Home ព័ត៌មានជាតិ នយោបាយ សេង ហុកៈ ខ្ញុ...

សេង ហុកៈ ខ្ញុំ​បាន​រស់​ជីវិត​ពី​សង្គ្រាម​រ៉ាំ​រ៉ៃ​

ដោយៈសួត វិចិត្រ អ្នកស្រាវជ្រាវ​នៃ​មជ្ឈមណ្ឌល​សន្តិភាព​អន្លង់វែង​/ភ្នំពេញៈ​សេង ហុក ភេទ​ប្រុស អាយុ​៦៦​ឆ្នាំ​មាន​​ទីកន្លែង​កំណើត​នៅ​ភូមិ​ឈើទាល​ជ្រុំ ឃុំ​ត្រពាំង​ជោរ ស្រុក​ឱ​រ៉ា​ល់ ខេត្ដ​កំពង់ស្ពឺ​។

រូបថត៖​សេង ហុក ភេទ​ប្រុស អាយុ​៦៦​ឆ្នាំមាន​ទីកន្លែង​កំណើត​នៅ​ភូមិ​ឈើទាល​ជ្រុំ ឃុំ​ត្រពាំង​ជោរ ស្រុក​ឱ​រ៉ា​ល់ ខេត្ដ​កំពង់ស្ពឺ​។ សេង ហុក បានផ្តល់​បទសម្ភាសន៍​អំពី​ជីវិត​របស់គាត់​ដែល​បាន​បួស​ជាស​ង្ឃ​នៅក្នុង​ខេត្ដ​កំពង់ស្ពឺ និង​ក្រោយមក​ចូលធ្វើ​យោធា​នៅក្នុង​កងពល​៨០១​របស់​ខ្មែរក្រហម ហើយ​ចុងក្រោយ​បានមក​រស់នៅ​ស្រុក​អន្លង់វែង ខេត្ត​ឧ​ត្ត​រ​មានជ័យ​។​(​សួត វិចិត្រ​/​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​) 

​សេង ហុក បាន​រៀបរាប់​អំពី​ការតស៊ូ​របស់ខ្លួន​ចាប់តាំងពី​គ្រា​ដំបូង​ដែល​ខ្លួន​បាន​បួស​ជាស​ង្ឃ​នៅក្នុង​ខេត្ដ​កំពង់ស្ពឺ រហូត​បាន​ក្លាយជា​យោធា​នៅក្នុង​កងពល​៨០១​របស់​ខ្មែរក្រហម​ថា នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧១ ខ្ញុំ​បាន​បួស​ជាស​ង្ឃ​នៅ​វត្ដ​ថ្ម​ហោង ក្នុង​ខេត្ដ​កំពង់ស្ពឺ​។ កាលណោះ ខ្ញុំ​បាន​ឈប់រៀន​ដោយសារ​ស្រុកទេស​មាន​ភាពចលាចល បន្ទាប់មក​ខ្ញុំ​បាន​បួស​ជា​ព្រះសង្ឃ​។ ជីវិត​របស់ខ្ញុំ​បាន​ផ្សាភ្ជាប់​ទៅនឹង​ព្រះពុទ្ធសាសនា​រហូតដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៣ ទើប​ខ្មែរក្រហម​បាន​ផ្សឹក​ខ្ញុំ និង​ព្រះសង្ឃ​ជាច្រើន​អង្គ​ទៀត​ឲ្យ​ចូល​បម្រើ​យោធា​ប្រឆាំងនឹង​របប លន់ នល់​។

ដំបូង​ខ្មែរក្រហម​បាន​បើក​អង្គសន្និបាត​មួយ និង​ឲ្យ​ព្រះសង្ឃ​ឡើង​ប្ដេជ្ញា​ចិ​ត្ដ​ពី​ការលះបង់ និង​ការរួមចំណែក​ក្នុង​ការជួយ​រំដោះជាតិ​មាតុភូមិ​របស់ខ្លួន​ចេញពី​ការគាបសង្កត់​ពីរ​បប លន់ នល់​។ ខ្ញុំ​យល់ថា ការ​បួស​ជា​ព្រះសង្ឃ​គឺ​ដើម្បី​សន្សំ​បុណ្យ​កុសល និង​ការកសាង​អំពើ​ល្អ ប៉ុន្ដែ​ផ្ទុយទៅវិញ​អ្វីៗ​ក៏ត្រូវ​បាន​ផ្លាស់ប្ដូរ​ទាំងស្រុង នៅពេល​ខ្មែរក្រហម​បាន​ចូល​មកដល់​ភូមិ​របស់ខ្ញុំ​។​
​បន្ទាប់ពី​អង្គសន្និបាត​ចប់ ខ្មែរក្រហម​បាន​បញ្ជូន​ខ្ញុំ និង​កងកម្លាំង​មួយចំនួន​ទៅកាន់​តំបន់​ឈើ​ជ្រុង​នៃ​ខេត្ដ​កំពង់ស្ពឺ​រយៈពេល​កន្លះ​ខែ ដើម្បី​ហ្វឹកហាត់​ក្បួន​យុទ្ធសាស្ត្រ​យោធា​។ ខ្ញុំ​រស់នៅក្នុង​ខេត្ដ​កំពង់ស្ពឺ​រហូតដល់​ចុងឆ្នាំ​១៩៧៥ ទើប​ខ្មែរក្រហម​បាន​បញ្ជូន​ខ្ញុំ​ទៅកាន់​ខេត្ដ​ក្រចេះ ដើម្បី​វាយ​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​កងទ័ព​វៀតណាម​។ ខ្ញុំ​ចាំបាន​ថា កងទ័ព​របស់​ខ្មែរក្រហម​បាន​ស្លាប់​ច្រើនណាស់ ហើយ​កងទ័ព​វៀតណាម​ក៏បាន​បាត់បង់​ជីវិត​នៅក្នុងពេល​វាយ​ប្រយុទ្ធ​ដែរ​។ ពីមួយថ្ងៃ​ទៅមួយថ្ងៃ សមរភូមិ​ខេត្ដ​ក្រចេះ បានចាប់ផ្ដើម​តានតឹង​ឡើងៗ និង​បើក​ការ​វាយ​ប្រយុទ្ធ​គ្នា​ឥតឈប់ឈរ​។ ក្រោយមក កងកម្លាំង​របស់​ខ្មែរក្រហម​បានចាប់ផ្ដើម​ចុះខ្សោយ​ទៅៗ ខណៈដែល​កងកម្លាំង​វៀតណាម​ចាប់ផ្ដើម​កើន​ឡើងជា​លំដាប់​។ ដោយសារ​កងទ័ព​វៀតណាម​មាន​ចំនួន​ច្រើន​លើសលប់ ទើប​បណ្ដាល​ឲ្យ​កងកម្លាំង​របស់ខ្ញុំ​ចាប់ផ្ដើម​បែកខ្ញែក​ខ្ចាត់ខ្ចាយ និង​រត់​ចូលទៅ​សម្ងំ​លាក់ខ្លួន​ក្នុងព្រៃ​នៅ​ដើមឆ្នាំ​១៩៧៩​។
​ជីវិត​របស់ខ្ញុំ​និង​កងកម្លាំង​ខ្មែរក្រហម​នៅពេលនោះ គឺ​ក្រខ្សត់ និង​លំបាក​ខ្លាំងណាស់​។ យើង​មានតែ​វ៉ាល់​ឡូ​មួយ និង​សម្ភារ​បន្ដិចបន្ដួច​ប៉ុណ្ណោះ​នៅជាប់​នឹង​ខ្លួន​។ ខ្ញុំ​បាន​កាន់​កាំភ្លើង​មួយ​ដើម និង​មាន​គ្រាប់​ប្រមាណ​តែ​៥​គ្រាប់​ប៉ុណ្ណោះ​នៅជាប់​នឹង​បង់​ដើម្បី​ការពារ​ខ្លួន​នៅពេល​ទាល់ច្រក​។ ជារឿយៗ​ខ្ញុំ​ជក់បារី​មូ​ស្លឹក​សង្កែ រួច​ឃ្លាំមើល​ហេតុការណ៍​ទាំងឡាយ​ដែល​កើតមានឡើង​នៅ​ជុំវិញខ្លួន​។ ខ្ញុំ​នឹក​ស្រមៃ​ថា ជីវិត​របស់ខ្ញុំ​មិនគួរ​ជួប​ការលំបាក​បែបនេះ​ទេ​។​

​ខ្ញុំ​បាន​ពឹងផ្អែក​ទាំងស្រុង​ទៅលើ​ព្រៃឈើ​។ ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំ​បាននាំគ្នា​ជីក​ដំឡូង​ព្រៃ និង​មើម​ក្ដួច​មក​ធ្វើជា​អាហារ​។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំ​បានធ្វើ​ដំណើរ​ចូលទៅ​ក្នុងភូមិ​ដែលមាន​ប្រជាជន​រស់នៅ​ដើម្បី​សុំ​ស្បៀងអាហារ ផ្លែ​ចេក និង​ផលដំណាំ​ផ្សេងៗ យកមក​ហូប​នៅក្នុង​ក្រុម​។ យើង​មាន​អង្ករ​ចំនួន​៥​កំប៉ុង​ដែល​យើង​បាន​លាក់​ទុកជា​យូរ​មកហើយ គឺ​សម្រាប់តែ​បរិភោគ​នៅពេលណា​ដែល​ចាំបាច់​ប៉ុណ្ណោះ ដូចជា​នៅពេល​ឈឺ​ថ្កាត់ ឬ​ហូប​អ្វី​លែងកើត​។ ដោយសារ​ការអត់ឃ្លាន​ខ្លាំងពេក នៅពេល​ប្រយុទ្ធ​ម្ដង​គ្នា​ម្តងៗ និង​នៅពេល​គ្រាប់ផ្លោង​ធ្លាក់ចូល​ទៅក្នុង​បឹង ខ្ញុំ​បាន​ប្ដូរជីវិត​ចុះ​ក្នុង​បឹង​នោះ​ដើម្បី​ហែល​ចាប់​ត្រី​មក​ដុត​ធ្វើជា​អាហារ​។
​ពេលខ្លះ ខ្ញុំ​បាន​យក​របប​អាហារ​ពី​មិ​ត្ដ​រួម​ក្រុម​ដែល​បាន​ស្លាប់បាត់​បង់ជីវិត​នៅពេល​ប្រយុទ្ធ​ក្នុង​សមរភូមិ​មក​ហូប​ចម្អែត​ក្រពះ​ដើម្បី​រួចផុត​ពី​ការ​ដាច់ពោះ​ស្លាប់​។ មុនពេល​យប់​ងងឹត​ចូលមក​ដល់ យើង​បាននាំគ្នា​កាប់​ដើម​ឬ​ស្សី រួច​ជ្រៀក​ជា​ចម្រៀក​តូចៗ​ដើម្បី​ធ្វើជា​អង្រឹង​សម្រាប់​ដេក​បណ្ដោះអាសន្ន​។ ខ្ញុំ​កម្រ​ស្នាក់នៅ​ទីកន្លែង​ណាមួយ​ឲ្យ​លើសពី​ពីរ​យប់​ណាស់ បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ កងទ័ព​វៀតណាម​នឹង​វាយប្រហារ​យើង​និង​អាច​បណ្តាល​ឲ្យ​ស្លាប់​។ កងកម្លាំង​នៅក្នុង​អង្គភាព​របស់ខ្ញុំ​ប្រមាណ​មួយ​ពាន់​នាក់ បានធ្វើ​ដំណើរ​ដោយ​ថ្មើ​ជើង​ឆ្ពោះទៅ​ខេត្ដ​ស្ទឹងត្រែង​ដោយ​ឆ្លងកាត់​ទឹកទន្លេ​មេគង្គ​។ យើង​មិនមាន​ទូក​សម្រាប់​ជិះ​ឆ្លង​ទេ​នៅពេលនោះ​។ យើង​បាន​យក​ដើម​ឬ​ស្សី​មក​ចង​ផ្អោប​ជា​បាច់ ដើម្បី​តោង​ឆ្លង​ទៅកាន់​ត្រើយម្ខាង​ទៀត​។ ការឆ្លង​ទឹក​គឺ​ប្រឈម​នឹង​គ្រោះថ្នាក់​ខ្លាំងណាស់ ដោយសារ​កងកម្លាំង​ភាគច្រើន​របស់​យើង​មិនចេះ​ហែល​ទឹក ហើយ​ទឹក​នៅពេលនោះ​គឺ​ហូរ​ខ្លាំងណាស់​។ កងកម្លាំង​ប្រមាណ​ជិត​ពាក់កណ្ដាល​នៅក្នុង​អង្គភាព​របស់ខ្ញុំ​បាន​លង់​ស្លាប់បាត់​បង់ជីវិត​គួរ​ឲ្យ​សង្វេគ​។ កងកម្លាំង​ដែល​នៅរស់ ហាក់​មាន​ភាព​ទ្រុឌទ្រោម ប៉ុន្ដែ​យើង​នៅតែ​អាចធ្វើ​ដំណើរ​ទៅមុខ​បាន​។ យើង​បាន​បន្ដដំណើរ​ទៅមុខ​ទាំង​លំបាកលំបិន​ដើម្បី​ឲ្យ​បាន​ដល់​សមរភូមិ​ក្នុង​ខេត្ដ​ស្ទឹងត្រែង​។​

​យើង​ធ្វើដំណើរ​ជាច្រើន​សប្ដាហ៍​ទើប​ទៅដល់​ខេត្តស្ទឹងត្រែង ហើយ​បាន​រស់​ទីនោះ​អស់​រយៈពេល​មួយ​ឆ្នាំ​។ ក្រោយមក​ថ្នាក់លើ បាន​ប្ដូរ​អង្គភាព​របស់ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅកាន់​មុំ​បី ឬ​តំបន់​១០០១​។ នៅ​ទីនោះ ខ្មែរក្រហម​បាន​ផ្គត់ផ្គង់​ស្បៀងអាហារ និង​បំពាក់បំប៉ន​ខាង​ផ្នែក​យោធា​ដល់​យើង ដើម្បី​ត្រៀម​វាយបក​ទៅ​កងទ័ព​វៀតណាម​នៅ​សមរភូមិ​ខាងក្នុង​ប្រទេស​។ រាល់ពេល​ចេញទៅ​សមរភូមិ​ខាងក្នុង​ប្រទេស​ម្ដងៗ យើង​បាន​វាយ​ប្រយុទ្ធ​ផង និង​ដើរ​ធ្វើ​គោលនយោ​បាយ​ទាក់ទាញ​កម្លាំង​ប្រជាជន​ឲ្យ​ចូលក្នុង​ចលនា​របស់​យើង​ផង ពីព្រោះ​កងកម្លាំង​របស់​យើង​ចាប់ផ្ដើម​ថយចុះ​បណ្តើរៗ​។
​ប្រជាជន​ជាច្រើន​នាក់​បានមក​តាម​យើង ដោយសារ​ការភ័យខ្លាច​ចំពោះ​កងទ័ព​វៀតណាម​ដែល​បន្ដ​រាតត្បាត​នៅក្នុង​ភូមិស្ថាន​ដែល​ខ្លួន​រស់នៅ​។ ជាពិសេស​ប្រជាជន​មួយចំនួន​បាន​មើលឃើញ​អំពី​ភាពប្រសើរ​ឡើងវិញ​នៃ​ការរស់នៅ និង​ការទទួលបាន​ស្បៀងអាហារ​នៅតាម​បណ្ដោយ​ព្រំដែន​ក្នុង​តំបន់​ខ្មែរក្រហម​។ ក្រុម​របស់ខ្ញុំ​បាន​ផ្សាភ្ជាប់​ការ​ប្រមែរ​ប្រមូល​ប្រជាជន​ទៅ​គោលនយោបាយ​ដែល​បំផុស​នូវ​កំហឹង​ចំពោះ​ការឈ្លានពាន​របស់​កង​ទ័ព​វៀតណាម​មកលើ​ប្រទេស​កម្ពុជា​។ មកទល់នឹង​ឆ្នាំ​១៩៨៦ កងកម្លាំង​របស់ខ្ញុំ​បាន​ចូលទៅ​រស់នៅក្នុង​ទឹកដី​ថៃ​មួយរយៈ ព្រោះ​កងទ័ព​វៀតណាម​បាន​វាយ​រុញច្រាន​យើង​ឲ្យ​ចេញពី​តំបន់​១០០១​។ ក្រោយមក ខ្មែរក្រហម​ក៏​ចាប់ផ្ដើម​រៀបចំ​ផែនការ​ដឹកជញ្ជូន​រំសេវ​បុប្ផា មកកាន់​តំបន់​អន្លង់វែង ដើម្បី​វាយ​រំ​ដោះយក​ទីតាំង​ឈរជើង​របស់ខ្លួន​ដែល​បាន​បាត់បង់​ទៅ​។

​កងកម្លាំង​របសខ្ញុំ​បាន​ដឹកជញ្ជូន​រំសេវ​១០០​បន្ទះ​ក្នុង​ម្នាក់ ដើម្បី​ទៅ​ដាក់​នៅក្នុង​ធុងសាំង​ធំ​មួយៗ​នៅ​អន្លង់វែង​។ បន្ទាប់មក យើង​បាន​បំផ្ទុះ​ធុងសាំង​នោះ​តាមរយៈ​ខ្សែ​ភ្ជាប់​វែង​មួយ នៅពេល​កងទ័ព​វៀតណាម​ធ្វើដំណើរ​មកដល់​។ កងទ័ព​វៀតណាម​មួយចំនួន​បាន​ស្លាប់​ដោយសារ​ការ​ដាច់​ទងសួត ឬ​បេះដូង នៅពេល​រំសេវ​នោះបាន​ផ្ទុះ​កក្រើក​នៅលើ​ដី​។ យើង​បាន​រំដោះទឹកដី​អន្លង់វែង​ពី​ការគ្រប់គ្រង​របស់​កង​ទ័ព​វៀតណាម នៅ​ដើមឆ្នាំ​១៩៩០​។ ក្រោយមក យើង​បានមក​បោះទីតាំង​ឈរជើង​នៅ​ទីនោះ​សាជាថ្មី​។
​ការគ្រប់គ្រង​របស់ តា​ម៉ុក នៅ​តំបន់​អន្លង់វែង​នៅពេលនោះ​ហាក់​បាន​ផ្ដល់នូវ​ភាពកក់ក្ដៅ​ទៅលើ​ការ​សាមគ្គី​រវាង​យុទ្ធ​មិ​ត្ដនៃ​កង​យោធា​ខ្មែរក្រហម​ដើម្បី​វាយ​រុញច្រាន​កងទ័ព​វៀតណាម​ចេញពី​ទឹកដី​អន្លង់វែង​។ តា​ម៉ុក បាន​ផ្គត់ផ្គង់​ស្បៀងអាហារ និង​ថ្នាំពេទ្យ​សម្រាប់​កងទ័ព និង​ប្រជាជន​បានល្អ​ប្រសើរ​ឡើងវិញ​។ ប៉ុន្ដែ​ខ្ញុំ​អស់ជំនឿ​បន្ដិច​ម្ដងៗ​នៅពេល តា​ម៉ុក បាន​បែងចែក​ប្រជាជន​មួយចំនួន​ចេញ​ជាស​មាស​ភាពល្អ និង​មិនល្អ​។ ខ្ញុំ​បាន​រស់​ជីវិត​ពី​សង្គ្រាម​រុំ​ា​រ៉ៃ ហើយ​នៅពេល​សង្គ្រាម​ត្រូវបាន​បញ្ចប់​នៅ​ចុងឆ្នាំ​១៩៩៨ ខ្ញុំ​បាន​កសាង​ជីវភាព​រស់​ឯកជន​ពី​បាត​ដៃទទេ រហូត​មាន​ភាពប្រសើរ​មកដល់​ពេលបច្ចុប្បន្ន​នេះ​៕​សរន​

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular