Home ព័ត៌មានជាតិ នយោបាយ ស្នូរ​គ្រាប់ក...

ស្នូរ​គ្រាប់កាំភ្លើង​

ដោយៈ អ៊ុន សុដាវី អ្នកសរសេរ​ទស្សនា​វ​ដ្តី​ស្វែងរក​ការពិត​/ភ្នំពេញៈម៉ោង​ប្រហែល​៩​យប់ នៅពេលដែល​ខ្ញុំ​កំពុងតែ​ដេក​ក្បែរ​ប្តី​និង​កូន​របស់ខ្ញុំ​នៅក្នុង​ខ្ទម ស្រាប់តែ ឮសូរ​សំឡេង​ជើង​របស់​មនុស្ស បាន​ដើរ​សំដៅ​ចូល​មករក​ខ្ទម​របស់ខ្ញុំ​។ ភ្លាមៗ​នោះ ខ្ញុំ​បានឮ​សូរសំឡេង​ស្រែកហៅ​ពី​ខាងមុខ​មាត់ទ្វារ​ខ្ទម​របស់ខ្ញុំ​ថា «​អង្គការ​ឲ្យ​មក​ហៅ​បង​នួន​ទៅ​រៀនសូត្រ​»​។ ខ្ញុំ​ស្គាល់​ថា​នោះ​គឺជា​សំឡេង​ពូ​ថ្លៃ​របស់ខ្ញុំ​។ មិន​បង្អង់​យូរ ខ្ញុំ​ក៏​ស្រែកសួរ​ពី​ក្នុង​ខ្ទម​របស់ខ្ញុំ​ទៅវិញ​ថា «​តើ​អង្គការ​ឲ្យ​គាត់​ទៅ​រៀនសូត្រ​នៅឯណា​ដែរ​ពូ​»? គាត់​បាន​និយាយ​តប​មក​ខ្ញុំ​វិញ​ដោយ​កំបុតៗ​ថា «​មិនដឹង​យកទៅ​រៀនសូត្រ​នៅឯណា​ទេ​»? ខ្ញុំ​ក៏​ប្រាប់​ទៅ​គាត់​វិញ​ថា «​គាត់​សម្រាន្ត​លក់​ហើយ​»​។​
​សួស ឌឹ​ម ហៅ កុ​ត នួន គឺជា​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​។ គាត់​មាន​ស្រុកកំណើត​នៅក្នុង​ភូមិ​ធ្នង់​រលើង ឃុំ​លាយ​បូរ ស្រុក​ត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ​។ បង​នួន រស់នៅ​និង​សិក្សា​នៅក្នុង​ភូមិ ហើយ​ក្រោយមក​គាត់​បាន​ចាក​ចេញពី​ស្រុកកំណើត​ដើម្បី​ទៅធ្វើ​ការងារ​នៅ​ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង​, កំពង់ស្ពឺ និង​ក្រោយមក​នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​។ នៅ​ក្នុងសម័យ​សង្គមរាស្ត្រនិយម បង​នួន ធ្វើជា​ប៉ូលីស ហើយ​នៅក្នុង​របប លន់ នល់ គាត់​បាន​ផ្លាស់ប្តូរ​មក​ធ្វើជា​ពេទ្យ​ទាហាន​វិញ​។

 ជូ គីម​ឡ​ន អាយុ​៦៩ មានមុខ​របរ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ(​​រូបថត​​អ៊ុន សុដាវី​ មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ជូ គីម​ឡ​ន អាយុ​៦៩ មានមុខ​របរ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ​។ ខ្ញុំ​មាន​ស្រុកកំណើត​នៅក្នុង​ភូមិ​ធ្នង់​រលើង ឃុំ​លាយ​បូរ ស្រុក​ត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ​។ ខ្ញុំ​គឺជា​កូន​ទី​៧​ក្នុងចំណោម​បងប្អូន​១០​នាក់​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ជូ ទឹម និង​ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ប៉ាន់ លឹម​។ ចាប់ពី​ឆ្នាំ​១៩៧១​មក នៅក្នុង​ឃុំ​លាយ​បូរ ជារឿយៗ​មានការ​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​រវាង​ទាហាន លន់ នល់ និង​កងទ័ព​ខ្មែរក្រហម​។ ការប្រយុទ្ធ​គ្នា​នេះ បានធ្វើ​ឲ្យ​ផ្ទះសម្បែង​របស់​ប្រជាជន​ជាច្រើន ឆាបឆេះ​ខ្ទេចខ្ទី​គ្មាន​សល់​ដោយសារតែ​គ្រាប់ផ្លោង​ធ្លាក់ចំ​។ បងប្រុស​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ជូ តេង ដែលជា​ទាហាន​បម្រើ​ដល់​របស់​រដ្ឋាភិបាល លន់ នល់ បានដឹង​អំពី​ហេតុការណ៍​ខ្លះៗ​នៃ​ការចាប់ផ្តើម​សង្គ្រាម​នេះ​។ គាត់ បាន​ដឹងថា​សភាពការណ៍​នៃ​ការប្រយុទ្ធ​គ្នា​រវាង​ទាហាន​លន់នល់ និង​កងទ័ព​ខ្មែរក្រហម គឺ​មិន​ងាយ​ស្រាកស្រាន្ត​ឡើយ ហើយ​ក៏បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ និង​ក្រុមគ្រួសារ​ចាក​ចេញពី​ស្រុកកំណើត​ទៅ​រស់នៅក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​បណ្តោះ​អាសន្ន​មួយរយៈ​ពេល​សិន​។ បង​តេង បាន​ស្នើសុំ​ឧទ្ធម្ភាគចក្រ ដែល​ដឹក​ស្បៀងអាហារ​ពី​ភ្នំពេញ​ដើម្បី​ផ្គត់ផ្គង់​ដល់​ទាហាន លន់ នល់ នៅក្នុង​ខេត្តតាកែវ ឲ្យ​ក្រុមគ្រួសារ​របស់ខ្ញុំ​ធ្វើដំណើរ​មកកាន់​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​។ ខ្ញុំ​និង​ម្តាយ បាន​ចាក​ចេញទៅ​ភ្នំពេញ​មុន​ឪពុក​និង​ប្អូនប្រុស​របស់ខ្ញុំ ព្រោះ​ឧទ្ធម្ភាគចក្រ​នោះ​មិនអាច​ជិះ​បាន​គ្នាច្រើន​ឡើយ​។ រំលង​បាន​ប្រហែល​៣​ថ្ងៃ ឪពុក​និង​ប្អូនប្រុស​របស់ខ្ញុំ បានធ្វើ​ដំណើរ​មក​ភ្នំពេញ​ដែរ​។ នៅក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ ខ្ញុំ​និង​ក្រុមគ្រួសារ បាន​សុំ​ផ្ទះ​បងស្រី​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ​ជូ សារឿន ដើម្បី​ស្នាក់នៅ​បណ្តោះអាសន្ន​សិន​។ ផ្ទះ​របស់គាត់​ស្ថិតនៅ​ម្តុំ​សារមន្ទីរ​ឧក្រិដ្ឋកម្ម​ប្រល័យពូជសាសន៍​ទួលស្លែង​បច្ចុប្បន្ន​។ គ្រួសារ​យើង​គឺជា​គ្រួសារ​ធំ​។ បង​សារឿន​មានកូន​ចំនួន​៤​នាក់​។ គាត់​មិន​ប្រកបមុខរបរ​អ្វី​នោះទេ​។ បង​សារឿន ស្នាក់​នៅផ្ទះ​ដើម្បី​មើលថែរក្សា​កូនៗ​របស់គាត់​។ ចំណែកឯ​បងថ្លៃ​របស់​ខ្ញុំ​វិញ គឺជា​គយ​។ បងថ្លៃ​របស់ខ្ញុំ​គឺជា​អ្នករក​ចំណូល​ដើម្បី​ផ្គត់ផ្គង់​ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ​។ រស់នៅក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ ខ្ញុំ​នៅតែ​ផ្ទះ​ជួយ​ដាំបាយ​ធ្វើ​ម្ហូប​និង​កិច្ចការ​ផ្ទះ​ផ្សេងៗ​ទៀត​។ ចំណែកឯ ឪពុកម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​ចាស់ជរា មិន​អាចជួយ​ការងារ​អ្វី​បាន​ច្រើន​នោះទេ​។

ជូ គីម​ឡ​ន អាយុ​៦៩ មានមុខ​របរ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ(​​រូបថត​​អ៊ុន សុដាវី​ មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧១ ដដែល ខ្ញុំ​បាន​រៀបការ​ជាមួយ​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​។ ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ធ្លាប់បាន​រៀបការ​ម្តង​រួចមកហើយ​។ លុះ​ប្រពន្ធ​របស់គាត់ ឈឺ​ស្លាប់ ចាស់ទុំ​ក៏បាន​ផ្សំផ្គុំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​និង​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​រៀបការ​ជាមួយគ្នា​។ ពិធី​រៀបការ​របស់ខ្ញុំ បាន​ធ្វើឡើង​នៅផ្ទះ​បង​សារឿន​។​យើង​រៀបការ​មួយ​ព្រឹក ដោយមាន​ប្រគំ​ភ្លេង​ការ​រណ្តំ​រងំ​។ យើង​មិន​អញ្ជើញ​ភ្ញៀវ​មក​ចូលរួម​ច្រើន​កុះករ​នោះទេ​។ យើង​អញ្ជើញ​តែ​សាច់ញាតិ​ទាំងសងខាង​មក​ចូលរួម​តែប៉ុណ្ណោះ​។ បន្ទាប់ពី​រៀបការ​រួច ខ្ញុំ​និង​ក្រុមគ្រួសារ បាន​ផ្លាស់​ទៅ​រស់នៅ​ផ្ទះ​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​នៅឯ​ម្តុំ​ផ្សារ​ដេប៉ូ​វិញ​។ យើង​រៀប​ការមិន​ដល់​១​ឆ្នាំ​ផង ខ្ញុំ​ក៏មាន​ផ្ទៃពោះ​កូន​ដំបូង​។ នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៤ ខ្ញុំ​បាន​បង្កើត​កូនស្រី​ម្នាក់ ហើយ​យើង​ដាក់ឈ្មោះ​ឲ្យ​វា​ថា ស្រី​ពៅ​។
​នៅ​ខែមេសា ឆ្នាំ​១៩៧៥ នៅពេលដែល​ខ្ញុំ​កំពុងតែ​ដាំបាយ ស្រាប់តែ​ខ្ញុំ​ឮសូរ​ក្បួន​រថយន្ត​ចូលមកក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ ហើយ​ឮសូរ​មនុស្ស​ស្រែក​ប្រកាស​តាមផ្លូវ​ថា «​ជ័យ​យោ​! ជ័យ​យោ​! រណសិរ្ស​សាមគ្គី​សង្គ្រោះ​ជាតិ​ឈ្នះ​ហើយ​! បងប្អូន​ទាំងអស់គ្នា​ឆាប់​ចាក​ចេញពី​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ទៅ ហើយ​៣​ថ្ងៃ​ក្រោយមក​ចាំ​វិលត្រឡប់​មកវិញ​»​។ ក្រុមខ្មែរក្រហម បាន​ស្រែក​ឃោសនា​ទ្រហឹងអឺងកង​ពាសពេញ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ ក្រុមខ្មែរក្រហម​ទាំងអស់នោះ បាន​ស្រែក​ប្រកាស​តាម​ឧបករណ៍​បំពង​សំឡេង​ឲ្យ​ប្រជាពលរដ្ឋនៅក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ទាំងអស់​រៀបចំ​បង្វេច​ដើម្បី​ចាកចេញ​ពី​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ភ្លាមៗ ដោយ​យកតែ​ឆ្នាំងបាយ និង​អង្ករ​សម្រាប់​ហូប​តាមផ្លូវ​ប្រហែល​រយៈពេល​៣​ថ្ងៃ​បាន​ហើយ​។ ខ្ញុំ​ដាំបាយ​រួច​និង​មិនទាន់បាន​ហូប​ផង​ក៏​ប្រញាប់​រៀបចំ​អីវ៉ាន់​ចាកចេញ​តាម​ការឃោសនា​។ ខ្ញុំ​, ប្តី​, កូន​, ម្តាយ​ឪពុក និង​ប្អូនប្រុស​របស់ខ្ញុំ បាននាំគ្នា​ប្រមូល​ចានឆ្នាំង និង​បាយ​ដែល​ដាំ​រួច​នោះ ខ្ចប់​យកមក​ទុក​ហូប​នៅតាម​ផ្លូវ​។

យើង​មិនបាន​ប្រមូល​សម្ភារ​ល្អៗ​យក​ជាប់​ទៅជា​មួយ​នោះទេ​។ យើង​បាន​ចាក់សោ​ទុក​សម្ភារ​ល្អៗ​នៅក្នុង​ផ្ទះ​ទាំងអស់​។ ប្អូន​របស់ខ្ញុំ មាន​កង់​១​ដាក់​ឥវ៉ាន់។ ចំណែកឯ​ខ្ញុំ​និង​ប្តី មាន​ឡាន​ចាស់​មួយគ្រឿង​សម្រាប់​ដាក់​អីវ៉ាន់​រុញ​។ ខ្ញុំ​ចាក​ចេញពីផ្ទះ​ដោយ​មានតែ​អង្ករ​,​សម្លៀកបំពាក់​,​មុង និង​កន្ទេល សម្រាប់​ក្រាល​ដេក​តាមផ្លូវ​តែប៉ុណ្ណោះ​។ នៅតាម​ផ្លូវ​កងទ័ព​ខ្មែរក្រហម បាន​ស្រែក​កុំ​ឲ្យ​យើង​រុញ​ឡាន​នោះ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​ទៅ​កងទ័ព​ខ្មែរក្រហម​វិញ​ថា ឡាន​នេះ​ខូច​ហើយ យើង​យក​វា​មក​សម្រាប់​ដាក់​តែ​អីវ៉ាន់​តែប៉ុណ្ណោះ​។ យើង​ធ្វើដំណើរ​ចេញ​មកពី​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​សំដៅ​មក​ស្រុកកំណើត​តាមផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​៣​។ ប្អូន​ខ្ញុំ​ម្នាក់​បណ្តើ​រកង់ និង​ម្នាក់ទៀត​រុញ​ឡាន​ដាក់​អីវ៉ាន់​ជាមួយ​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​។ ចំណែកឯ​ខ្ញុំ​វិញ​ដឹក​ដៃ​កូន​និង​មើលថែ​ម្តាយ​ឪពុក​ដែល​ចាស់ជរា​។ ពេលនោះ​ខ្ញុំ​មាន​ផ្ទៃពោះ​កូន​ទី​២​របស់ខ្ញុំ​ចំនួន​២​ខែ ហើយ​ខ្ញុំ​ចាញ់កូន​ខ្លាំងណាស់​នៅតាម​ផ្លូវ​។ ខ្ញុំ​ស្ទើរតែ​គ្មាន​កម្លាំង​ដើរទៅ​មុខ​។ មនុស្សម្នា​ជាច្រើន​ធ្វើដំណើរ​នៅតាម​ផ្លូវ​រៀងៗ​ខ្លួន​។ ខ្ញុំ​ឃើញ​មាន​ប្រជាជន​ជាច្រើន​ដេកស្លាប់​នៅតាម​ផ្លូវ​ជា​បន្តបន្ទាប់​។ យើង​ចំណាយ​អស់​រយៈពេល ២២ ថ្ងៃ​ទម្រាំ​ធ្វើដំណើរ​មកដល់​ស្រុក​ត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ​។
​ដំបូង​ខ្ញុំ​និង​ក្រុមគ្រួសារ​បានធ្វើ​ដំណើរ​ម​ក​ដល់​អង្គតាសោម​។

ក្រុមខ្មែរក្រហម​បានមក​ទទួល​យើង​នៅ​ម្តុំ​ពោធិ៍​ព្រះសង្ឃ ស្ថិតនៅ​ខាងលិច​ផ្សារ​អង្គតាសោម ដែលមាន​ឈ្មោះ ឈិន ធ្វើជា​មេភូមិ​។ ពោធិ៍​ព្រះសង្ឃ គឺជា​កន្លែង​ស្នាក់នៅ​លើក​ទី​១​របស់ខ្ញុំ​និង​ក្រុមគ្រួសារ និង​ប្រជាជន​ផ្សេង​ទៀត​ដែល​ជម្លៀស​មកពី​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​។ មកដល់​ពោធិ៍​ព្រះសង្ឃ ក្រុមគ្រួសារ​របស់ខ្ញុំ​អស់​អង្ករ​ហូប​។ ខ្មែរក្រហម បាន​ចែក​អង្ករ​ដែលមាន​គ្រាប់​ពណ៌​ក្រហម​ឲ្យ​យើង​ហូប​។ អង្ករ​នោះ​រឹង​ខ្លាំងណាស់ យើង​ទំពារ​ស្ទើរ​មិន​បែក ប៉ុន្តែ​យើង​គ្មាន​ជម្រើស​អ្វី​ផ្សេង​ឡើយ​។ មកដល់​ថ្ងៃ​ដំបូង ខ្មែរក្រហម​មិនទាន់​បែងចែក​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​ការងារ​អ្វី​នោះទេ​។ ខ្មែរក្រហម នៅ​អង្កេត​មើល​យើង​សិន ព្រោះ​យើង​ត្រូវ​ខ្មែរក្រហម​ចាត់​ចូល​ជា​ប្រជាជន​ថ្មី​។ ខ្មែរក្រហម បាន​ប្រើ​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​និង​ប្រជាជន​មួយចំនួនទៀត ឲ្យ​ទៅ​សាងសង់​ខ្ទម​តូចៗ​សម្រាប់​ក្រុមគ្រួសារ និង​ប្រជាជន​ថ្មី ដែល​ខ្មែរក្រហម​ជម្លៀស​មកពី​កន្លែង​ផ្សេងៗ​ស្នាក់នៅ​។​ខ្ទម​នោះ មាន​សរសរ​ធ្វើ​អំពី​ដើម​ឬ​ស្សី ដំបូល​ប្រក់​ស្លឹកត្នោត និង​ជញ្ជាំង​បាំង​ស្លឹក​ដូង​។​

