Home ព័ត៌មានជាតិ នយោបាយ ចាន់ ម៉ុ​ន ហៅ...

ចាន់ ម៉ុ​ន ហៅ តុល លេខា​តំបន់​៤២ ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រ​


​ដោយៈ ដា​រ៉ា​រដ្ឋ មេត្តា អ្នកសរសេរ​ទស្សនាវដ្ដី​ស្វែងរក​ការពិត​

​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ចាន់ ម៉ុ​ន ហៅ តុល​។ ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​៣៩​ឆ្នាំ​នៅក្នុង​១៩៧៧​។ ខ្ញុំ​មាន​ទីកន្លែង​កំណើត​នៅ​ភូមិ​ដោម ឃុំ​ក្រវាញ (​បច្ចុប្បន្ន​ឃុំ​បាក់ស្នា​) ស្រុក​បារាយ​រណ៍ ខេត្តកំពង់ធំ​។ នៅក្នុង ឆ្នាំ​១៩៦៤ ពេល​ខ្ញុំ​មាន អាយុ​២៦​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​បាន​ចូលធ្វើ​បដិវត្តន៍​តាមរយៈ​បង​ពក​។ បង​ពក បាន​ចាត់តាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ធ្វើការ​សម្ងាត់​នៅក្នុង​ភូមិ របស់ខ្ញុំ​។ នៅក្នុង​ខែកញ្ញា ឆ្នាំ​១៩៦៤ បង​ពក បាន​ចាត់តាំង​ខ្ញុំ​នៅក្នុង​អង្គការ​សមាគម​កសិក​រ​ភូមិ​។​

​រយៈពេល​មួយឆ្នាំ​ក្រោយមក គឺ​នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៦៥ បង​ពក និង ច​ន បាន​បញ្ចូល​ខ្ញុំ​ជា បក្ស​ជន​។ នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៦៧ បង​ពក បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​មកជួយ​ធ្វើការ និង​ឲ្យ​ខ្ញុំ​រៀនសូត្រ​អំពី​ទស្សនៈ​សភាពការណ៍ និង​ផែនការ​របស់​បក្ស​ដែល​រៀបចំ​វាយយក​អាវុធ​ពី​ខ្មាំង​។ បង​ពក បាន​ចាត់តាំង​ខ្ញុំ​ជា​អ្នកដឹកនាំ​កម្លាំង​ចំនួន​៤០​នាក់ ទៅ​វាយយក​អាវុធ​ពី​ខ្មាំង​នៅ ប៉ុល​តា​ប្រុក​។ ខ្ញុំ​ដឹកនាំ​កម្លាំង​វាយ​ចូល​បន្ទាយ​ខ្មាំង និង​យក​អាវុធ​បាន​ចំនួន​៤​ដើម រួមមាន កាំភ្លើង​សេ​កា​សេ​ចំនួន​៣​ដើម និង​កាំភ្លើង​កា​រ៉ា​ប៊ី​ន​ចំនួន​១​ដើម​។ ក្រោយពី​បាន​អាវុធ ខ្ញុំ នាំ​កម្លាំង​ទាំងនេះ​ទៅ​ជួប បង​ពក នៅក្នុង​ព្រៃភ្នំ​ដែលជា​មូលដ្ឋាន​បង្អែក​។ ខ្ញុំ​ទៅ​នៅ​ជាមួយ បង​ពក រយៈពេល​១​អាទិត្យ​។ ក្រោយមក បង​ពក បាន​ចាត់តាំង​ខ្ញុំ និង ច​ន ឲ្យ​ទៅ​ពិនិត្យមើល​សភាពការណ៍​នៅ​បន្ទាយ និង​ត្រូវ​ត្រឡប់មក​រាយការណ៍​ជូន​គាត់​វិញ​។ បង​ពក បាន​លើក​ពី​គោលការណ៍​កម្ទេច​កម្លាំង​ប្រតិកិរិយា​នៅ​ភូមិ​បាក់​ខ្នា​ចំនួន​៨​នាក់​ទៀត​។

​នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៦ កែ ពក ត្រូវបានចាត់តាំង​ឲ្យ​ធ្វើជា​លេខា​ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រ (៣០៣) បន្ទាប់ពី កុយ ធួន ត្រូវបាន​ចាប់ខ្លួន​។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៧ កែ ពក ត្រូវបានចាត់តាំង​ឲ្យ​ធ្វើជា​លេខា​ភូមិភាគ​កណ្តាល ដែល​ទើប​បង្កើត​ថ្មី ហើយ​លេខា​ថ្មី​របស់​ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រ​គឺ កង ចាប​។ ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រ រួមមាន ខេត្តកំពង់ធំ​ទាំងមូល​, ផ្នែក​ខាងស្តាំ​ទន្លេមេគង្គ​នៃ​ខេត្តកំពង់ចាម និង​ស្រុក​មួយ​ក្នុង​ខេត្តក្រចេះ គឺ​ព្រែក​ប្រសព្វ​។ ភូមិភាគ​នេះ​ចែកចេញជា​បី​តំបន់​គឺ តំបន់​៤១, តំបន់​៤២ និង​តំបន់​៤៣​។​ (​បណ្ណសារ​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)​

ក្រោយពី​កម្ទេច​កម្លាំង​ប្រតិកិរិយា​ហើយ បង​ពក បាន​ចាត់តាំង​ខ្ញុំ​និង ច​ន នាំ​កម្លាំង​មក​មូលដ្ឋាន​បង្អែក​។ ខ្ញុំ​បាន​ដាច់​ការទាក់ទង​ជាមួយ បង​ពក មួយរយៈ​។​

នៅ​ខែសីហា ឆ្នាំ​១៩៦៧ ខ្ញុំ​បាន​ជួប បង​ពក វិញ​។ បង​ពក បាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ចុះមក​ធ្វើការ​ងារ​នៅ​មូលដ្ឋាន​បង្អែក​បន្តទៀត​។ រហូតដល់​ខែមិថុនា ឆ្នាំ​១៩៦៨ ខ្ញុំ និង ច​ន ត្រូវ​ខ្មាំង​ចាប់បាន​ពេល​ខ្ញុំ​ចូល​លួច​អង្ករ​ប្រជាជន​នៅ​ភូមិ​ដោម ឃុំ​បាក់​ខ្នា​។ ខ្មាំង​បាន​បញ្ជូន​ខ្ញុំ​មក​ដាក់គុក​នៅ​ខេត្តកំពង់ធំ​។ ខ្ញុំ​បាន​ជាប់ឃុំ​រយៈពេល​២​ថ្ងៃ បន្ទាប់មក​ខ្មាំង​បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​ទៅ​សួរចម្លើយ អំពី​ប្រវត្តិរូប និង​ការរស់នៅ​។

​ខ្ញុំ​បាន​សារភាព​ប្រាប់​ខ្មាំង​អំពី​មូលហេតុ​ដែល​ខ្ញុំ​ចូល​ព្រៃ ដោយមាន​ទាហាន​ដេញ​បាញ់​ប្រជាជន​។ ខ្មាំង​បាន​សួរ​ខ្ញុំ​អំពី​ក្រុម​ដែរ​នាំគ្នា​ទៅ​វាយយក​កាំភ្លើង​ពី​ប៉ុស្តិ៍​តា​ប្រុក និង​បាក់​ខ្នា​។ ខ្ញុំ​នៅតែ​ឆ្លើយ​មិនដឹង ព្រោះ​ខ្ញុំ​មាន​គ្នា​តែ​ពីរ​នាក់​មិនអាច​ធ្វើ​សកម្មភាព​បានឡើយ​។ ក្រោយមក​ខ្ញុំ​បាន​ទាក់ទង​ទាហាន​សក្តិ​៣ ឈ្មោះ​ឈុំ នៅ​ខេត្តកំពង់ធំ ដើម្បី​សុំ​សំបុត្រ​ចុះចូល​មួយច្បាប់ ដោយ​សង្ឃឹមថា​ខ្មាំង​អាច​សម្រាលទោស​ខ្ញុំ និង​ដោះលែង​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​បាន​ជូន​លុយ​ចំនួន​១៥០០​រៀល ទៅ ឈុំ​។ ឈុំ បាន​សរសេរ​សំបុត្រ​សុំ​ចុះចូល​ឲ្យ​ខ្ញុំ និង ច​ន ម្នាក់​មួយច្បាប់​។ ប៉ុន្តែ​ពេល​ខ្ញុំ​ទទួលបាន​សំបុត្រ​ចុះចូល​រួច ស្រាប់តែ​នៅ​ខែសីហា ឆ្នាំ​១៩៦៨ ខ្មាំង​បាន​បញ្ជូន​ខ្ញុំ​មក​ដាក់គុក​ព្រៃ​ស​ទៀត​។​

​បន្ទាប់ពី​ខ្ញុំ​មកដល់​គុក​ព្រៃ​ស ខ្មាំង​បាន​សួរចម្លើយ​សំណួរ​ដដែល​ម្ដងទៀត​។ ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​តាម​ចម្លើយ​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ឆ្លើយ​ប្រាប់​ពីមុន​ទៅ​ខ្មាំង​។ នៅ​ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ​១៩៦៨ ខ្ញុំ​បាន ទាក់ ទង​ជាមួយ ម៉ន ហើយ​យើង​បាន​រាប់អាន​គ្នា​ជា​មិត្ត​ភ​ក្កិ​។ ម៉ន តែង​និយាយប្រាប់​ខ្ញុំ​អំពី​ជីវិត​នៃ​ការរស់នៅ និង​ធ្វើ​រោងចក្រ​សប្បាយរីករាយ ស​ប្បូរ​ហូបចុក និង​មាន​សិទ្ធិសេរីភាព​។

​ខ្ញុំ​មាន​សតិ​អា​ម្មណ៍​គិត​នៅពេល​ខ្ញុំ​ចេញពី​គុក ខ្ញុំ​នឹងធ្វើ​ការ​នៅ​រោងចក្រ​ជាមួយ ម៉ន​។​
​នៅ​ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ​១៩៦៩ ខ្ញុំ​, ច​ន និង​បងប្អូន​នៅ​ខេត្តកំពង់ធំ ចំនួន​២០​នាក់ និង ខេត្តកំពង់ចាម ចំនួន​១៦​នាក់ បាន​រួច​ពី​គុក​ព្រៃ​ស​។ បន្ទាប់​ខ្ញុំ​ចេញពី​គុក ខ្ញុំ​មក​រស់នៅ​ជាមួយ​គ្រួសារ ជួយ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ​គ្រួសារ​រហូតដល់​កើតមាន​រដ្ឋប្រហារ ឆ្នាំ​១៩៧០​។ នៅក្នុង​ខែមេសា ឆ្នាំ​១៩៧០ ខ្ញុំ​និង​ច​ន បានធ្វើ​ការទាក់ទង​ជាមួយ​បង ពក នៅឯ​ព្រៃ​ម្ដងទៀត​។ បង​ពក បាន​ចាត់តាំង​ខ្ញុំ និង ច​ន ឲ្យ​នាំ​កម្លាំង​មក​ប្រចាំការ​នៅ​ស្រុក​សន្ទុក និង​ស្រុក​បារាយណ៍ ខេត្តកំពង់ធំ​។ បង​ពក បាន​ចាត់តាំង​ខ្ញុំ​ដឹកនាំ​យោធា​មួយ​អនុ​សេនា​ធំ ចំណែក ច​ន ដឹកនាំ​មួយ​អនុ​សេនា​តូច​។​

​ក្រោយមក ខ្ញុំ​បាន​ផ្លាស់​មក​ធ្វើការ​នៅ​ស្រុក​សន្ទុក​វិញ​។ ខ្ញុំ​បាន​ទាក់ទង​ជាមួយ​ឈ្មួញ ដោយ​ធ្វើ​សំបុត្រ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ឈ្មួញ​អាច​ចេញចូល​តំបន់​រំដោះ និង​អាច​នាំ​ទំនិញ​មក​លក់បាន​។ ខ្ញុំ​បានទទួល​ក្រណាត់ ថ្នាំពេទ្យ និង​អំបិល​ពី​ឈ្មួញ​។ សម្ភារ​ទាំងនេះ​ខ្ញុំ​មិនបាន​កត់​ក្នុង​បញ្ជី និង​រាយការណ៍​ជូន​អង្គការ​ទេ គឺ​ខ្ញុំ​បាន​ទុក​ស៊ីចាយ​សេរី​នៅក្នុង​អង្គភាព​ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ និង ច​ន ក៏បាន​ទាក់ទង​ជាមួយ ម៉ន លេខា​ស្រុក​ចម្ការលើ​ដែរ ហើយ ម៉ន បានមក​ជួប​យើង​នៅ​ស្រុក​សន្ទុក​។ បន្ទាប់ពី​យើង​បាន​ជួប​និង​សួរ​សុខ​ទុក​គ្នា​រួច ម៉ន បាន​សួរ​ខ្ញុំ​អំពី​ស្ថានភាព​នៅ​សមរភូមិ​និង​ការចាប់អារម្មណ៍​ចំពោះ​តំបន់​រំដោះ​។

កាលពីមុន​មាន​ប្រជាជន​រស់នៅ​សប្បាយ​កុះករ មាន​ផ្សារ​កំពង់ថ្ម និង​ផ្សារ​តាំងក្រសាំង ប៉ុន្តែ​បច្ចុប្បន្ន​ត្រូវបាន​បំផ្លាញ​ខ្ទេចខ្ទី​ដោយសារ​សង្គ្រាម​។​

​នៅ​ខែសីហា ឆ្នាំ​១៩៧០ ម៉ន បាន​មកជួប​ខ្ញុំ​ម្ដងទៀត​។ ម៉ន មិនបាន​និយាយ​អ្វី​ក្រៅពី​សរសើរ​បប​សេរី​នោះទេ​។ ទោះបីជា​តំបន់​រំដោះ​មាន​ផ្ទៃដី​៧៥​ភាគរយ​ក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែ​គឺជា​ស្រុកស្រែ​ចម្ការ ចំណែក​ទីប្រជុំជន រដ្ឋអំណាច សេដ្ឋកិច្ច នៅតាម​ខេត្ត គឺ​ស្ថិតនៅក្រោម​ការ គ្រប់គ្រង​របស់ លន់ នល់​។ ខ្ញុំ​បាន​អប់រំ យ៉​ន បន្ត​អំពី​មាគ៌ា​កុម្មុយនីស្ត​បន្ទាប់ពី​បង ម៉ន អប់រំ​ខ្ញុំ​។​

នៅ​ខែមករា ឆ្នាំ​១៩៧១ ខ្ញុំ​, ច​ន ដែល​ក្រោយមក​គឺជា​លេខា​តំបន់​៤៣ និង យ៉​ន បានធ្វើ​ការទាក់ទង​ជាមួយ បង​ឃួន​។ បង​ឃួន បាន ហៅ​យើង​ទាំង​៣​នាក់​ទៅធ្វើ​ការ​នៅក្នុង​មន្ទីរ​កណ្ដាល​ស្ថិតនៅ​សង្កាត់​ក្រ​យ៉ា ស្រុក​សន្ទុក ខេត្តកំពង់ធំ​។ ខ្ញុំ​បាន​ស្គាល់ បង​ឃួន តាំងពី​ឆ្នាំ​១៩៧០ មកម្ល៉េះ​។ បង​ឃួន បាន​សួរ​ខ្ញុំ​អំពី​ស្ថានភាព​ប្រជាជន​តាមផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​៦ ។ បង​ឃួន និយាយថា នៅ​ថ្ងៃ​អនាគត​នឹង​ក្លាយជា​កុម្មុយនីស្ត ដូច្នេះ​យើង​ត្រូវ​តស៊ូ​ជាមួយ​បដិវត្តន៍ ហើយ​ការតស៊ូ​ជាមួយ​បដិវត្តន៍​គឺ ត្រូវ​ទាក់ទង​ជាមួយ​រដ្ឋអំណាច​ចាស់​ដើម្បី​មាន​ខ្នងបង្អែក​, ទប់ទល់​ជាមួយ​ចលនា​បដិវត្តន៍​, បញ្ចុះបញ្ចូល​ប្រជាជន​ឲ្យ​ធ្វើ​ទាហាន (​លន់ នល់​), ទប់ទល់​កុំ​ឲ្យ​រំដោះប្រទេស​បាន​ឆាប់​ដើម្បី​មាន​ពេល​កសាង​កម្លាំង​បន្ថែម​។​

​នៅ​ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ​១៩៧១ បង​ឃួន បាន​ចាត់តាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​នាំ​កងទ័ព​មក​ប្រចាំការ​នៅ​ស្រុក​បារាយណ៍ និង​ស្រុក​តាំងគោក​។ ខ្ញុំ​បាន​ពិភាក្សា​ជាមួយ ច​ន និង យ៉​ន ដោយ​ចង់​បើក​ច្រក​សេដ្ឋកិច្ច​ឲ្យ​ប្រជាជន​ចេញចូល​រកស៊ី​នៅ​ស្រុក​ចម្ការលើ ស្រុក​តាំងគោក និង​ស្រុក​បារាយណ៍ ដោយ​នាំ​សណ្ដែក ពោត ចេក មាន់ ជ្រូក គោ និង អង្ករ មក​លក់​។​

​នៅ​ខែឧសភា ឆ្នាំ​១៩៧១ ខ្ញុំ​បាន​នាំ​ចលនា​ប្រជាជន​ចំនួន​៣០​គ្រួសារ​ឲ្យ​ចូលទៅ​ស្រុក​តាំងគោក ក្នុង​គោលបំណង​ឲ្យ​ប្រជាជន​ធ្វើ​ទាហាន (​លន់ នល់​) នៅ​ស្រុក​តាំងគោក តាម​ការណែនាំ​របស់ បង​ឃួន​។​

​នៅ​ខែសីហា ឆ្នាំ​១៩៧១ យោធា (​ខ្មែរក្រហម​) បាន​ប្រតិបត្តិ​ការលើក​ទី​២​ដើម្បី​បើក​ការ​វាយយក​ផ្លូវជាតិ​លេខ​៦ ចាប់ពី​តាំងគោក ទៅ​តាំងក្រសាំង ព្រោះ​ជា​ផ្លូវ​សំខាន់​ក្នុងការ​ទាក់ទង​ទៅ​ថ្នាក់លើ ជា​មូលដ្ឋាន​សេដ្ឋកិច្ច និង​មាន​ប្រជាជន​រស់នៅ​ច្រើន​កុះករ​។ រហូតដល់​ខែមករា ឆ្នាំ​១៩៧២ អង្គការ​រំដោះ​បាន​ផ្លូវជាតិ​លេខ​៦​។​
​នៅ​ចុងខែ​មិថុនា ឆ្នាំ​១៩៧២ បង​ឃួន បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​ទៅ​ជួប​គាត់​នៅ​មន្ទីរ​២២​។ នៅ​ទីនោះ​ខ្ញុំ​បាន​ជួប ស្រេង លេខា​តំបន់​៤១, ច​ន​, យ៉ា​, មន​, ម៉ន និង ម៉ុ​ន​។ បង​ឃួន បានរៀបចំ​បញ្ចូល​ខ្ញុំ​ទៅក្នុង​បក្ស​ពលករ​កម្ពុជា​។ បក្ស​ពល​លករ​កម្ពុជា មាន​គោលបំណង​ប្រឆាំង​ជាមួយ​បក្ស​កុម្មុយនីស្ត​កម្ពុជា គឺ​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រទេស​កម្ពុ​ជាមាន​សិទ្ធិសេរីភាព កម្ម​សិទ្ធ​ឯកជន ផ្សារ និង​ចាយ ប្រាក់​វិញ​។ នៅ​ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ​១៩៧២ ខ្ញុំ​បានទទួល​ផែនការ​ពី បង​ឃួន ដក​កងទ័ព​ចេញពី​សមរភូមិ​ចម្ងាយ​២​គីឡូម៉ែត្រ ពី​ក្រុង​កំពង់ចាម​។​

​នៅ​ខែមិថុនា ឆ្នាំ​១៩៧៣ ពេល​យោធា (​ខ្មែរក្រហម​) វាយ​ចូល​ក្រុង​កំពង់ចាម ខ្ញុំ និង បង​ឃួន បានធ្វើ​ការទាក់ទង​ជាមួយ ប៉ែន ផូ​។ ប៉ែន ផូ គឺជា​មេទាហាន​សក្តិ​៤ នៅ​ក្រុង​កំពង់ចាម​។ ខ្ញុំ​បាន​ឲ្យ ប៉ែន ផូ រៀបចំ​កងទ័ព​ខ្មាំង និង កងទ័ព​ម៉ា​រី​ន ជា​ខ្សែត្រៀម​ដើម្បី​ស្កាត់ នៅពេលដែល​យោធា (​ខ្មែរក្រហម​) វាយ​ចូល​តំបន់​បឹង​កុក វត្ត​ដីដុះ និង បឹង​ស្នាយ​។​

​នៅ​ខែសីហា ឆ្នាំ​១៩៧៣ ខ្ញុំ និង បង​ឃួន បានធ្វើការ​ទាង​ទង​ជាមួយ បង​ភឹម នៅក្នុង​មន្ទីរ​ស្រុក​ក្រូចឆ្មារ​។ ខ្ញុំ​បាន​ជួប បង​ភឹម​, បង​ចាន់ អនុ​លេខា​ភូមិភាគ​បូព៌ា​, ឈូក សមាជិក​ភូមិភាគ​បូព៌ា និង ជា​លេខា​តំបន់​២៤, ខឹម លេខា​តំបន់​២០ លីន ប្រធាន​មន្ទីរ​ភូមិភាគ​, ខុន ប្រធាន​ពេទ្យ​តំបន់​២១ និង បូ លេខា​តំបន់​២១ និង​ជា​លេខា​ស្រុក​ពាមជីលាំង​។

នៅ​ខែកក្កដា ឆ្នាំ​១៩៧៤ ខ្ញុំ​, បូ និង រឿង បាន​សហការគ្នា​ឲ្យ​ប្រជាជន​ចំនួន​៣៦ គ្រួសារ ក្នុងស្រុក​ក្រូចឆ្មារ ធ្វើដំណើរ​តាម​កាណូត​ម៉ា​រី​ន​កាត់​តាម​ទន្លេ​បិទ សំដៅទៅ​ភ្នំពេញ​។ ប្រជាជន​ទាំងនោះ​ត្រូវបាន​បញ្ជូន​ឲ្យ​ធ្វើជា​ទាហាន​។

​នៅក្នុង​ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ​១៩៧៤ តាម​ការណែនាំ​របស់ បង​ឃួន ខ្ញុំ​បាន​ទាក់ទង​ជាមួយ បង​ចាន់​, ឈូក​, លីន និង ខឹម ដើម្បី​ពិភាក្សាគ្នា​អំពី​គម្រោង​របស់ បង​ភឹម ។ បង​ឃួន បាន​ណែនាំ ឲ្យ​ទប់ទល់​កម្លាំង​កុំ​ឲ្យ​រំដោះ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​បាន​នៅ​រដូវប្រាំង​ឆ្នាំ​១៩៧៥ ហើយ​សមរភូមិ​នីមួយៗ​ត្រូវ​រៀបចំ​ផែនការ​ជាពិសេស​ខាង​ផ្នែក​ដឹកជញ្ជូន និង​ត្រូវ​យកចិត្តទុកដាក់​រៀប​ចំ កម្លាំង​តាម​អង្គភាព​យោធា​។​

​នៅ​ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ​១៩៧៥ ខ្ញុំ និង ស្រេង បាន​សហការ​ជាមួយ បូ​, ឯក និង រឿន ដក​កម្លាំង ចេញពី​សមរភូមិ​ក្រុង​កំពង់ចាម និង ទន្លេ​បិទ ក្នុង​គោលបំណង​ឲ្យ​ទាហាន​ខ្មាំង​ធ្វើ​សកម្មភាព​ដេញចាប់​ប្រជាជន​។ ចំណែក​សមរភូមិ​នៅ​ខេត្តកំពង់ធំ ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​ស្របតាម​ផែនការ​របស់​បង​ឃួន និង បង​ភឹម ដែរ​។ សកម្មភាព​បន្ត​គឺ​យើង​រៀបចំ​កម្លាំង​មួយក្រុម​ធ្វើ​ចម្រូង​ដែក​ក្នុង​គោល បំណង​បំផ្លាញ​កង់ឡាន​ដឹកទំនិញ​របស់​អង្គការ​តាមផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​៦ និង​លេខ​៧​។​

​រហូតដល់​ខែមេសា ឆ្នាំ​១៩៧៥ យើង​បាន​បំផ្លាញ​ឡាន​ដឹក​បន្លែ និង​ឡាន​សេ​អឹម​សេ ដែល​អាច​រាំងស្ទះ​ដល់​ការ​វាយ​សម្រុក​របស់​បក្ស​រំដោះ​ភ្នំពេញ​។ នៅក្នុង​ខែមេសា​ដដែល ខ្ញុំ​បានទទួល​សំបុត្រ​របស់ បង​ឃួន មួយច្បាប់​ណែនាំ​ខ្ញុំ និង​ស្រេង ឲ្យ​ចាំ​ទទួល​ប្រជាជន​ជម្លៀស​ចេញពី​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​។ ក្រោយមក​ខ្ញុំ និង ស្រេង បាន​នាំ​ទាហាន​ទៅ​លាក់​នៅក្នុង​សហករណ៍ ដើម្បី​ទុក​ឲ្យ​បម្រើ​នូវ​សកម្មភាព​របស់​យើង​មាន ដូចជា ៖ អ៊ី ទុយ អតីត​ចៅហ្វាយ​ខេត្តកំពង់ចាម នៅ​សហករណ៍​សង្កាត់​ចើ​ង​ដើ​ង ស្រុក​បារាយណ៍​, ប៉ែន ផូ សក្តិ​៤​កន្លះ ជា​ខ្សែ​ទាក់ទងរ​បស់បង​ឃួន​, អ៊ឹង ហុង​សាធ សហករណ៍ សង្កាត់​បារាយណ៍​, សន សក្តិ​៤​កន្លះ សហករណ៍​ស្ទឹងត្រង់​, ស្វាយ មិ សក្តិ​៣ ស្វាយទាប ស្រុក​ចម្ការលើ​, ម្ទេស ខ្ចី សក្តិ​២ នៅ​ស្វាយទាប ស្រុក​ចម្ការលើ​, សារូ ហៅ រឿង សក្តិ​២ សង្កាត់​សាមគ្គី ស្រុក​តាំងគោក​, សោម សេក សក្តិ​៣ ស្រុក​បារាយ​រណ៍ , នឹម សក្តិ​២ ស្រុក​តាំងគោក​, សាយ សក្តិ​៣ សង្កាត់​ចុង​ដូង​, ណែម សក្តិ​១ សហករណ៍​ស្ពឺ ស្រុក​ចម្ការលើ​, ហូ សក្តិ​២ ស្រុក​ស្ទឹងត្រង់ , ណេង សក្តិ​២, អ៊ី​ម មិន សក្តិ​៣ ព្រែ​កក់ ស្រុក​ស្ទឹងត្រង់​, អ៊ី ហេង សក្តិ​២ សង្កាត់​ល្វា​លើ ស្រុក​ចម្ការលើ​, ហោ ម៉េង សក្តិ​១ សង្កាត់​ស្វាយទាប ស្រុក​ចម្ការលើ និង នៅ ជា សក្តិ​១ សង្កាត់​ល្វា​លើ ស្រុក​ចម្ការលើ​។​

​នៅ​ខែឧសភា ឆ្នាំ​១៩៧៥ បង​ឃួន បានធ្វើ​ការបើក​អង្គប្រជុំ​មួយ​នៅ​មន្ទីរ​ត​១៥ ក្នុងនោះ​មាន បង​ភឹម បង​យ៉ា អ្នកដឹកនាំ​ប្រជុំ​។ ខាង​ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រ មាន​បង​ឃួន​, ឌឿ​ន​, សុក ខ្ញុំ ឈឿន​, ច​ន និង ងិន​។ ចំណែក​ខាង​បូព៌ា​មាន បង​ចាន់​, ឈូក​, លីន​, បឹម​, នឹម និង បូ​។ យើង​ប្រជុំ​អំពី​គម្រោងរ​បស់បង​ភឹម ដែល​បាន​រាយការណ៍​ក្រោយ​ថ្ងៃទី​១៧ ខែមេសា ឆ្នាំ​១៩៧៥ អំពី​សភាពការណ៍​លំបាក​ដែល​ត្រូវ​ប្រឈម និង​ផែនការ​សម្រាប់​ឆ្នាំ​១៩៧៥-១៩៧៦ ។​

​នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៦ នៅ​ភូមិភាគ​បូព៌ា មាន បង​ភឹម​, បង​ចាន់​, លី​, ដឹកនាំ​អនុវត្ត​ផែនការ​។ ចំណែក​នៅ​ខាង​ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រ​មាន បង​ស្រេង​, ខ្ញុំ​, ច​ន និង ងិន ក្រោយពី​បង​ឃួន បាន​លាមក​ធ្វើការ​នៅ​ភ្នំពេញ ។ ចំណែក​តំបន់​សមរភូមិ​១០៦ គឺ​បង​ឃួន បាន​ចាត់តាំង សុ​ត និង បេង ទៅ​នៅ​នោះ​។​

​នៅ​ខែមករា ឆ្នាំ​១៩៧៧ ខ្ញុំ និង ស្រេង បានរៀបចំ​កន្លែង​ប្រជុំ​នៅ​ទឹកឆា តំបន់​៤១​ធ្វើការ​ផ្សព្វផ្សាយ​ផែន​ការដែល​បានទទួល​ពី បង​ភឹម សម្រាប់​ឆ្នាំ​១៩៧៧ និង​១៩៧៨​។ នៅពេលនោះ​អ្នកចូលរួម​ប្រជុំ​មាន ស្រេង​, ខ្ញុំ ,​ច​ន​, ងិន​, តាំង​, សោ​, ជោ​ត​, សី​, ផែ​, ផាន់​, ទៀង ,​កា​, ខែម​, ពេ​ជ​, ទុន​, លេន​, មាស​, ពូ​ល​, គុន​, ស្រ៊ុន និង ប៉ាង​។ ទាំង​ប៉ុន្មាន​នាក់​ខាងលើ​មក​ទទួល​ផែន​ការដែល​ខ្ញុំ និង ស្រេង បានទទួល​ពី​បង​ភឹម​។ ផែនការ​នោះ គឺ​យើង​ត្រូវខិតខំ​កសាង​កម្លាំង​ស្នូល​បង្កប់​ជាសំខាន់​នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៧ និង​១៩៧៨ ដោយ​ត្រូវ​កំណត់​ចំនួន​ពី​៦០​ទៅ​៦៥​ភាគរយ​តាំងពី​កម្មាភិបាល និង​យុទ្ធជន ​ដើម្បី​រំដោះប្រទេស​កម្ពុជា​ពីរ​បប កុម្មុយនីស្ត​មក​គ្រប់គ្រង​ចាត់ចែង​ដោយ​ខ្លួនឯង​។ ចំណែក​កម្លាំង​ដែល​កសាងបាន​មិនទាន់​ខ្លាំងក្លា​នោះទេ ជាពិសេស​នៅក្នុង​អង្គភាព​យោធា និង​ត្រូវ​យកចិត្ត​ទុក​ដាក់​ពង្រឹង​កម្លាំង​ចាស់​របស់​យើង​ដែលមាន​នៅក្នុង​សហករណ៍​។

​យើង​ត្រូវ​យកចិត្តទុកដាក់​បន្ថែ​ម​ក្នុងការ​គ្រប់គ្រង​កម្លាំង​ប្រជាជន ធ្វើយ៉ាងណា​ឲ្យ​ប្រជាជន​ចូលរួម​ជាមួយ​យើង​។ បង​ភឹម បាន​កំណត់ថា យើង​ត្រូវ​រំដោះ​ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រ​មុន បន្ទាប់មក​រំដោះ​ភូមិភាគ​បូព៌ា​។ ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រ​របស់​យើង​គឺមាន​លក្ខណៈ​ទឹកដី​សម្បូរ​ដោយ​ធម្មជាតិ ភោគ​ជល​ស្រូវ និង​ផលដំណាំ​ផ្សេងៗ និង​មាន​ប្រជាជន​រស់នៅ​ច្រើន​។
​យើង​យក​ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រ​ធ្វើជា​មូលដ្ឋាន​សេដ្ឋកិច្ច និង​កម្លាំង​ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រ​ជា​មូលដ្ឋាន​បង្អែក​។ ក្រោយមក​អង្គប្រជុំ​បានរួម​មតិ​ឯកភាពគ្នា​លើ​គម្រោង​ផែនការ​សម្រាប់​ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រ ពី​ឆ្នាំ​១៩៧៧ ដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៨ ដោយ​បេ​ជ្ញា​យក​ផែនការ​នេះ​ទៅ​អនុវត្ត​ឲ្យ​មាន​សម្រេច​តាម​សំណូម ពរ និង​ទិសដៅ​របស់​បក្ស​ពលករ​កម្ពុជា​ដែល​បានលើកឡើង​។ ក្រោយពី​ប្រជុំ ខ្ញុំ និង ស្រេង បាន​បំផ្លាញ​ផែនការ​របស់​បក្ស បំផ្លាញ​ទំនប់ទឹក និង​បំផ្លាញ​ស្ថានីយ៍​នៅ​ស្រុក​បារាយណ៍ និង​បំផុសប្រជាជន​ឲ្យ​រត់​ចេញពី​ការដ្ឋាន​ត្រឡប់ទៅផ្ទះ វិញ ព្រមទាំង​បំផ្លាញ​អគ្គិសនី​មិន​ឲ្យ​មាន​ភ្លើង​សម្រាប់​អង្គ​ការធ្វើការងារ​ពេលយប់​។ រហូតដល់​ថ្ងៃទី​១៨ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ​១៩៧៧ ត្រូវ​អង្គការ​ចាប់ខ្លួន៕

​កំណត់ចំណាំ ៖ អត្ថបទ​នេះ​ដកស្រង់​ចេញពី​ចម្លើយសារភាព​ឯកសារ​D០០៤០៧ ។ រាល់​ចម្លើយសារភាព​របស់​អ្នកទោស​ទាំងអស់​នៅ​មន្ទីរ​សន្តិសុខ​ស​-២១​សុទ្ធតែ​ឆ្លងកាត់​ការបង្ខិតបង្ខំ និង​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​ធ្ងន់ធ្ងរ​ពី​កង​សួរ​ចម្លើយ​របស់​ខ្មែរក្រហម ដូច្នេះ​យើង​មិនអាច​សន្និដ្ឋានបានថា ចម្លើយ​របស់ ចាន់ ម៉ុ​ន ហៅ តុល ពិត​ឬ​យ៉ាងណា​នោះទេ​។​

 

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular