Home ព័ត៌មានជាតិ នយោបាយ សៃ បត អតីត​កង...

សៃ បត អតីត​កងទ័ព​ស្ម័គ្រចិត្ត​វៀតណាម​

សុខ វណ្ណ​៖ បុគ្គលិក​មជ្ឈមណ្ឌល​ផ្សះផ្សា​វាលវែង​នៃ​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​/ភ្នំពេញៈ​សៃ បត មាន​អាយុ​៦៤​ឆ្នាំ សព្វថ្ងៃ​រស់នៅ​ភូមិ​ច​ង្គុំ ឃុំ​ទ​ន្លូ​ង ស្រុក​មេមត់ ខេត្ត​ត្បូងឃ្មុំ​។ បត មាន​ប្រពន្ធ​ឈ្មោះ សន ខ្ញិ​ល អាយុ​៥០​ឆ្នាំ និង​មានកូន​ចំនួន​បីនាក់ ប្រុស​ពីរ​ស្រី​មួយ​។ សព្វថ្ងៃ សន បាន​ប្រកបមុខរបរ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ​។ សៃ បត បាន​រៀបរាប់​រឿងរ៉ាវ​ជីវិត​ដែល​បាន​ឆ្លងកាត់​ដូចខាងក្រោម​៖

សៃ បត មានអាយុ៦៤ឆ្នាំ សព្វថ្ងៃរស់នៅភូមិចង្គុំ ឃុំទន្លូង ស្រុកមេមត់ ខេត្តត្បូងឃ្មុំ(រូបថតៈបណ្ណាសារមជ្ឈណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា)

​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ មានឈ្មោះ ស្រឹ​ក សៃ មាន​អាយុ​៨៤​ឆ្នាំ មាន​ស្រុកកំណើត​នៅ​ភូមិ​តា​តេ ប្រទេស​វៀតណាម​។ ឪពុក​ខ្ញុំ​គឺជា​កូនកាត់​ស្ទៀង និង​វៀតណាម។ រីឯ​ម្តាយ​ឈ្មោះ យ៉េត សៅ ជា​កូនកាត់​ខ្មែរ​ស្ទៀង​មាន​ស្រុកកំណើត​នៅ​ភូ​មិច​ង្គុំ ឃុំ​ទ​ន្លូ​ង ស្រុក​មេមត់ ខេត្ត​ត្បូងឃ្មុំ​។ ខ្ញុំ​មាន​បងប្អូន​បង្កើត​៩​នាក់ ស្រី​៣​នាក់ និង​ប្រុស​៦​នាក់​។ ខ្ញុំ​ធ្លាប់បាន​រៀនអក្សរ​ខ្មែរ​តិចតួច​។ ខ្ញុំ​ចេះ​អាន​និង​សរសេរ​អក្សរ​ខ្មែរ ហើយ​ថែមទាំង​ចេះ​ភាសា​វៀតណាម​ទៀត​។​
​ ​ខ្ញុំ​ធំ​ដឹងក្តី​នៅពេល​ប្រទេសជាតិ​កើតមាន​សង្គ្រាម​។ កាល​ខ្ញុំ​អាយុ​១០​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​រស់នៅ​ជាមួយ​ឪពុកម្តាយ​នៅក្នុង​ទឹកដី​ប្រទេស​វៀតណាម​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ធ្វើជា​ទាហាន​ជើង​ក្រហម​របស់​បារាំង​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​អាជ្ញាធរ​វៀតណាម​ចោទប្រកាន់ថា មាន​និន្នាការ​ប្រឆាំង​រដ្ឋាភិបាល​វៀ​ត​ណា​ម​។ ក្រោយមក​ត្រូវបាន​អាជ្ញាធរ​វៀតណាម​គំរាមកំហែង និង​តាម​ចាប់ខ្លួន​គាត់​ជាច្រើនលើក​។ ពេលនោះ​បងប្អូន​ជនជាតិ​ស្ទៀង​ជាច្រើន​នាក់​បាន​ទៅ​ជួយ​និយាយ និង​ជួយ​តវ៉ា​ជាមួយ​អាជ្ញាធរ​វៀតណាម​ទើប​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​បាន​រួច​ផុតពី​ការចោទប្រកាន់​។ ដោយ​គិតថា​មិនអាច​រស់នៅ​ប្រទេស​វៀតណាម​បាន​តទៅទៀត ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ក៏​សម្រេចចិត្ត​មក​រស់នៅ​ស្រុកកំណើត​ខាង​ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​វិញ​។​

​ ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៦២ ខ្ញុំ​និង​គ្រួសារ​បាន​ចាក​ចេញពី​ប្រទេស​វៀតណាម​មក​រស់នៅ​ម្តុំ​ភូមិសាស្ត្រ ភូ​មិច​ង្គុំ និង​ភូមិ​កោះ​ថ្ម ស្ថិតនៅក្នុង​ឃុំ​ទ​ន្លូ​ង ស្រុក​មេមត់ ខេត្ត​ត្បូងឃ្មុំ ដែល​ពេលនោះ​មិនទាន់មាន​ប្រជាជន​រស់នៅ​ច្រើន​ទេ គឺ​ភូមិ​នីមួយៗ​មាន​ប្រជាជន​រស់នៅ​ប្រមាណ​៣០​ទៅ​៤០​គ្រួសារ​ប៉ុណ្ណោះ​។ ប្រជាជន​ចូលចិត្ត​រស់នៅ​ផ្តុំគ្នា​ជា​ក្រុម​។ ភូមិ​នីមួយៗ​មាន​ផ្ទៃដី​ធំ​ទូលាយ​លាតសន្ធឹង​រហូតដល់​ព្រំប្រទល់​ប្រទេស​វៀតណាម​។ កាលនោះ​នៅក្នុង​ភូមិ​មានព្រៃ​ដុះ​ជុំជិត មាន​ដើមឈើ​ធំៗ និង​មាន​សត្វព្រៃ​ជាច្រើន​ប្រភេទ​។ ប្រជាជន​ភាគច្រើន​នៅ​តំបន់​នេះ​គឺជា​កូនកាត់​ស្ទៀង ប្រកបមុខរបរ​កាប់​ដី​ធ្វើ​ចម្ការ និង​ធ្វើស្រែ​ដោយ​បុកដី​ដាំ​ស្រូវ​នៅក្នុង​ព្រៃ ដូច​ជនជាតិភាគតិច​ព្នង​ដែរ​។ សម័យ​នោះ​ដី​ធំ​ទូលាយ ចំណែក​ប្រជាជនមាន​ចំនួន​តិច ដូច្នេះហើយ​ប្រជាជន​បានធ្វើ​ស្រែចម្ការ​ចល័ត​ទីតាំង និង​មិនមាន​កម្មសិទ្ធិ​លើដី​ឡើយ​។ ប្រជាជន​បាន​កាប់​ដី​ធ្វើ​ចម្ការ និង​ដាំ​ស្រូវ​ម្តង​ឬ​ពីរដង​នៅលើ​ទីតាំង​មួយ បន្ទាប់មក​ក៏​នាំគ្នា​ផ្លាស់​ទៅ​កន្លែង​ថ្មី​ទៀត ដោយសារ​ប្រជាជន​គិត​ថាបើ​ដាំ​នៅ​កន្លែង​ដដែលៗ​ដំណាំ​មិនសូវ​លូតលាស់​ល្អ​។​
​ ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៦៣ សង្គ្រាម​នៅ​ប្រទេស​វៀតណាម​កាន់តែ​រីក​រាលដាល​ខ្លាំង​ឡើង​។ ខ្ញុំ​បានដឹងថា កងទ័ព​វៀត​កុង​មួយចំនួនធំ​បានមក​លាក់ខ្លួន​ក្នុងព្រៃ​នៅលើ​ទឹកដី​របស់​ខ្មែរ​។ ខ្ញុំ​និង​បងប្អូន​ប្រជាជន​នៅ​ក្នុងភូមិ​បាននាំគ្នា​ទិញ​អង្ករ និង​ថ្នាំពេទ្យ​យកទៅលក់​បន្ត​ឲ្យ​កងទ័ព​វៀត​កុង​បាន​ចំណេញ​ប្រាក់​យ៉ាងច្រើន​។ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ក៏ត្រូវ​ប្រថុយ​គ្រោះថ្នាក់​ដែរ​ដោយសារ​មាន​យន្តហោះ​ទម្លាក់​គ្រាប់បែក​បេ​៥២​របស់​សហរដ្ឋ​អា​មេ​រិច ហោះ​មក​ទម្លាក់​គ្រាប់​នៅ​ទីតាំង​កងទ័ព​វៀត​កុង​លាក់ខ្លួន​។​

​ ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧០ នៅ​ប្រទេស​ខ្មែរ​ក៏​កើតមាន​ព្រឹ​តិ្ត​ការណ៍​រដ្ឋប្រហារ​ទម្លាក់ សម្តេចព្រះ នរោត្តម សីហនុ នៅ​ថ្ងៃទី​១៨ ខែមីនា ឆ្នាំ​១៩៧០ ដែល​ដឹកនាំ​ដោយ​លោក​សេនាប្រមុខ លន់ នល់​។ ពេលនោះ​ប្រជាជន​នៅតាម​ស្រុក​ស្រែចម្ការ​ខឹងសម្បារ លន់ នល់ យ៉ាងខ្លាំង ហើយ​បាននាំគ្នា​ជិះឡាន​ទៅធ្វើ​បាតុកម្ម​តវ៉ា​ដើម្បី​ទាមទារ​ឲ្យ​សម្តេចឪ​ត្រឡប់មកវិញ​។ កាលនោះ​មាន​កម្លាំង​យុវជន​រួមទាំង​មនុស្ស​ចាស់​មួយចំនួន​បាន​ទៅ​តវ៉ា​រហូតដល់​ស្រុក​ស្នួល ខេត្តក្រចេះ ហើយ​ត្រូវបាន​ទាហាន លន់ នល់ បាញ់​បង្ក្រាប​បណ្តាល​ឲ្យ​ស្លាប់ និង​របួស​មនុស្ស​ជាច្រើន​។ ដោយ​ឃើញ​សភាពការណ៍​មិន​ស្រួល ប្រជាជន​បាននាំគ្នា​ត្រឡប់មកផ្ទះ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ​។​
​ ​នៅ​ចន្លោះ​ឆ្នាំ​១៩៧១ និង ឆ្នាំ​១៩៧៣ មាន​យន្តហោះ​មក​ទម្លាក់​គ្រាប់បែក​ជាច្រើន​កន្លែង​នៅតាម​ព្រៃ​ដែល​សំដៅ​រក​កន្លែង​កងទ័ព​វៀត​កុង​កុង​លាក់ខ្លួន​។ ខ្ញុំ​បានឃើញ​ទាហាន​អាមេរិកាំង​ដើរ​នៅ​ក្នុងភូមិ​របស់ខ្ញុំ ហើយ​ថែមទាំង​មក​តាំង​បន្ទាយ​នៅ​ខាងជើង​ភូមិ​កោះ​ថ្ម និង​នៅក្នុង​ភូមិ​មួយចំនួនទៀត​ក្នុង​រយៈពេល​ខ្លី​។​

​ ​អំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៧៤ កម្លាំង​របស់​ខ្មែរក្រហម​ជាច្រើន​នាក់​បាន​ចូលមក​រស់នៅ​ក្នុងភូមិ​ស្ថិតនៅ​ជាយដែន និង​នៅ​ទីប្រជុំជន​។ ពេលនោះ​ដោយសារ​ខ្លាច​ខ្មែរក្រហម​បង្ខំ​ឲ្យ​កូនចៅ​ចូល​បម្រើ​យោធា និង​បម្រើ​បដិវត្តន៍ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​លួងលោម​ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​ឲ្យ​ត្រឡប់​ទៅ​រស់នៅ​ប្រទេស​វៀតណាម​មួយរយៈ​សិន​។ ពេលនោះ​ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​ព្រមទាំង​បងប្អូន​ខ្ញុំ​មិន​ចង់ទៅ​តាម​ឪពុក​ខ្ញុំ​ទេ ប៉ុន្តែ​ដោយសារ​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​បាន​លួងលោម​ខ្លាំងពេក​ទើប​ម្តាយ​ខ្ញុំ​បាន​យល់​ព្រមទៅ​រស់នៅ​ប្រទេស​វៀតណាម​។​
​ ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៦ ខ្ញុំ​បានជា​ប់​ជា​កាតព្វកិច្ច​ប​បម្រើកងទ័ព​វៀតណាម និង​បាន​ចូលរៀន​សាលា​យោធា នៅ​ហូ​យាវ​។ ពេល​រៀន​ចប់ ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​បញ្ជូនមក​ការពារ​ព្រំដែន​ដែល​ជាប់​ព្រំប្រទល់​ប្រទេស​ខ្មែរ​។ ខ្ញុំ​ធ្លាប់បាន​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​យោធា​ខ្មែរក្រហម​ជាច្រើនលើក​ច្រើនសារ​នៅ​ចន្លោះ​ពី​ឆ្នាំ​១៩៧៧ ដល់ ឆ្នាំ​១៩៧៨ ដែល​ការ​វាយ​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​នោះបាន​កើតឡើង​តាំងពី​ឆ្នាំ​១៩៧៦​មកម្ល៉េះ​។​

​ ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៩ ខ្ញុំ​បាន​វាយ​ជាមួយ​យោធា​ខ្មែរក្រហម​នៅតាម​ព្រំដែន និង​បន្ត​ចូលមក​ប្រទេស​កម្ពុជា​តាម​ស្រុក​ស្នួល ខេត្តក្រចេះ​។ ពេលនោះ​ខ្ញុំ​បាន​សង្កេតឃើញថា ប្រជាជន​ភាគច្រើន​ស្គមស្គាំង និង​គ្មាន​ខោអាវ​ស្លៀកពាក់​សមរម្យ​ឡើយ​។ ពេលនោះ​ខ្ញុំ​បាន​និយាយ​ភាសា​ខ្មែរ​ទៅកាន់​ប្រជាជន​ដែល​បាន​ឈរ​មើល​កងទ័ព​វៀតណាម​។ ប្រជាជន​បាននាំគ្នា​សើច និង សប្បាយរីករាយ​ពេលឮ​ខ្ញុំ​និយាយ​ភាសា​ខ្មែរ​ច្បាស់​។ ខ្ញុំ​និង​កងទ័ព​វៀតណាម​ដែល​នៅ​សេសសល់​របប​អង្ករ​បី​បាវ​នៅ​នៅ​រថយន្ត​ឡាន ហើយ​យើង​ក៏បានផ្តល់​អង្ករ​ទាំងនោះ​ឲ្យ​ប្រជា​ជនដើ​ម្ប​ចែកគ្នា​។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំ​បានធ្វើ​ដំណើរ​រ​បន្តទៅ​ទៅដល់​ខេត្តក្រចេះ​។ មិនយូរប៉ុន្មាន​អង្គភាព​យោធា​របស់ខ្ញុំ​បាន​ចល័ត​មក​បោះ​ទីតាំងនៅ​ទី​រួម​ខេត្តកំពង់ចាម ដោយ​ពេលនោះ​ខ្ញុំ​មាន​ឋានន្តរសក្តិ​ពាក់​ដោយ​បី​ជាន់​។​
​ ​នៅ​ចន្លោះ​ពី​ឆ្នាំ​១៩៧៩ ដល់​ឆ្នាំ​១៩៨០ ប្រជាជន​កាន់តែច្រើន​បាន​ចូលមក​រស់នៅក្នុង​ខេត្តកំពង់ចាម ប៉ុន្តែ​ក៏មាន​យោធា​ខ្មែរក្រហម​មក​លាក់ខ្លួន​ជាមួយ​ប្រជាជន​ទាំងនោះ និង​បាន​បង្ក​ការអុកឡុក​ធ្វើ​ឲ្យ​កងទ័ព​វៀតណាម​ពិបាក​ទប់ទល់​ដែរ​។ ជារឿយៗ កងកម្លាំង​ខ្មែរក្រហម​បាន​វាយឆ្មក់ ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​មានការ​ភ័យខ្លាច​ដែរ​។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨០ ដោយសារ​នឹក​ភូមិកំណើត​ខាង​ម្តាយ​នៅ​ភូ​មិច​ង្គុំ ខ្ញុំ​បាន​រត់​ចេញពី​អង្គភាព​កងទ័ព មកជួប​ជាមួយ​បងប្អូន អ៊ំ ពូ មីង ខាង​ម្តាយ និង​លែង​ត្រឡប់​ទៅ​វៀតណាម​។​

​ ​នៅ​រវាង​ឆ្នាំ​១៩៨២ និង​ឆ្នាំ​១៩៨៣ ខ្ញុំ​បាន​ទៅយក​ឪពុកម្តាយ និង​បងប្អូន​ដែល​រស់នៅ​ប្រទេស​វៀតណាម មក​រស់នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​វិញ​។ ដំបូង​ឪពុក​ខ្ញុំ​ប្រកែក​មិន​ព្រម​មក ប៉ុន្តែ​នៅ​ទីបំផុត​គាត់​បានមក​តាម​ម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​មក​រស់នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​។ ខ្ញុំ​បានរស់នៅ​ជាមួយ​ឪពុកម្តាយ​និង​បងប្អូន ដោយ​ប្រកបមុខរបរ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ​នៅ​ភូ​មិច​ង្គុំ​។​
​ ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨៧ ខ្ញុំ​បាន​ចូល​ធ្វើជា​ប៉ូលីស​នៅ​ឃុំ​ទ​ន្លូ​ង​ម្តងទៀត ហើយ​បាន​ទៅ​យាម​ការពារ​ព្រំដែន​នៅ​ជិត​ទន្លេ​ចាម និង​ម្តុំ​ដើម​ត្រ​យឹ​ង​ដែលជា​កន្លែង​សម្តេច​តេ​ជោ​ហ៊ុន សែន បន់ស្រន់​សូម​សេចក្តីសុខ​មុន​ចាក​ចេញពី​ប្រទេស​កម្ពុជា​ចូលទៅក្នុង​ទឹកដី​វៀតណាម​។
​ ​នៅ​ឆ្នាំ​២០០០ ខ្ញុំ​ឈប់​ធ្វើជា​ប៉ូលីស​ហើយ​ក្រោយមក​បានធ្វើ​ជា​ប្រធានភូមិ​ច​ង្គុំ និង​បានរស់នៅ​ជុំ​ជាមួយ​ប្រពន្ធ​កូន​រហូតមក​៕សរន

​ ​

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular