឿ​ក្នុង​ចិត្ត​ថា បុរស​នោះ​គឺជា​បងប្រុស​របស់ខ្ញុំ​។ ក្រោយមកទៀត ខ្ញុំ​មិនដែល​ធ្លាប់បាន​ទទួលដំណឹង​អ្វី​ឡើយ​ពី​បង​ផុន​រហូតដល់​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​។
​សព្វថ្ងៃ ខ្ញុំ​រស់​នោះ​ជាមួយ​ម្តាយ ប្អូនប្រុស និង​ចៅៗ​។ កូនស្រី​របស់ខ្ញុំ​បាន​ស្លាប់​ដោយសារ​ជំងឺមហារីក​ដោះ អស់​រយៈពេល​២​ឆ្នាំ​កន្លងមកហើយ​។ បន្ទាប់ពី​កូនស្រី​របស់ខ្ញុំ​ស្លាប់ កូនប្រសារ​របស់ខ្ញុំ បាន​វិលត្រឡប់​ទៅ​ស្រុកកំណើត​វិញ ដោយបាន​បន្សល់ទុក​ចៅ​ចំនួន​៥​នាក់​ឲ្យ​រស់នៅ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​។ ចៅ​ទី​១​របស់ខ្ញុំ បានមក​ស៊ីឈ្នួល​បម្រើ​នៅតាម​ផ្ទះ​នៅឯ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​, ចៅ​ទី​២ បាន​បួស​ជា​ព្រះសង្ឃ ចំណែកឯ​ចៅ​តូចៗ​ចំនួន​៣​នាក់​ទៀត កំពុង​រស់នៅ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​សព្វថ្ងៃនេះ​។

​ទោះបីជា​ជីវិត​ខ្ញុំ​ស្ថិតក្នុង​ស្ថានភាព​លំបាក​យ៉ាងណា ខ្ញុំ​នៅតែ​ចង់​បន្ត​ស្វែងរក​បងប្រុស​របស់ខ្ញុំ​។ គាត់​គឺជា​បងប្រុស​ដ៏​ល្អ​ម្នាក់​សម្រាប់​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ចង់ដឹង​សុខទុក្ខ​របស់គាត់ និង​ចង់​ជួបជុំ​ក្រុមគ្រួសារ​វិញ​ប៉ុណ្ណោះ​។
​សព្វថ្ងៃនេះ ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​៦៣​ឆ្នាំ​ហើយ​។ ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺលើសឈាម​និង​ឈឺសន្លាក់​ដៃជើង​។ ខ្ញុំ​ជារឿយៗ​ទៅ​ទិញ​ថ្នាំ​ពី​មណ្ឌល​សុខភាព​មក​ផឹក​ដើម្បី​ព្យាបាល​ជំងឺ​។ ទោះបីជា​ខ្ញុំ​ឈឺ ប៉ុន្តែ​វា​មិនបាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឈប់សម្រាក​ពី​ការងារ​ឡើយ​។ ខ្ញុំ​មាន​តួនាទី​ទទួលខុសត្រូវ​មើលថែរក្សា​ម្តាយ​ដែល​ពិការ​ដោយសារ​ជំងឺស្ត្រូក និង​ចៅ​តូចៗ​ដែល​មិនទាន់​ដឹងក្តី​នៅឡើយ​។
​ខ្ញុំ​សង្ឃឹមថា ខ្ញុំ​នឹង​អាច​ជួប​បងប្រុស​របស់ខ្ញុំ​វិញ​។ ដំណឹង​របស់​បងប្រុស​ខ្ញុំ​គឺ​ពិត​ជាមាន​អត្ថន័យ​ណាស់​សម្រាប់​ខ្ញុំ​និង​ក្រុមគ្រួសារ​។ ប្រសិនបើ​អ្នក​ស្គាល់​ភិនភាគ​ដូចដែល​ខ្ញុំ​រៀបរាប់​ខាងលើនេះ សូមមេត្តា​ទាក់ទង​មក​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​ឈ្មោះ ស៊ុំ ឡ​ន តាមរយៈ​ទូរ​សព្ទ​លេខ ០៩៧៨ ៩៥៥ ៦៥៣ ឬ​ទំនាក់ទំនង​មកកាន់​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​តាមរយៈ​អ៊ី​ម៉ែ​លៈ truthsodavy.u@dccam.org ឬ​ទូរ​សព្ទ​លេខ ០២៣ ២១១ ៨៧៥​៕

​រូប​ខាង​រាប់​ពីឆ្វេង​៖ ស៊ុំ ភាគ និង ស៊ុំ ឡ​ន នៅ​ឃុំ​សាន​គរ ស្រុក​កំពង់ស្វាយ ខេត្តកំពង់ធំ​។
(​ស៊ុំ ភាគ​/​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular

ដូនជី វ័យ​៨២​ឆ្នាំ​ម្នាក់...

​​ដោយៈ ស​រិ​ទ្ធ / បន្ទាយ​...

​សម្តេច​តេ​ជោ ហ៊ុន សែន​៖​...

ដោយៈតារារិទ្ធ/​ភ្នំពេញ​៖​...

យន្តហោះ​បំបាំងកាយ​របស់​ចិ...

​ប្រែ​សម្រួលៈ​វាសនា​/​ឡុង...