Home ព័ត៌មានជាតិ នយោបាយ ​ប្រវត្តិ និង...

​ប្រវត្តិ និង​បទ​ឧ​ក្រិ​ដ្ឋ​របស់ អោ អាន​

ដោយៈ​សោម ប៊ុនថន​
អោម អាន ឬ អោម យឿ​ង គឺជា​ឈ្មោះ​ដែល​គាត់​បាន​ប្រាប់​ទៅដល់​បុគ្គលិក​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​ពេលដែល​ចុះទៅ​សម្ភាសន៍​នៅ​ឆ្នាំ​២០១១ ប៉ុន្តែ​ឈ្មោះ ឱម យឿ​ង​, អោ យឿ​ង​, តា អាន គឺជា​ឈ្មោះ​ដែល​ប្រើ​នៅក្នុង​ឯកសារ​ផ្លូវការ​របស់​អង្គជំនុំជម្រះ​វិសាមញ្ញ​ក្នុង​តុលាការ​កម្ពុជា ដែល​គាត់​ត្រូវបាន​សហ​ចៅក្រម​ស៊ើបអង្កេត​អន្តរជាតិ​ដាក់​ឲ្យ​ស្ថិតនៅក្រោម​បទឧក្រិដ្ឋ​កម្ម​ជាច្រើន នៅក្នុង​សំណុំរឿង ០០៤/០២​។ ខាងក្រោម​គឺជា​ការរៀបរាប់​របស់ អោម អាន​៖

ខ្ញុំ​មានឈ្មោះ​ពី​កំណើត អោម យឿ​ង ដែល​បាន​ប្រើ​តាំងពី​អំឡុងពេល​ចូល​បួស​ជា​ព្រះសង្ឃ​។ នៅ​សម័យ​ក្រោយមក មានការ​សម្តែង​ល្ខោន​នៅ​វត្ត​ពោធិ៍​។ ល្ខោន​នោះ​មាន​ចំណងជើង​ថា គ្រូ​អាន ចេះ​វិជ្ជា​ស្តោះផ្លុំ ស្រប​ពេលដែល​ខ្ញុំ​ចេះ​វិជ្ជា​ស្តោះ ផ្លុំ និង​ចេះ​វិជ្ជា​ផ្សំ​ថ្នាំ​ពី​ឫស​ឈើ​ឲ្យ​ក្មេង​បាត់​យំ​ដែរនោះ ទើប​ប្រជាជន​នៅក្នុង​ភូមិ​ឃុំ​នាំគ្នា​ហៅ​ឈ្មោះ​ខ្ញុំ​តាម​រឿងល្ខោន​ថា «​គ្រូ​អានៗ​» ជាប់​រហូតមក​។ ចាប់តាំងពី​ពេលនោះ​មក មិនមាន​អ្នកណា​ហៅ​ឈ្មោះ​កំណើត​ខ្ញុំ យឿ​ង ទៀត​ទេ ចំណែក​ត្រកូល​របស់ខ្ញុំ​គឺ​យកតាម​ឈ្មោះ​ជីតា គឺ​តា អោម ដូច្នេះ ខ្ញុំ​មានឈ្មោះ អោម អាន​។

​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ឱ បាន​ស្លាប់​តាំងពី​ខ្ញុំ​នៅ​ក្មេង ហើយ​ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ នុ​ន បាន​ស្លាប់​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៩​។ ខ្ញុំ​មាន​បងប្អូន​បង្កើត​ចំនួន​៥​នាក់ ស្លាប់​អស់ពីរ​នាក់ គឺ​បងប្រុស​ទី​១) ឈ្មោះ អោម យ៉ុង និង​ប្អូនស្រី​ទី​៣) ឈ្មោះ អោម ណាន​។ នៅសល់តែ​ខ្ញុំ​កូន​ទី​២ ប្អូនស្រី​ទី​៤​ឈ្មោះ អោម នឿន និង ប្អូនប្រុស​ទី​៥​ឈ្មោះ អោម សុ​វ៉ាត​។​
​នៅពេល​ខ្ញុំ​អាយុ​១២​ឆ្នាំ ជីតា​ខាង​ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ បាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចូល​បួស​នៅ​វត្ត​តាំង​ខ្មៅ ស្ថិតនៅក្នុង​ឃុំ​ពាម ស្រុក​កំពង់ត្រឡាច ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង​។ លោក តា​វ៉ា​ញ គឺជា​ព្រះ​មេគណៈ​សង្ឃ​នៅ​វត្ត​តាំង​ខ្មៅ​។ លោកតា វ៉ា​ញ បាន​បួស​តាំងពី​ព្រះអង្គ​នៅ​វ័យក្មេង និង​មាន​ព្រះជន្ម​១២០​ព្រះវស្សា​។

​ខ្ញុំ​បាន​ស្នាក់នៅ​វត្ត​តាំង​ខ្មៅ​រយៈពេល​២​ឆ្នាំ ក៏បាន​ចេញទៅ​រៀន​បាលី​នៅ​ថ្នាក់​ពុទ្ធិកបឋមសិក្សា នៅ​វត្ត​អង្គ​ជុំ ក្នុង​ឃុំ​គោក​រការ ស្រុក​ដង្កោ ក្រុងភ្នំពេញ​។ កាលនោះ​គ្រូ អ៊ូ គឺជា​អ្នក​បង្រៀន​ខ្ញុំ​។ ក្រៅពី​បង្រៀន​សិស្ស គ្រូ អ៊ូ បាន​ធ្វើជា​អាចារ្យ​។ មិត្តភក្តិ​ដែល​រៀន​ជាមួយ​ខ្ញុំ គឺមាន​ឈ្មោះ សុក​, សាន់​, សម និង ម៉េ​ត​។ មិត្តភក្តិ​ទាំងនោះ​គឺជា​កូនចៅ​របស់​ប្រជាជន​នៅក្នុង​ភូមិ​ព្រៃខ្លា​, ភូមិ​ព្រៃ​មូល​, ភូមិ​ពុទ្រា និង​ភូមិ​បែក​បក ដែល​ស្ថិត​នៅក្បែរ​វត្ត ចំណែក​ខ្ញុំ​គឺជា​អ្នក​ចម្ងាយ​។ ខ្ញុំ​បាន​រៀន​ធម៌​វិន័យ​រហូតដល់​ខ្ញុំ​បំពេញ​បានជា​ភិក្ខុ​។

​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៦០ ខ្ញុំ​មាន​ជំងឺ​ក្រញង់​ដៃជើង (​ឬ​ជំងឺឃ្លង់​) ដូច្នេះ​ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​ក៏​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទៅសុំ​ព្រះចៅអធិការ​វត្ត​សឹក​។ ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​បាន​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅ​ឲ្យ​គ្រូខ្មែរ​ព្យាបាល ព្រោះ​នៅ​សម័យ​នោះ​មិនសូវមាន​ពេទ្យ​។ ម្តាយ​ខ្ញុំ​បាន​នៅ​មើលថែទាំ​ខ្ញុំ​រហូតដល់​ឆ្នាំ​១៩៦៣ ទើប​ខ្ញុំ​បានជា​ពី​ជំងឺ និង​នៅ​ជួយ​ធ្វើស្រែ​ឪពុកម្តាយ​វិញ​។​

​នៅ​រដូវវស្សា ឆ្នាំ​១៩៦៩ ពេល​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​មកពី​ស្ទូង​នៅពេល​ល្ងាច និង​បន្ទាប់ពី​ដឹកគោ​យកទៅ​ចង ឈ្មោះ ប៉ក់ មាន​ឋានន្តរសក្តិ​ជា​សែ​ប​នៃ​រដ្ឋការ លន់ នល់ បាន​បញ្ជា​ឲ្យ​ខ្ញុំ​លើកដៃ​ឡើង​ដើម្បី​ចង​ខ្ញុំ ដោយបាន​ចោទប្រកាន់​ខ្ញុំ​ថា​បានធ្វើ​សមាគម​ខ្មែ​ក្រហម​។ ខ្ញុំ​បានប្រកែក​មិន​ឲ្យ​ចង ហើយ​បាន​សួររក​មេ​របស់ ប៉ក់ ដែល​បញ្ជា​មក​ដើម្បី​ទៅ​ជួប​និង​ដោះស្រាយ​។ ប៉ក់ បាន​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅ​ជួប​ឈ្មោះ លឹម ហេង នៅ​បន្ទាយ​ត្រែង​។ ពេលទៅដល់​មាត់ទ្វារ​ចូល ទាហាន លន់ នល់ បាន​ភ្ជង់​ខ្ញុំ​។ មួយរយៈ​ក្រោយមក​ឈ្មោះ សម ដែល​ធ្លាប់​បួស​រៀន​ជាមួយ​ខ្ញុំ​បាន​ដើរ​ចូលមក និង​បាន​សួរ​មកកាន់​ខ្ញុំ​ថា តើ​ដូច​ម៉េច​បាន​អ្ហែង​មក​ទីនេះ​? ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិនបាន​ឆ្លើយតប​ទៅវិញ​ទេ​។ សម បាន​និយាយ​បន្តថា «​អ្ហែង​បាន​ប្រព្រឹត្តល្មើស​នឹង​មេ​របស់​អញ​!»​។ ឮ​ដូ​ចេះ្ន ខ្ញុំ​បាន​តប​ទៅ សម វិញ ថា «​មេ​របស់​អ្ហែង​បាន​ប្រព្រឹត្តល្មើស​មកលើ​អញ​» ព្រោះ​បាន​យក​អញ​មក​បង្អត់​បាយទឹក ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ជេរ សម​។ ពេលឮ​ទៅដល់ លឹម ហេង ពាក់​សក្តិ​៣ លឹម ហឹ​ង បាន​និយាយប្រាប់​ទៅ សម មិន​ឲ្យ​និយាយ​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ទៀត​។ នៅវេលា​ម៉ោង​៣​រសៀល លឹម ហេង បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​ទៅ​សួរថា ប្អូនឯង​បាន​ចូលរួម​ជាមួយ​សមាគម​ខ្មែរក្រហម​មែន​ទេ​? អូន​ឯង​និយាយ​តាម​ត្រង់​មក​! ខ្ញុំ​បាន​ឆ្លើយតប​ទៅវិញ​ថា តេជគុណ​! ខ្ញុំ​មិនបាន​ធ្វើ​ទេ​។ លឹម ហេង បាន​បន្ត​សួរថា មាន​គេ​ថា​ប្អូន​ច្បាស់​ណាស់​! ដូច្នេះ​តើ​ប្រធាន​សមាគម​ខ្មែរក្រហម​ឈ្មោះ​អ្វី​? ខ្ញុំ​បានបញ្ជាក់​ទៅ​គាត់​ថា​ប្រធាន​សមាគម​ឈ្មោះ ម៉ែន សុះ បាន​ស្លាប់​ហើយ​។ សមាគម​នោះ​គឺ​ទិញ​ខ្នើយ កន្ទេល ចាន ឆ្នាំង ស្លាបព្រា ចង្កៀង​មុំ​ា​ង​សុង សម្រាប់​ធ្វើបុណ្យ​ប៉ុណ្ណោះ​។ បន្ទាប់មក លឹម ហេង បានអនុញ្ញាត​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទៅផ្ទះ​វិញ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​បាន​សុំ​ឲ្យ​គាត់​ធ្វើ​សំបុត្រ​បញ្ជាក់​ពី​ការដែល​មិន​ជាប់​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ខ្មែរក្រហម ព្រោះ​ខ្លាច​ទាហាន លន់ នល់ ចាប់​ខ្ញុំ​ម្តងទៀត​។

​នៅ​ថ្ងៃទី​១៨ ខែមីនា ឆ្នាំ​១៩៧០ លន់ នល់ បានធ្វើ​រដ្ឋប្រហារ​ទម្លាក់​សម្តេចព្រះ នរោត្តម សីហនុ ពេលដែល​ព្រះអង្គ​យាង​ទៅ​ព្យាបាល​ព្រះរោគ​នៅ​ទីក្រុង​ប៉េកាំង​។ ព្រះអង្គ​បានធ្វើ​សេចក្តីប្រកាស​ពី​ទីក្រុង​ប៉េកាំង​ឲ្យ​កូនចៅ​ចូល​ព្រៃ​ម៉ាក់​គី​ដើម្បី​តស៊ូ ដើម្បី​ព្រះអង្គ​បាន​វិល​ត្រឡប់មក​មាតុភូមិ​វិញ​។ ខ្ញុំ​រួមទាំង​ប្រជាជន​បានរួម​គ្នា​ធ្វើបាតុកម្ម ដោយមាន​តា​១៥ ឬ តា​ម៉ុក គឺជា​អ្នកដឹកនាំ​។

​ដំបូង​ខ្ញុំ​ត្រូវ​រៀបចំ​ឲ្យ​ចូល​ខាង​ផ្នែក​ឃោសនា ឬ​ហៅថា លង្កា​វុ​ធ ដែល​ក្រុម​នេះ មាន​សមាជិក​១៥​នាក់ ត្រូវមាន​អាវុធ​កាន់ និង​ត្រូវ​ដើរ​ឃោសនា​ដើម្បី​ប្រមូល​កម្លាំង​។ ក្រុម​របស់ខ្ញុំ​បាន​ដើរ​ឃោសនា​ប្រាប់​ប្រជាជន​នៅ​វាល​ពង់ ត្រាច​ទង វាល​ពន់ ក្នុងស្រុក​ឧ​ត្តុ​ង្គ ខេត្តកំពង់ស្ពឺ ពី​ផែនការ គឺ ទី​១) វាយ លន់ នល់ និង​ទី​២) ការប្រកាស​របស់​សម្តេច​ព្រះ នរោត្តម សីហនុ ឲ្យ​កូនចៅ​រួបរួមគ្នា​ដើម្បី​ធ្វើការ​តស៊ូ​។ ពេលនោះ​សមាជិក​នៅក្នុង​ក្រុម​របស់ខ្ញុំ​មួយចំនួន ដូចជា ម៉ូត​, ហ៊ុយ​, យ៉​ន បាន​ស្លាប់​នៅពេល​វាយ​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​កងទ័ព លន់ នល់ ដែលមាន​រថពាសដែក​អម​មកជា​មួយ នៅ​វាល​ពន់ ចំណែក​ខ្ញុំ​បានគេច​ខ្លួន​រួច​។

​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧២ ខ្ញុំ​ត្រូវបាន តា​ម៉ុក ផ្លាស់​ឲ្យ​ទៅគ្រប់​គ្រង​ប្រជាជន​នៅ​ស្រុក​កណ្តាលស្ទឹង ក្នុង​ខេត្តកណ្តាល​វិញ ព្រោះ គុណ ដែលជា​ប្រធាន​គ្រប់គ្រង​នៅ​ទីនោះ​ត្រូវបាន​សមាជិក​ក្នុង​អង្គភាព​យោធា​ជាមួយ​ចាប់ខ្លួន​។ ពេល​ខ្ញុំ​ទៅដល់​ស្រុក​កណ្តាលស្ទឹង ខ្ញុំ​មិនឃើញ​ប្រជាជន​រស់នៅ​ទីនោះ​ឡើយ គឺ​ប្រជាជន​ត្រូវបាន​ខ្មែរក្រហម​កៀរ​ឲ្យ​ទៅ​រស់នៅ​ភ្នំ​ស្រង់ កាត់​ភ្លុក ក្នុងស្រុក​បសេដ្ឋ​អស់ហើយ​។ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​បាន​នៅ​ធ្វើជា​ប្រធាន​កងពល​លេខ​១១ ក្នុង​អង្គភាព​យោធា​។ នៅ​អំឡុង​ពេលដែល​ខ្ញុំ​ផ្លាស់​ទៅ​ស្រុក​កណ្តាលស្ទឹង ក៏មាន​ការផ្លាស់ប្តូរ​ភូមិភាគ​ដែរ គឺ​តំបន់​ដែល​ស្ថិតនៅ​ខាងត្បូង​ផ្លូវជាតិ​លេខ​៤ រួមមាន​ស្រុក​កណ្តាលស្ទឹង និង​ស្រុក​ដង្កោ ត្រូវបាន​កាត់​បញ្ចូល​ទៅក្នុង​ភូមិភាគ​ពិសេស​ទាំងអស់ ដែលមាន វន វ៉េ​ត គឺជា​លេខា​។ ក្រៅពី​កងពល​លេខ​១១​របស់ខ្ញុំ នៅ​ភូមិភាគ​ពិសេស​មាន​ពីរ​កងពល​ទៀត គឺ​កងពល​លេខ​១២ គ្រប់គ្រង​ដោយ តា​ណាត និង​កងពល​លេខ​៩២០ គ្រប់គ្រង​ដោយ សារឿន ហៅ ០៥​។

កងពល​របស់ខ្ញុំ​មាន​បី​កងវរសេនាធំ​បញ្ចូល​គ្នា ដែលមាន​សមាជិក​សរុប​២៧០០​នាក់ ប្រចាំការ​នៅ​ផ្សា​រក​ន្តួ​ច និង​នៅ​ទួល​កី​។ កងពល​របស់ខ្ញុំ​បាន​វាយ​ពី​ទួល​កី កាត់​មក​ផ្លូវជាតិ​លេខ​៣ ចោមចៅ និង​ពោធិចិនតុង រហូត​ទទួលបាន​ជ័យជម្នះ នៅ​ថ្ងៃទី​១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ​១៩៧៥​។ រយៈពេល​មួយខែ​ក្រោយមក សុន សេន បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​ទៅ​ប្រជុំ​នៅ​សាលាខេត្ត​កណ្តាល ក្នុង​ក្រុង​តាខ្មៅ​។ សុន សេន បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា «​មិត្ត​មិន​ទទួលខុសត្រូវ​ខាង​កងទ័ព​ទៀត​ទេ មិត្ត​ត្រូវ​ទៅ​ទទួលខុសត្រូវ​ខាង​មូលដ្ឋាន​វិញ​» គឺ​នៅ​តំបន់​២៥​។ នៅពេល​គណៈកម្មាធិការ​នៅ​តំបន់​២៥ មាន​មនុស្ស​៤​នាក់​គឺ ១) ឈ្មោះ ជា គឺជា​លេខា​តំបន់​, ២) ឈ្មោះ ប្រាក់ គឺជា​អនុ​លេខា​, ៣) ស៊ាន គឺជា​សមាជិក និង ៤) ខ្ញុំ​គឺជា​សមាជិក ដែល​ទទួល​លេខា​ស្រុក​ស្អាង​។

នៅ​ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ​១៩៧៦ ខ្ញុំ​ត្រូវបាន តា​ម៉ុក ដក​ឲ្យ​ទៅ​នៅ​តំបន់​៣៥ ក្នុង​ភូមិភាគ​និរតី​វិញ ដែលមាន កង ចាប គឺជា​លេខា​តំបន់​, រឿន អនុ​លេខា​តំបន់ ហើយ​ខ្ញុំ​គឺជា​សមាជិក​។ ពេលនោះ ខ្ញុំ​មាន​តួនាទី​គ្រប់គ្រង​ប្រជាជន​នៅ​ស្រុក​ឈូក​, កោះស្លា និង ស្រែ​ក្នុង​។ ខ្ញុំ​បាន​ដឹកនាំ​ប្រជាជន​លើក​ទំនប់​កោះស្លា ស្តុក​ឈូក ទំនប់​ក្បាល​រមាស ទំនប់​ព្រែ​កតន់​ហន់ និង​ទំនប់​រំលេច​។ នៅ​អំឡុង​ពេលនោះ ខ្ញុំ​ក៏បាន​រៀបការ​ជាមួយ​ប្រពន្ធ​ឈ្មោះ កាន គឺជា​ប្រធាន​កងចល័ត​នៅ​ស្រុក​ឈូក​ដែល​បាន​ដឹកនាំ​កម្លាំង​ប្រជាជន​ទៅ​លើក​ទំនប់​រំលេច​ដែរ​។

​នៅ​រដូវប្រាំង ឆ្នាំ​១៩៧៧ ខ្ញុំ​ត្រូវបាន តា​ម៉ុក ផ្លាស់​ឲ្យ​មក​ធ្វើជា​លេខា​តំបន់​៤១ ភូមិភាគ​កណ្តាល​វិញ ព្រោះ​គណៈ​គ្រប់គ្រង​នៅ​ភូមិភាគ​កណ្តាល​ស្ទើរតែ​ទាំងអស់​ត្រូវបាន​ចាប់ខ្លួន​នៅសល់តែ កែ ពក មួយ​ប៉ុណ្ណោះ​។ ចំណែក​ប្រពន្ធ​របស់ខ្ញុំ​ក៏​បានមក​ធ្វើការ​នៅ​មន្ទីរ​តំបន់​៤១​ជាមួយ​ខ្ញុំ​ដែរ​។ មន្ទីរ​តំបន់​៤១​មាន​ទីតាំង​ស្ថិតនៅ​ព្រៃទទឹង ចំណែក​គណៈកម្មាធិការ​គ្រប់​គ្រង់​តំបន់​៤១ មាន ខ្ញុំ​, ស៊ីម​, ជឹម និង កេ​ត​។ តំបន់​៤១ ពេលនោះ​រួមមាន ១) ស្រុក​បាធាយ គ្រប់គ្រង​ដោយ ភឹម ២) ស្រុក​ជើងព្រៃ គ្រប់គ្រង​ដោយ ម៉ុ​ន ៣) ស្រុក​កងមាស គ្រប់គ្រង​ដោយ កាន ៤) ស្រុក​ព្រៃឈរ និង ៥) ស្រុក​កំពង់សៀម​។ ខ្ញុំ​បាន​ដឹកនាំ​ប្រជាជន​កងចល័ត​ទៅលើ​ក​ទំនប់ ១​មករា នៅជាប់​ស្ទឹង​ជី​និ​ត ក្នុង​ខេត្តកំពង់ធំ​, ទំនប់ ៦ មករា ជាប់​ស្រុក​សន្ទុក ក្នុង​ខេត្តកំពង់ធំ​, ទំនប់​១៧ មេសា ជាប់​ស្រុក​ជើងព្រៃ និង​ព្រៃឈរ ក្នុង​ខេត្តកំពង់ចាម​, ទំនប់​ពាម​ជាំ​ង នៅ​ស្រុក​កងមាស និង​ភ្នំ​ព្នៅ ក្នុងស្រុក​បាធាយ ខេត្តកំពង់ចាម ដែល​ស្ថិតនៅក្នុង​ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រ​នៅពេលនោះ​។

ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ចូលរួម​សន្និបាត​ទូទាំងប្រទេស នៅ​ស្តា​ត​អូឡាំពិក ដែលមាន ប៉ុល ពត​, នួន ជា​, អៀង សារី​, តា​ម៉ុក និង សោ ភឹម គឺជា​គណៈអធិបតី​។ សន្និបាត​បាន​លើក​ពី​ផែនការ​សំខាន់​ពីរ​គឺ ការការពារ និង​កសាង​ប្រទេស ដែល​ក្នុងនោះ​មាន​ការកសាង​កម្លាំង ពង្រឹងកម្លាំង ពង្រីក​កម្លាំង វិធានការ​ផ្ទៃក្នុង លទ្ធផល​ការងារ​ដែល​សម្រេចបាន និង​លើក​ផែនការ​សម្រាប់​ឆ្នាំ​ខាងមុខ​។ នៅពេល​សន្និបាត​នោះ គណៈ​តំបន់​ត្រូវ​ឡើងរាយការណ៍​ប្រាប់​ទៅដល់​គណៈអធិបតី​អំពី​លទ្ធផល​ការងារ​ដែល​សម្រេចបាន​។

នៅពេល​វៀតណាម​វាយ​ចូលមក​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៩ ខ្ញុំ​បាន​ភៀសខ្លួន​មក​ទៅ​នៅ​អ​ន្សែ និង​បូស​ពក ជាប់​ស្ទឹង​ជី​និ​ត ក្នុង​ខេត្តកំពង់ធំ​។ ចំណែក​ប្រពន្ធ​របស់ខ្ញុំ បាន​ស្លាប់​នៅពេល​រត់គេចខ្លួន​នោះ ។​

នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨០ ខ្ញុំ​បាន​បន្ត​ភៀសខ្លួន​ទៅ​រស់នៅ​ភ្នំ​ដងរែក ជាមួយ សុន សេន ម្តុំ​តំបន់​មុំ​បី​។ នៅ​ទីនោះ ខ្ញុំ​បាន​គ្រប់គ្រង​កង​នារី​នៅ​មន្ទីរ​គ​-៧ របស់ សុន សេន​។ ខ្ញុំ​បាន​រៀបការ​ប្រពន្ធ​ទី​២​ឈ្មោះ នាង និង​មាន​កូនស្រី​ម្នាក់​។ ក្រោយមក​ខ្ញុំ​ចុះមក​នៅ​ជំរំ​ស្ទឹង​ចាន់​(​ក្នុង​ទឹកដី​ថៃ​)​។ នៅពេល​វៀតណាម​ដក​ក​ង​ទ័ព​ចេញពី​ប្រទេស​កម្ពុជា ខ្ញុំ​បានមក​នៅ​អន្លង់វែង ហើយ​មួយឆ្នាំ​ក្រោយមក ខ្ញុំ​ក៏បាន​ផ្លាស់​មក​នៅ​ឃុំ​អូរ​ដា ស្រុក​កំរៀង ខេត្តបាត់ដំបង​។
​ប៉ុន្តែ​នៅក្នុង​ឯកសារ​សំណុំរឿង​របស់​អង្គជំនុំជម្រះ​វិសាមញ្ញ​ក្នុង​តុលាការ​កម្ពុជា អោម អាន មាន​តួនាទី​ជាច្រើន​នៅក្នុង​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ (​ពីថ្ងៃ​ទី​១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ​១៩៧៥ ដល់​ថ្ងៃទី​៦ ខែមករា ឆ្នាំ​១៩៧៩) ៖

-​ ​លេខា​តំបន់ ៤១ (​ភូមិភាគ​កណ្តាល​)
-​ ​សមាជិក​គណៈកម្មាធិកា​រ​ភូមិភាគ​កណ្តាល​
-​ ​អនុ​លេខា​ភូមិភាគ​កណ្តាល (​នៅ​ចុងឆ្នាំ​១៩៧៧ ដល់​ខែមករា ឆ្នាំ​១៩៧៩)

​អោម អាន ត្រូវបាន​សហ​ចៅក្រម​អន្តរជាតិ​ដាក់​ឲ្យ​ស្ថិតនៅក្រោម​ការពិនិត្យ​ពីបទ​ឧក្រិដ្ឋ​ជាច្រើន​តាំងពី​ឆ្នាំ​២០១៥​មក ៖
-​ ​អំពើ​ប្រល័យពូជសាសន៍​លើ​ជនជាតិ​ចាម (​នៅក្នុង​ខេត្តកំពង់ចាម​)
-​ ​ឧក្រិដ្ឋកម្ម​ប្រឆាំង​មនុស្សជាតិ ក្រោម​ទម្រង់​ជាការ​ធ្វើ​មនុស្សឃាត ការសម្លាប់​រង្គាល ការដាក់​ជា​ទាសករ ការដាក់​ពន្ធនាគារ អំពើ​ទារុណកម្ម អំពើ​អមនុស្សធម៌ ដទៃទៀត (​រួមមាន អាពាហ៍ពិពាហ៍​ដោយ​បង្ខំ​) ការ​ធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ​ដោយ​មូល ហេតុ​នយោបាយ និង​សាសនា​
-​ ​ការរំលោភបំពាន​លើ​ក្រមព្រហ្មទណ្ឌ​ឆ្នាំ​១៩៥៦ គឺ​អំពើ​មនុស្សឃាត​ដោយ​ចេតនា​។​
​ឧក្រិដ្ឋកម្ម​ប្រឆាំង​មនុស្សជាតិ និង​ការរំលោភបំពាន​លើ​ក្រមព្រហ្មទណ្ឌ​ឆ្នាំ​១៩៥៦ គឺ ត្រូវបាន​ចោទប្រកាន់ថា បាន​ប្រព្រឹត្ត​នៅតាម​តំបន់ និង​ទីតាំង​នានា​ដូចខាងក្រោម​៖
-​ ​ការដ្ឋាន​ធ្វើ​ពលកម្ម​ដោយ​បង្ខំ​នៅ​ទំនប់​អន្លង់​ជ្រៃ​
-​ ​ទីតាំង​សម្លាប់​មនុស្ស​គោក​ព្រីង​
-​ ​មន្ទីរ​សន្តិសុខ​មិត្ត​សុ​ប​
-​ ​មន្ទីរ​សន្តិសុខ​ទួល​បេង និង​វត្ត​អ​ង្គួ​ញ​ដី​
-​ ​មន្ទីរ​សន្តិសុខ​វត្ត​អូរ​ត្រកួន​
-​ ​មន្ទីរ​សន្តិសុខ​វត្ត​បាធាយ​
-​ ​មន្ទីរ​សន្តិសុខ​វត្តភ្នំ​ប្រុស​
-​ ​មន្ទីរ​សន្តិសុខ​វត្ត​តាមៈ​

​ឧក្រិដ្ឋកម្ម​ប្រឆាំង​មនុស្សជាតិ ក្រោម​ទម្រង់​ជា​អំពើ​អមនុស្សធម៌​ដទៃទៀត តាមរយៈ​អាពាហ៍ពិពាហ៍​ដោយ​បង្ខំ ត្រូវបាន​ចោទប្រកាន់ថា​បាន​ប្រព្រឹត្ត​នៅតាម​តំបន់ និង​ទីតាំង​នានា​ដូចខាងក្រោម​៖
-​ ​ស្រុក​កំពង់សៀម (​តំបន់ ៤១)
-​ ​ស្រុក​ព្រៃឈរ (​តំបន់ ៤១)

​អោម អាន បាន​ស្លាប់​នៅ​រសៀល ថ្ងៃ​សុក្រ ទី​៦ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ​២០២០ ក្នុង​អាយុ​៨៧​ឆ្នាំ​។ អោម អាន គឺជា​ជនសង្ស័យ​មួយរូប នៅក្នុង​សំណុំរឿង ០០៤/០២​។ បើតាម​ច្បាប់​ជាតិ​ត្រង់​មាត្រា​៧​នៃ​ក្រមនីតិវិធី​ព្រហ្មទណ្ឌ​របស់​កម្ពុជា​បាន​ចែងថា មរណភាព​នៃ​ជនជាប់ចោទ​នាំ​ដល់​ការ​រំលត់​បណ្តឹងអាជ្ញា​៕
​រូបៈ​អោម អាន បានផ្តល់​បទសម្ភាសន៍​ដល់​បុគ្គលិក​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា កាលពី​ថ្ងៃទី​១ ខែសីហា ឆ្នាំ​២០១១ នៅ​ឃុំ​អូរ​ដា ស្រុក​កំរៀង ខេត្តបាត់ដំបង​។​
(​បណ្ណសារ​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular

តុលាការ​សាកសួរ​បុរស​ជនជាត...

​ដោយៈ​ស​រិ​ទ្ធ​/​កណ្តាលៈ​...

​ព្រះរាជអាជ្ញា​ខេត្តកំពង់...

ដោយៈ ទេ​ពក​ង្រី / កំពង់ឆ្...

​សមត្ថកិច្ច ឃាត់ខ្លួន​បុរ...

​ដោយៈ ស​រិ​ទ្ធ / ភ្នំពេញៈ...

​រដ្ឋមន្ត្រី​ក្រសួងបរិស្ថ...

​ដោយៈ ដេប៉ូ / ភ្នំពេញៈ កម...