​មិនយូរប៉ុន្មាន ខ្មែរក្រហម​បាន​ឲ្យ​យើង​បាន​ចាក​ចេញពី​ពោធិ៍​ព្រះសង្ឃ​មក​រស់នៅ​ខាងជើង​សាលាឃុំ​លាយ​បូរ​វិញ​។ ប្តី​របស់ខ្ញុំ បាន​យក​ដើម​ឬ​ស្សី​មក​ធ្វើជា​រាន​ខ្ពស់​ផុតពី​ដី​បន្តិច​ដើម្បី​ដេក​។ មកដល់​ត្រឹម​ពេលនេះ ខ្ញុំ​មាន​ផ្ទៃពោះ​កូន​ទី​២​ប្រហែលជា​៥​ខែ​។ នៅក្នុង​រដូវ​ស្ទូង ឆ្នាំ​១៩៧៥ ខ្មែរក្រហម បានចាប់ផ្តើម​ប្រមូលយក​របស់របរ​ចានឆ្នាំង​របស់​យើង​ដាក់​រួមគ្នា បែក​ចែក​ការងារ​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​រួម ហើយក៏​ចាប់ផ្តើម​ហូប​រួម​ដែរ​។ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ចេញទៅ​ដក​ស្ទូង រែក​ដី លើក​ប្រឡាយ និង​ធ្វើ​ការងារ​ផ្សេងៗ​ទៀត​តាម​ការចាត់​តាំងរបស់​មេកង​។ ចំណែកឯ ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​វិញ នៅ​មើលថែរក្សា​ចៅ រីឯ​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ធ្វើ​បង្គី​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​គឺជា​អតីត​មេឃុំ​លាយ​បូរ​តាំងតែ​ពី​ខ្ញុំ​នៅ​តូចៗ​ម្ល៉េះ​។ នៅពេល​ត្រឡប់​ទៅ​រស់នៅ​ក្នុងភូមិ​វិញ ប្រជាជន​នៅ​ទីនោះ​ស្គាល់​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​គ្រប់ៗ​គ្នា ដូច្នេះ​គាត់​មិនអាច​លាក់បាំង​ប្រវត្តិរូប​របស់គាត់​បានទេ​។ ថ្ងៃមួយ ខ្មែរក្រហម បាន​នាំ​គាត់​ទៅ​សួរចម្លើយ​។ ខ្មែរក្រហម បាន​បញ្ចុះ​បញ្ចូល​ឲ្យ​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ត្រឡប់​ទៅធ្វើ​ការងារ​បម្រើ​ដល់​ខ្មែរក្រហម​វិញ ប៉ុន្តែ​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ប្រកែក​តវ៉ា​ថា គាត់​មាន​វ័យ​ចំណាស់ ហើយ​គាត់​បាន​លាលែង​ពី​ការងារ​នៅក្នុង​របប​ចាស់​អស់​ទៅហើយ​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ប្រាប់​ទៅ​ខ្មែរក្រហម​ថា គាត់​អាចជួយ​ធ្វើ​បង្គី​ឲ្យ​ក្រុមយុវជន​រែក​ដី​បាន​។ បន្ទាប់មក ឪពុក​របស់ខ្ញុំ ក៏​រួចខ្លួន​ពី​ការចាប់ខ្លួន​និង​សម្លាប់​។ ក្រៅពីនោះ ខ្ញុំ​បានទទួល​ដំណឹង​ពី​ប្រជាជន​មូលដ្ឋាន​ថា បានឃើញ​បងប្រុស​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ហៀ​ម ចៅ​ហ៊ី និង​អតីត​ទាហាន​លន់ នល់ ផ្សេងទៀត ប្រហែលជា​១០០​នាក់ ត្រូវ​ខ្មែរក្រហម​ជម្លៀស​ចេញពី​ខេត្តតាកែវ ដោយ​ដៃ​មាន​ជាប់​ចំណង និង​ដើរ​ជា​ជួរៗ​ទៅ​នៅ​ម្តុំ​ក្រាំង​តា​ចាន់ ហើយក៏​បាត់​ខ្លួន​នៅ​ទីនោះ​តែម្តង​។ ខ្ញុំ​គ្មាន​សង្ឃឹមថា​បង​ហ៊ី នៅ​រស់រានមានជីវិត​នោះទេ ព្រោះ​គាត់​គឺជា​អតីត​ទាហាន​លន់ នល់ ពាក់​ស័ក្តិ​៣​។​

ជូ គីម​ឡ​ន អាយុ​៦៩ មានមុខ​របរ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ(​​រូបថត​​អ៊ុន សុដាវី​ មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

ថ្ងៃមួយ មាន​កងឈ្លប​ស្រីៗ​ចំនួន​២​នាក់ បាន​ដើរ​ឆែកឆេរ​ផ្ទះ​របស់​ប្រជាជន​។ ឈ្លប​ស្រី​ទាំងពីរ​នាក់​នោះ​ក៏បាន​មក​ឆែក​អីវ៉ាន​នៅក្នុង​ខ្ទម​របស់ខ្ញុំ​ដែរ​។ ឈ្លប​បាន​រើរុះ​យក​ឥ​វ៉ាន់​របស់ខ្ញុំ​ដូចជា​ក្រែ​ម​ម្សៅ​ជាដើម​។ កងឈ្លប​ស្រី​នោះ ក៏បាន​ប្រទះឃើញ​សក្តិ​របស់​ប្តី​ខ្ញុំ ដែល​ធ្លាប់​ពាក់​នៅក្នុង​សម័យ លន់ នល់ ដែរ​។ រំលង​បាន​មួយ​យប់​មួយថ្ងៃ ពេលដែល​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ត្រឡប់​មកពី​ធ្វើការ​ងារ​វិញ និង​បន្ទាប់ពី​អាហារ​ពេល​ល្ងាច​រួច យើង​ក៏​ចូលដេក​។ យប់នោះ គឺជា​យប់​ចុងក្រោយ​ដែល​ខ្ញុំ​បានឃើញ​មុខ​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​។ ពូ​ថ្លៃ​របស់ខ្ញុំ​, ប្រធានភូមិ ព្រមទាំង​អនុប្រធាន​ភូមិ បានមក​ហៅ​ប្តី​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅ​រៀនសូត្រ​នៅ​ម៉ោង​ប្រហែល​៩​យប់​។ ខ្ញុំ​សួរ​យ៉ាងណា ក៏​គ្មាន​នរណា​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា​គាត់​យកប្តី​របស់ខ្ញុំ​ទៅ​រៀនសូត្រ​នៅឯណា​ឡើយ​។ នៅពេលដែល​ប្តី​របស់ខ្ញុំ បានឮ​សំឡេង​ស្រែកហៅ គាត់​ក៏បាន​ក្រោក​ឡើង​ទាញ​អាវ​យកមក​ពាក់ ហើយ​ទាញ​ក្រមា​ដែលមាន​ពណ៌​ខៀវ​លាយ​និង​ពណ៌​ក្រហម ដែល​យើង​យក​មកពី​ភ្នំពេញ​នោះ មក​ស្លៀក រួច​ចាក​ចេញពី​ខ្ទម​ដើរ​ចេញទៅ​ជាមួយ​បុរស​ទាំង​៣​នាក់​នោះ​។ ជួន​ពេលនោះ កូន​របស់ខ្ញុំ​ភ្ញាក់ ហើយ​ស្រែកយំ​យ៉ាងខ្លាំង​។ ខ្ញុំ​បាន​ដើរ​ត្រឡប់​ចូលទៅក្នុង​ខ្ទម​វិញ ដើម្បី​លួងលោម​កូន​របស់ខ្ញុំ​កុំ​ឲ្យ​យំ​។ ក្នុង​យប់នោះ កូន​របស់ខ្ញុំ​យំ​មិន​ឈប់​ទាល់តែសោះ ហាក់បីដូចជា​វា​បានដឹង​រឿង​អ្វីមួយ​ដែល​នឹង​បម្រុង​កើតឡើង​ចំពោះ​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​។ បងស្រី​របស់ខ្ញុំ បាន​ហែក​ជញ្ជាំង​ស្លឹក​ដូង រួច​លួច​មើល​ចេញទៅ​ក្រៅ​ផ្ទះ​។ គាត់​បានឃើញ​បុរស​ទាំង​៣​នាក់​នោះ មាន​ស្ពាយ​កាំភ្លើង​និង​កាន់​ចប​នៅ​នឹង​ដៃ ហើយ​ថែមទាំង​យក​ខ្សែ​គោ​មក​ចងដៃ​ទាំងពីរ​របស់​ប្តី​ខ្ញុំ​ទៅខាង​ក្រោយខ្នង​រួច​បណ្តើរ​ចេញទៅ​។ ចំណែកឯ ម្តាយ​ឪពុកក្មេក​របស់ខ្ញុំ​វិញ គឺជា​ប្រជាជន​មូលដ្ឋាន បាន​ឮសូរ​មេភូមិ​ប្រជុំគ្នា​ពី​ពេល​ល្ងាច​ថា «​យប់​នេះ យើង​ត្រូវយក សម​មិត្ត នួន ដែលជា​ប្តី​របស់ សម​មិត្ត​ឡ​ន​ទៅ​រៀនសូត្រ​»​។ គ្រាន់តែ​ឮ​អំពី​រឿងរ៉ាវ​ទាំងនេះហើយ គាត់​យំ​មិន​ឈប់​សោះឡើយ​។ ប្រហែល​ជាមួយ​ម៉ោង​ក្រោយ បន្ទាប់ពី​កងឈ្លប​នាំ​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ចាក​ចេញទៅ ស្រាប់តែ​ឮសូរ​សំឡេង​គ្រាប់កាំភ្លើង​បាញ់​ចំនួន​៣​គ្រាប់​ផាំង​ផាំង​ផ្ទួនៗ​គ្នា​បាន​ផ្ទុះឡើង​។ ឪពុក​ម្តាយក្មេក​របស់​ខ្ញុំ បាន​ស្រែក​ទ្រហោយំ​យ៉ាងខ្លាំង ព្រោះ​គាត់​ដឹងថា​កូន​របស់គាត់ ត្រូវបាន​សម្លាប់​ហើយ​។ ឪពុក​ម្តាយក្មេក​របស់​ខ្ញុំ ដើរ​ចុះ​ដើរ​ឡើង​ពេញ​មួយ​យប់​ដោយ​ឥត​បាន​ដេក​ឡើយ​។ នៅ​យប់នោះ ប្រជាជន​មូលដ្ឋាន បានមក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ឈ្លប​បានសម្លាប់​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​នៅ​ខាងលិច​វត្ត​លាយ​បូរ​ហើយ​។ ខ្ញុំ ដេក​យំ​ឱប​កូន​និង​ឈឺចាប់​បំផុត​នៅក្នុង​យប់នោះ​។ ក្រោយមក ម្តាយ​ឪពុកក្មេក​របស់ខ្ញុំ ក៏​ឈឺចិត្ត​ខ្លាំង​ណាស់ដែរ ដោយ​មិនអាច​ការពារ​ជីវិត​កូន​របស់ខ្លួន​បាន​។ គាត់​ហូប​អាហារ​មិនបាន​រហូតដល់​ធ្លាក់ខ្លួន​ឈឺ​ស្លាប់​។​

​បន្ទាប់ពី​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ស្លាប់​មិនបាន​ប៉ុន្មាន​ផង ប្រធានភូមិ​ឈ្មោះ តា​វិត បាន​បញ្ជូន​ខ្ញុំ កូន​និង​សាច់ញាតិ​របស់ខ្ញុំ​ទាំងអស់​ចេញពី​សហករណ៍ ដែល​ខ្ញុំ​កំពុងតែ​រស់នៅ ដោយ​ផ្លាស់​ទៅ​រស់​នៅឯ​កង​៣ ដែល​ស្ថិតនៅ​ខាងត្បូង​សាលាឃុំ​លាយ​បូរ​វិញ ព្រោះ​ប្រធាន​កង​បាន​សង្កេតឃើញ​ខ្ញុំ​តែងតែ​យំ​ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃ​។ តា​ហង់ គឺជា​អ្នក​បររទេះ​ជូន​ដំណើរ​ឪពុកម្តាយ​របស់ខ្ញុំ ដើម្បី​ជិះ​ទៅកាន់​ទីកន្លែង​ថ្មី ព្រោះ​ឪពុកម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​ចាស់ជរា​ពិបាក​ក្នុងការ​ធ្វើដំណើរ​ណាស់​។ មេកង​បាន​រាយការណ៍​ប្រាប់​មេកង​នៅ​កង​៣​ថា​ខ្ញុំ​គឺជា​ខ្មាំង​ដែល​ប្តី​ទើបតែ​ត្រូវ​អង្គការ​យកទៅ​រៀនសូត្រ​។ អ្នក​នៅ​កង​៣​តែងតែ​តាមដាន​និង​អង្កេត​មើល​ប្រជាជន​ថ្មី​។ រស់នៅក្នុង​កង​៣ មេកង បាន​ប្រើ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ធ្វើ​ការងារ​ជាច្រើន ហើយ​ខ្ញុំ​មិនដែល​ទទួលបាន​អាហារ​ហូបចុក​គ្រប់គ្រាន់​ឡើយ​។ ជីវិត​ជា​ស្ត្រី​មេម៉ាយ រស់នៅ​ជាមួយ​កូន គ្មាន​ប្តី​មើលថែរក្សា ធ្វើ​ការងារ​លំបាកលំបិន​តែម្នាក់ឯង ថែមទាំង​ពពោះ​កូន​នៅក្នុង​ផ្ទៃ​ទៀត វា​ពិតជា​ការធ្វើ​ទារុណកម្ម​មួយ​ដ៏​ធ្ងន់ធ្ងរ​ខ្លាំងណាស់​សម្រាប់​រូបខ្ញុំ​។ រស់នៅក្នុង​សហករណ៍​ថ្មី​នេះ ខ្ញុំ​កើត​បាន​កូនប្រុស​ម្នាក់ទៀត​។ ខ្ញុំ​ដាក់ឈ្មោះ​ឲ្យ​កូនប្រុស​របស់ខ្ញុំ​ថា រតនា​។ ពេលដែល​ខ្ញុំ​សម្រាលកូន​រួច ខ្ញុំ​បាន​ដេក​អាំងភ្លើង​បាន​ចំនួន​៥​ថ្ងៃ ហើយ​សម្រាក​បាន​ជិត​១​ខែ​ដែរ​។ អំឡុង​ពេលដែល​ខ្ញុំ​ពពោះ និង​បង្កើត​កូនប្រុស​របស់ខ្ញុំ គឺ​ខ្ញុំ​គ្មាន​ថ្នាំលេប ឬ​គ្មាន​ពេទ្យ​មក​ពិនិត្យ​ផ្ទៃពោះ​ឲ្យ​បាន​ត្រឹមត្រូវ​នោះទេ​។ លុះដល់​ពេល​រដូវ​ច្រូតកាត់​បានមក​ដល់ ប្រធាន​ក្រុម​របស់ខ្ញុំ ដែល​បានទទួល​បញ្ជា​ពី​មេភូមិ បាន​ប្រើ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅ​ច្រូតស្រូវ​ក្បែរៗ​ផ្ទះ​។ ពេលនោះ​ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​គឺជា​អ្នក​ជួយ​មើល​កូន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​។ គាត់​តែងតែ​ស្រែកហៅ​ខ្ញុំ​ពី​ចម្ងាយ​ឲ្យ​មក​បំបៅ​ដោះ​កូន​នៅពេលដែល​កូន​របស់ខ្ញុំ​យំ​។ ចំណែកឯ កូនស្រី​របស់ខ្ញុំ ស្រី​ពៅ ត្រូវ​ប្រធាន​កង​ឲ្យ​ទៅ​រស់នៅក្នុង​កងចល័ត​។ ស្រី​ពៅ គ្មាន​អាហារ​ហូប​គ្រប់គ្រាន់​ទេ​។ ស្រី​ពៅ​មាន​រូបរាងកាយ​ស្គមកំព្រឹង​។ ដោយ​គ្មាន​អាហារ​ហូប​គ្រប់គ្រាន់ ស្រី​ពៅ ដើរ​រើស​សំបក​ខ្ច​ង​ខ្ចៅ​ហូប​រហូតដល់​ឈឺ​ជ្រុះ​សក់​។ ក្រោយមក ខ្ញុំ​បាន​បញ្ជូន​ស្រី​ពៅ ទៅ​ព្យាបាល​នៅឯ​មន្ទីរពេទ្យ ប៉ុន្តែ​ស្រី​ពៅ​នៅតែ​ស្លាប់​។

​លុះ​រដូវ​ច្រូតស្រូវ​រួចរាល់​អស់ មេកង បានចាប់ផ្តើម​ចាត់ចែង​ការងារ​ថ្មី​ឲ្យ​យើង​ធ្វើ​។ ខ្ញុំ​មានកូន​តូច មេកង បាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទៅ​ប្រមូល​លាមក​មក​ដាក់​ហាល និង​ចិញ្ច្រាំ​ទន្ទ្រានខែត្រ ដើម្បី​ធ្វើជា​ជី​សម្រាប់​ដាក់​ស្រែ​នៅក្នុង​រដូវវស្សា​។ មិនយូរប៉ុន្មាន រដូវវស្សា​ក៏​ចូលមក​ដល់ មេកង​បាន​ចាត់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទៅ​ស្ទូងស្រូវ​នៅក្នុង​ស្រែ​។ ពេលនោះ​ជើង​របស់ខ្ញុំ មាន​ដំបៅ​រហូតដល់​ធ្លាយ​ជា​ខ្ទុះ​ហូរ​ចេញមកក្រៅ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​គ្មាន​ថ្នាំសង្កូវ​អ្វី​សម្រាប់​ព្យាបាល​នោះទេ ហើយ​ខ្ញុំ​នៅតែ​ត្រូវ​ទៅ​ចុះ​ស្ទូង​នៅ​វាលស្រែ​ដដែល​។ ក្រៅពី​ការងារ​ដក​ស្ទូង ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទៅ​គាស់​គល់ឈើ​នៅក្នុង​ព្រៃ និង​កាប់​ឆ្ការព្រៃ ដើម្បី​យក​ដី​ដាំ​ដាំ​ណាំ​ផ្សេងៗ​ដូចជា ដំឡូង​, សណ្តែកដី និង​អំពៅ​។ នៅពេលដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើដំណើរ​ឆ្លងកាត់​ព្រៃ​ទៅធ្វើ​ចម្ការ​ម្តងៗ ខ្ញុំ​តែងតែ​ឃើញ​មាន​សាកសព​ដែល​កប់​មិន​ជិត ហើយ​ធំ​ក្លិនស្អុយ​ឆួល​នៅ​ពាសពេញ​តាមផ្លូវ​។ ពីមួយថ្ងៃ​ទៅមួយថ្ងៃ ខ្ញុំ​ត្រូវតែ​ទៅធ្វើ​ការងារ​ដែល​ការងារ​ទាំងអស់នោះ​តែងតែ​ផ្លាស់ប្តូរ​ទៅតាម​រដូវ​កាល​។ អង្គការ​មិនដែល​ខ្វល់ខ្វាយ​ថា​តើ​អ្នក​មកពីណា ឈឺ​ឬក៏​ជា មាន​ផ្ទៃពោះ​ឬ​អត់​នោះទេ ប៉ុន្តែ​អង្គការ​នៅតែ​ឲ្យ​យើង​ទៅធ្វើ​ការងារ​និង​សម្រេច​ឲ្យ​បាន​ទៅតាម​ផែនការ​ដែល​អង្គ​ការបា​ន​កំណត់​ឲ្យ​។​

​នៅ​រដូវ​ស្រូវ​ទុំ​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧៩ កងទ័ព​វៀតណាម​បាន​ចូល​មកដល់​ក្នុង​ខេត្តតាកែវ​។ កងទ័ព​វៀតណាម បាន​បាញ់​ផ្លោង​កងទ័ព​ខ្មែរក្រហម ដែល​បានធ្វើ​ឲ្យ​កងទ័ព​ខ្មែរក្រហមរ​ត់ទៅ​ទិស​ខាងលិច​សំដៅ​ទៅរក​តំបន់ភ្នំ​។ ខ្ញុំ​ឃើញ​កងទ័ព​ខ្មែរក្រហម ត្រូវ​គ្រាប់ផ្លោង​នៅតាម​ផ្លូវ ហើយ​គ្នីគ្នា​របស់គេ​នាំគ្នា​សែង​អ្នករបួស​រត់​ប្រសេចប្រសាច​។ ខ្ញុំ​និង​ក្រុមគ្រួសារ បានរ​ត់ទៅ​ទិសខាងកើត​ផ្ទុយ​ពី​ក្រុមខ្មែរក្រហម​។ យើង​ធ្វើយ៉ាងណា​រត់គេច​កុំ​ឲ្យ​ជួបនឹង​ក្រុមខ្មែរក្រហម ព្រោះ​ខ្លាច​ខ្មែរក្រហម​សម្លាប់​យើង​ចោល​។ ខ្ញុំ​រត់​សំដៅទៅ​ប្រទេស​វៀតណាម​បម្រុង​នឹង​ឆ្លងដែន ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិនអាច​ឆ្លងទៅ​ប្រទេស​វៀតណាម​បានទេ ព្រោះ​ម្តាយ​ឪពុក​ខ្ញុំ​ចាស់ជរា​មិនអាច​ធ្វើដំណើរ​ឆ្ងាយ​បាន​។ ពេលដែល​ខ្មែរក្រហមរ​ត់ទៅ​បាត់អស់ ខ្ញុំ​និង​ក្រុមគ្រួសារ​រត់​ត្រឡប់មកវិញ​។ ក្រោយមក ខ្មែរក្រហម បាន​វិលត្រឡប់​ចូលមកក្នុង​ភូមិ​វិញ​នៅពេលដែល​វៀតណាម​ដក​កងទ័ព​ចេញ​លើក​ទី​១ ហើយ​បាន​ចោទ​ប្រជាជន​ដែល​រត់​សំដៅទៅ​ប្រទេស​វៀតណាម​ថា​ជា ពួកក្បត់​។ មិនយូរប៉ុន្មាន កងទ័ព​វៀតណាម ចូលមក​ម្តងទៀត ហើយ​ដេញ​បាញ់​ខ្មែរក្រហម​រត់​រប៉ាត់រប៉ាយ​អស់​។ ពេលនោះ ខ្ញុំ​និង​ក្រុមគ្រួសារ មិនបាន​រត់​ទៅណា​ទៀត​ទេ​។ យើង​នាំគ្នា​រត់​ចូលទៅក្នុង​លេណដ្ឋាន​ដើម្បី​គេចចេញ​ពី​គ្រាប់ផ្លោង​។ នៅពេលដែល​សភាពការណ៍​បាញ់​គ្នា​ស្ងប់ស្ងាត់​ហើយ ខ្ញុំ​និង​ក្រុមគ្រួសារ ក៏បាន​ស្វះ​ស្វែងរក​បងប្អូន​ដើម្បី​ជួបជុំគ្នា​វិញ ប៉ុន្តែ​សមាជិក​ក្រុមគ្រួសារ​របស់ខ្ញុំ​មួយចំនួន​បាន​បាត់បង់​ជីវិត​។​

​បន្ទាប់ពី​របប​ខ្មែរក្រហម​បាន​កន្លងផុត​អស់​រយៈពេល​៥​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​និង​សាច់ញាតិ បាននាំគ្នា​ទៅ​គាស់កកាយ​រក​សាក​សព​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​។ យើង​មិនបាន​ប្រទះឃើញ​អ្វី​នោះទេ​នៅ​កន្លែង​កប់​សព​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​នោះ ប៉ុន្តែ​យើង​ធំក្លិន​ស្អុយ​ដូច​មាន​សាកសព​រលួយ​។ ខ្ញុំ​គិតថា​សាកសព​របស់​ប្តី​ខ្ញុំ អាចមាន​សត្វ​ស៊ី​អស់​ទៅហើយ​។ យើង​យំ​ខ្លាំងណាស់​ពេល​ទៅ​គាស់កកាយ​រក​សាកសព​នោះ ព្រោះ​វា​បាន​រំឭក​រឿងរ៉ាវ​គ្រប់យ៉ាង​ដែល​កើតមានឡើង​ចំពោះ​យើងទាំង​អស់​គ្នា​។ ក្រោយមក នៅពេលដែល​ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់​អំពី​ទីតាំង​សម្លាប់​ប្តី​របស់ខ្ញុំ ខ្ញុំ​និង​ក្រុមគ្រួសារ​នាំគ្នា​ធ្វើបុណ្យ​ឧ​ទ្ទិ​ស​កុសល​ជូន​ដល់​គាត់​។

​នៅក្នុង​ឆ្នាំ​២០០៨ ខ្ញុំ​បានដាក់​ពាក្យបណ្តឹង​មកកាន់​តុលាការ​ខ្មែរក្រហម​តាមរយៈ​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​។ ខ្ញុំ​ដាក់ពាក្យ​បណ្តឹង​នេះ ពីព្រោះ​ខ្ញុំ​ខឹង​នឹង​ខ្មែរក្រហម ដែល​ធ្វើបាប​ខ្ញុំ​, សម្លាប់​កូន​,​ប្តី និង​សាច់ញាតិ​របស់ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ដាក់ពាក្យ​បណ្តឹង​នេះ ដោយ​ក្នុង​ចិត្ត​សង្ឃឹមថា តុលាការ​ខ្មែរក្រហម នឹង​ស្វែងរក​យុត្តិធម៌​និង​ផ្តល់​ជា​សំណង​ដល់​ខ្ញុំ​ដែរ​។ ភាពឈឺចាប់​ចំពោះ​អតីតកាល​ដ៏​ខ្មៅ​ងងឹត​មួយ​នេះ បាន​ជំរុញ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ក្លាហាន​ក្នុងការ​ចូលរួម​ជាមួយ​នឹង​ដំណើរការ​របស់​តុលាការ​ខ្មែរក្រហម​ដោយ​មិន​រារែក​ឡើយ​។ ទោះបីជា​យ៉ាងណា ខ្ញុំ​នៅតែ​មិនទាន់​អស់ចិត្ត​ទៅ​នឹង​លទ្ធផល​នៃ​ការកាត់ទោស​របស់​តុលាការ​ខ្មែរក្រហម​ចំពោះ​មេដឹកនាំ​ខ្មែរក្រហម​ទាំងអស់​នោះឡើយ ពីព្រោះ​ទំហំ​នៃ​ការបាត់បង់​របស់ខ្ញុំ​គ្មានអ្វី​អាចយ​កមក​ប្រៀបធៀប​បានឡើយ​។ ​នៅពេលដែល​ខ្ញុំ​ចាប់ផ្តើម​និយាយ​អំពី​រឿងរ៉ាវ​ទាំងអស់នេះ វា​ហាក់បីដូចជា​រឿងរ៉ាវ​ដែល​ទើបតែ​កើតមានឡើង​ថ្មីៗ​។ ខ្ញុំ​បាន​ចូលរួម​ផ្តល់​សក្ខីកម្ម​នៅក្នុង​តុលាការ​ខ្មែរក្រហម និង​បាន​ចូលរួម​ជាមួយ​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា ហើយ​កិច្ចការ​ទាំងអស់នេះ បានធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធូរស្បើយ​នៅក្នុង​ចិត្តបាន​ច្រើន​ណាស់ដែរ​។

​មកទល់​សព្វថ្ងៃនេះ សំឡេង​ស្នូរ​គ្រាប់កាំភ្លើង​ចំនួន​៣​គ្រាប់​ដែល​បាន​បាញ់សម្លាប់​ប្តី​របស់ខ្ញុំ នៅតែ​លាន់ឮ​រំពង​ពេញ​ក្នុង​ត្រចៀក​របស់ខ្ញុំ​។ រំឭក​ដល់​ត្រង់ចំណុច​នេះ ខ្ញុំ​តែងតែ​ស្រក់​ទឹកភ្នែក​ដោយ​មិនដឹង​ខ្លួន ព្រោះ​រឿង​គ្រប់យ៉ាង​បានកើត​ឡើង​ចំពោះ​ខ្ញុំ​ហាក់បីដូចជា​ការដាក់ទណ្ឌកម្ម​មួយ​ដ៏​ធ្ងន់ធ្ងរ​ពេក​៕សរន
​ប្រភព​រូបថត​÷(​អ៊ុន សុដាវី​/​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular