ចន្ទ​ ,​ចន្ទន៍​ ,ចន្ទគតិ​,ចន្ទគតិកាល​

ដោយៈ​ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

ចន្ទ​
(​ច័ន​)
នាមសព្ទ​
(​បា​.) សភាវៈ​សម្រាប់​បំភ្លឺ ជា​ចម្បង​ជាង​ពន្លឺ​ទាំងអស់ ដែល​ភ្លឺ​ក្នុង​វេលាយប់​
​ព្រះ​ចន្ទ​ពេញវង់ ហៅ​តាម​ពាក្យ​ធម្មតា​ថា លោក​ខែ​, ខែរះ​, ខែលិច​, ខែភ្លឺ ។

​ចន្ទន៍​
(​ច័ន​)
​នាមសព្ទ​
(​សំ​. បា​.) ឈ្មោះ​ឈើ​មាន​ខ្លឹម​ក្រអូប​
​ចន្ទន៍ស​, ចន្ទន៍ក្រហម ។​

ចន្ទគតិ​
(​ច័ន ទៈ គៈ តិ​)
នាមសព្ទ​
(​បា​.) ដំណើរ​ព្រះ​ចន្ទ​
​លើក​ខែ​តាម​ចន្ទគតិ​, កំណត់​ថ្ងៃខែ​តាម​ចន្ទគតិ ។​

ចន្ទគតិកាល​
(​ច័ន​-​ទៈ គៈតិ​កាល​)
​នាមសព្ទ​
(​បា​.) កាល​រដូវ​ដែល​កំណត់​តាម​ដំណើរ​ព្រះ​ចន្ទ​ក្នុង​ឆ្នាំ​មួយៗ ចែកជា​រដូវ​មាន ៣ គឺ ហេម​ន្តៈ រដូវរងា មាន ៤ ខែ រាប់​តាំង​ពីថ្ងៃ ១ រោច ខែ​ក​ត្ដិក ទៅដល់​ថ្ងៃពេញបូណ៌មី​ខែផល្គុន​; គិម្ហៈ រដូវក្ដៅ​មាន​៤ ខែ រាប់​ពីថ្ងៃ ១ រោច​ខែផល្គុន ទៅដល់​ថ្ងៃពេញបូណ៌មី​ខែអាសាឍ​; វស្សានៈ រដូវភ្លៀង មាន ៤ ខែ រាប់​ពីថ្ងៃ ១ រោច​ខែអាសាឍ ទៅដល់​ថ្ងៃពេញបូណ៌មី​ខែកត្តិក​; រួមទាំង ៣ រដូវ​ជា ១២​ខែ ត្រូវជា​១​ឆ្នាំ​, តែបើ​ឆ្នាំ ដែលមាន​អធិកមាស​លើក​ខែអាសាឍ ២ ដងនោះ ត្រង់​គិម្ហៈ​រដូវ​មាន ៥ ខែ គឺ​រាប់​ពី​ត្រឹម​ថ្ងៃ​១​រោច ខែផល្គុន ទៅដល់​ថ្ងៃពេញបូណ៌មី​ខែ​ទុតិយាសាឍ​, ឆ្នាំ​នោះ​មាន​១៣​ខែ​, ហៅថា ឆ្នាំមាន​អធិកមាស ។ បើ​ឆ្នាំមាន​អធិកវារៈ ត្រង់​ខែជេស្ឋ​ត្រូវមាន ៣០ ថ្ងៃ ខុសពី​ធម្មតា ។​

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular