សោ​ , សោក​ , ​សោកត្រោក​ , ​សោកមម៉ោក​ , ​សោកៀ​

ដោយៈ​ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​ សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត

សោ​
នាមសព្ទ​
​ប្រដាប់​ធ្វើ​ ដោយ​ដែក​ឬ​ស្ពាន់ មាន​មេ​មានកូន ​សម្រាប់​ចាក់​បិទ​ត្រង់​កន្លែង​ សម្រាប់​បើក​បិទ ( មាន​ទ្វារ​ជាដើម ) មិន​ឲ្យ​បើក​បាន​
​មេសោ​, កូនសោ​, ចាក់សោ ។​
​គុណសព្ទ​
​គម្រក់​; ល្ងង់​; មិនបានការ​
​គំនិត​សោ ។ អ្នកស្រុក​ខ្លះ​ប្រើពាក្យ សោ ថា ខ្សោយកម្លាំង​: ខ្ញុំ​វា​សោ​ណាស់​ទៅហើយ ដើរទៅ​ទៀត​ពុំ​កើត​ទេ ។​

សោក​
​នាមសព្ទ​
( បា​. ; សំ​. ឝោ​ក ) សេចក្ដី​ឈឺផ្សា​ចិត្ត​; សេចក្ដី​សង្រេង​; សេចក្ដី​ស្ដាយស្រណោះ ឬ ស្ដាយ​អាល័យ​
​មាន​សោក​, រម្ងាប់​សោក ។ ខ្មែរ​ប្រើ​ជា កិ​. ក៏មាន “​ស្ដាយស្រណោះ​, ស្ដាយ​អាល័យ​” : សោក​កូន​ដែល​ស្លាប់​, សោក​ទ្រព្យ​ដែល​លាញ ( ព​. កា​. ប្រើ​ជា សោកា ក៏មាន ) ។ យំសោក យំ​ស្ដាយស្រណោះ​។ សោយសោក ទទួលរង​សេចក្ដី​ស្ដាយស្រណោះ ។ សោកសៅ ឬ សៅសោក សោក​ទាល់តែ​សៅសម្បុរ​, សោកសង្រេង​, សោក​ជ្រប់​ខ្លាំង ។ ល ។ ( ម​. ក្នុង ព​. ស្ដាយ ផង ) ។​
នាមសព្ទ​
​ឈ្មោះ​ឈើ​មួយ​ប្រភេទ ស្លឹក​ខ្ចី​សម្បុរ​សភាវ ផ្កា​សម្បុរ​ក្រហម​ប្រឿង ក្លិន​ស្រដៀង​នឹង​ផ្កា​អម្ពិល​, ស្លឹក​ខ្ចី​ប្រើ​ជា​អន្លក់​បាន​, ផ្កា​ប្រើ​ស្លម្ជូរ​ ឬ​ជ្រក់​បាន​
​ដើម​សោក​ ជា​ឈើ​មាន​លំអ គួរ​ដាំ​ក្នុង​វត្ត​អារាម ( បា​. អសោក​; គួរ​ហៅ​តាម​នាម​នេះ​វិញ ) ។​

​សោកត្រោក​
​គុណសព្ទ​
​រខាក​, រយាក​
​ជញ្ជាំង​ស្លឹក​សោកត្រោក​, រោង​ប្រក់​ស្លឹក​សោកប៉ត្រោក ។​

​សោកមម៉ោក​
​គុណសព្ទ​
​ទ្រុប​ទ្រុល​សុកមម៉ុក ( ច្រើន​ប្រើ សោកម៉ោក ជាង )
​ព្រៃ​សោកម៉ោក ។​

​សោកៀ​
​គុណសព្ទ​
( ព​. សា​. ) គម្រក់​ក្រៃពេក​, ដែល​មិនបានការ​សោះ​, សោសិ​
​គំនិត​សោកៀ​, របស់​សោកៀ ។​

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular