បច្ច័យ​ ,​ចតុប្បច្ច័យ​ ,បិណ្ឌបាតប្បច្ច័យ​ ,​បដិច្ចសមុប្បាទ​

ដោយៈ​ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​បច្ច័យ​
(​ប៉័​ច​-​ចៃ​)
​នាមសព្ទ​
( បា​. ប​ច្ច​យ​; សំ​. ប្រ​ត្យ​យ ) ហេតុ​ជាទី​អាស្រ័យ​ត​គ្នា​; ទំនង​, លំ​អាន​; ហេតុដែល​នាំ​ឲ្យ​ផល​ប្រព្រឹត្តទៅ ។ ល ។ គ្រឿង​អាស្រ័យ​សម្រាប់​បព្វជិត ( ម​. ព​. ចតុប្បច្ច័យ ) ។ ព​. វ​. អក្សរ​ដែល​ចុះ​ផ្សំ​ខាងចុង​ធាតុ (​កិរិយាសព្ទ​) នៃ​ភាសាបាលី​ឬ​សំស្ក្រឹត​, ដូចជា នាយក​, មកពី នី “​នាំ​, ដឹកនាំ​” និង ណ្វុ​-​បច្ច័យ ផ្លាស់​ជា អក៑ ផ្សំ​ជា នាយក ន​. ” អ្នក​នាំ​, អ្នកដឹកនាំ​”; ស្ត្រី​ជា នាយិកា ដោយ​បញ្ចូល ឥ ( អាគម ) និង អា​-​បច្ច័យ មក​ផ្សំ​ផង ( សម្រាប់​ឥត្ថីលិង្គ ) ។ បារ​. ​ហៅ Suffixe ។​

​ចតុប្បច្ច័យ​
(​ចៈតុ​ប​-​បុ័​ច​-​ច័យ​)
​នាមសព្ទ​
(​បា​.; សំ​. ចតុ​រ៑ + ប្រ​ត្យ​យ​) គ្រឿង​សម្រាប់​អាស្រ័យ ៤ យ៉ាង គឺ ចីវរ គ្រឿង​ស្លៀកដណ្ដប់​, បិណ្ឌបាត អាហារ​, សេនាសនៈ លំនៅ​, គិលាន​ភេសជ្ជៈ ថ្នាំ​រំងាប់​ជំងឺ​, រំងាប់រោគ (​ពាក្យ​សម្រាប់​ប្រើ​ក្នុង​វិន័យ​ខាង​ព្រះពុទ្ធសាសនា​) ។​

​បិណ្ឌបាតប្បច្ច័យ​
(​បិ​ន​-​ឌៈ​បា​-​ត័​ប​-​បុ័​ច​-​ចៃ ឬ ប៉ិន​-​ឌៈ​ប៉ា​-​ត័​ប​—)
​នាមសព្ទ​
( បា​. បិណ្ឌបាត​ប្ប​ច្ច​យ ) អាហារបិណ្ឌបាត​ដែលជា​គ្រឿង​អាស្រ័យ​ចិញ្ចឹមជីវិត​របស់​បព្វជិត ( ម​. ព​. ​ចតុប្បច្ច័យ ផង ) ។​

​បដិច្ចសមុប្បាទ​
(​ប៉ៈ​ដិ​ច​-​ចៈ​-​សៈ​ម៉ុ​ប​-​បាត​)
នាមសព្ទ​
( បា​. ) ធម៌​ឬ​សភាវៈ​ដែល​កើតមានឡើង​ដោយសារ​បច្ច័យ គឺ​គ្រឿង​អាស្រ័យ​ទាក់ទង​តៗ​គ្នា ដូចជា​សង្ខារ​កើតមានឡើង ព្រោះ​មាន​អវិជ្ជា​ជា​បច្ច័យ​, វិញ្ញាណ​កើតមានឡើង ព្រោះ​មាន​សង្ខារ​ជា​បច្ច័យ ឬថា អវិជ្ជា​ជា​បច្ច័យ​នាំ​ឲ្យ​កើត​សង្ខារ​, សង្ខារ​ជា​បច្ច័យ​នាំ​ឲ្យ​កើត​វិញ្ញាណ ។ ល ។​
​ធម៌​ទាំងឡាយ​មាន​អវិជ្ជា​ជាដើម​ឈ្មោះថា បដិច្ចសមុប្បាទ ។​

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular