Home ព័ត៌មានជាតិ នយោបាយ ទៀន នី ៖ ដំណើ...

ទៀន នី ៖ ដំណើរ​ជីវិត​មកកាន់​ស្រុក​អន្លង់វែង​

ដោយៈ ហ៊ាន ពិសី  អ្នកស្រាវជ្រាវ​នៃ​មជ្ឈមណ្ឌល​សន្តិភាព​អន្លង់វែង​/ភ្នំពេញៈ
ទៀន នី ភេទ​ប្រុស អាយុ​៧០​ឆ្នាំ មាន​ទីកន្លែង​កំណើត​នៅ​ភូមិ​ខ្ពប ឃុំ​ខ្ពប ស្រុក​ស្អាង ខេត្តកណ្ដាល​។ ទៀន នី បាន​រៀបរាប់​ពី​ជីវិត​ជា​យោធា​របស់គាត់​ដែល​បាន​បម្រើ​ឲ្យ​ចលនា​បដិវត្តន៍​ខ្មែរក្រហម​រហូតមកដល់​តំបន់​អន្លង់វែង ដូចខាងក្រោម​៖

រូបថតៈទៀន នី ភេទប្រុស អាយុ៧០ឆ្នាំ មានទីកន្លែងកំណើតនៅភូមិខ្ពប ឃុំខ្ពប ស្រុកស្អាង ខេត្តកណ្ដាល។ ទៀន នី បានផ្តល់បទសម្ភាសន៍ពីជីវិតជាយោធារបស់គាត់ដែលបានបម្រើឲ្យចលនាបដិវត្តន៍ខ្មែរក្រហម​រហូតមកដល់តំបន់អន្លង់វែង ដល់ ហ៊ាន ពិសី  អ្នកស្រាវជ្រាវនៃមជ្ឈមណ្ឌលសន្តិភាពអន្លង់វែង។(ហ៊ាន ពិសី/មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា)

​ខ្ញុំ​គឺជា​ក្មេង​កំព្រា តាំងតែ​ពី​ខ្ញុំ​អាយុ​៧​ឆ្នាំ​។ លុះ​ខ្ញុំ​អាយុ​បាន​១៦​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​បានសម្រេច​ចិត្ត​បួស​ជា​ព្រះសង្ឃ​ក្នុង​ខេត្ត​កណ្ដាល​។ បន្ទាប់ពី​បួស​បាន​៤​ព្រះវស្សា ខ្ញុំ​បាន​លាចាក​សិក្ខាបទ​នៅពេល​ដែលមាន​ព្រឹត្តិការណ៍​រដ្ឋប្រហារ​ទម្លាក់​សម្ដេចព្រះ នរោត្តម សីហនុ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧០​។ ដោយសារ​មានការ​អំពាវនាវ​រប​ស់​សម្ដេចព្រះ នរោត្តម សីហនុ ឲ្យ​ប្រជាជន​ទាំងអស់​ដែល​គាំទ្រ​ព្រះអង្គ​ចូល​តស៊ូ​ក្នុង​ព្រៃម៉ាគី ខ្ញុំ​ក៏​សម្រេចចិត្ត​ចូល​បម្រើ​យោធា​ជាមួយ​ខ្មែរក្រហម​នៅពេល​នោះដែរ​។ យើង​បាន​តស៊ូ​ប្រយុទ្ធ​ជាច្រើន​ឆ្នាំ​តទល់​ជាមួយ​ទាហាន លន់ នល់ រហូតដល់​ទទួលបាន​ជ័យជម្នះ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៥​។ នៅពេលនោះ​ខ្ញុំ​គិតថា​ការតស៊ូ​របស់ខ្ញុំ​បាន​ឈាន​ចូលដល់​ការបញ្ចប់​សង្គ្រាម ប៉ុន្តែ​អ្វីៗ​បាន​ផ្ទុយទៅនឹង​ការគិត​របស់ខ្ញុំ ហើយក៏​ជាការ​ចាប់ផ្ដើម​នៃ​របប​កុម្មុយនីស្ត​ដែរ​។

​បន្ទាប់មក​ខ្មែរក្រហម​បាន​បញ្ជូន​ខ្ញុំ​មកកាន់​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ ដើម្បី​ការពារ និង​រៀបចំ​សណ្ដាប់ធ្នាប់​នៅក្នុង​ទីក្រុង​ឡើងវិញ​។ នៅ​ទីនោះ​មិនមាន​ប្រជាជន​រស់នៅ​ទេ ហើយ​ទីក្រុង​ទាំងមូល​ត្រូវបាន​ផ្លាស់ប្តូរ​ទាំងស្រុង​។ ខ្ញុំ​បាន​រស់នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​រហូតដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៦ ថ្នាក់លើ​ក៏បាន​បញ្ជូន​ខ្ញុំ​ទៅ​ខេត្តមណ្ឌលគិរី​ដើម្បី​បង្កបង្កើនផល​។ នៅ​ទីនោះ​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​ការលំបាក ដោយសារ​ធ្វើ​ការងារ​ហួសកម្លាំង និង​ជួប​ភាពអត់ឃ្លាន​។ ខ្ញុំ​ពុំមាន​គោ ក្របី ដើម្បី​ភ្ជួរស្រែ​នោះទេ​។ ខ្ញុំ​បាន​ប្រើប្រាស់​ចបកាប់​ដី​ដើម្បី​ធ្វើស្រែ​។ អង្គភាព​របស់ខ្ញុំ​ត្រូវ​រក​ស្បៀងអាហារ​ដោយ​ខ្លួនឯង ដោយ​មិន​ទទួលបាន​ការផ្គត់ផ្គង់​ពី​ភ្នំពេញ​ឡើយ​។ ប៉ុន្តែ​អ​ង្ភ​ភាព​របស់ខ្ញុំ​បានទទួល​ថ្នាំពេទ្យ​ជំនួស​វិញ​។ យើង​បាន​ធ្វើស្រែ​នៅ​ទីនោះ​អស់​ជាច្រើន​ឆ្នាំ និង​ហត់នឿយ​យ៉ាងខ្លាំង​។ ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំ​ទទួលបាន​របប​អាហារ​ពីរ​ពេល គឺ​ថ្ងៃត្រង់ និង​ល្ងាច​។ ទោះជា​យ៉ាងនេះ​ក្ដី ជារឿយៗ ខ្ញុំ​ទទួលបាន ពោត និង​ដំឡូង មុនពេល​ចេញទៅ​ធ្វើការ​នៅពេល​ព្រឹក​។ ក្រៅពីនោះ​ខ្ញុំ​ទទួលបាន​របប​បាយ ឬ​បបរ​មួយ​កូនចាន​តូច​ប៉ុណ្ណោះ​។ ខ្ញុំ​ហូប​មិន​ឆ្អែត​ទេ ប៉ុន្តែ​ក៏​មិន​ហ៊ាន​ប្រកែក​តវ៉ា​ដែរ​។ នៅ​មណ្ឌលគិរី ប្រជាជន​បាន​ស្លាប់​ជា​បន្តបន្ទាប់​ដោយសារ​ការធ្វើការងារ​ហួសកម្លាំង ហូប​មិន​គ្រប់គ្រាន់ និង​ជំងឺ​។ ខ្ញុំ​ចាំបាន​ថា ប្រជាជន​ជាច្រើន​បាន​ស្លាប់​ដោយសារ​ជំងឺគ្រុនចាញ់ ហើយ​មិនមាន​ពេទ្យ​ព្យាបាល​។ នៅពេល​មាន​បងប្អូន ឬ​សមាជិក​នៅក្នុង​អង្គភាព​ឈឺ យើង​បាននាំគ្នា​ស្វះស្វែងរ​កឫស​ឈើ​ព្រៃ​សម្រាប់ធ្វើ​ថ្នាំ​ឲ្យ​អ្នកជំងឺ​ផឹក ហើយ​ខ្លះ​បាន​ធូរស្រាល​ឡើងវិញ​។

​ខ្ញុំ​បាន​បន្ត​រស់នៅ​ខេត្តមណ្ឌលគិរី​រហូតដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៩ កងទ័ព​វៀតណាម​ក៏បាន​វាយ​រុញច្រាន​ខ្ញុំ​ចូលទៅ​ក្នុងព្រៃ​។ នៅពេលនោះ​ខ្ញុំ​បាន​ឈប់​ធ្វើស្រែ ហើយ​បាន​ចូលរួម​តស៊ូ​នៅក្នុង​ព្រៃ​ប្រឆាំង​វៀតណាម​។ យើង​បាន​ជួប​ការលំបាក​ជាថ្មី​ម្ដងទៀត​នៅក្នុង​ព្រៃ​។ ជីវិត​របស់ខ្ញុំ​បាន​ពឹងផ្អែក​ទាំងស្រុង​ទៅលើ​ភោគផល​ព្រៃឈើ​។ ខ្ញុំ​បាន​ដើរ​ជីក​មើម​ក្ដួច និង​ដំឡូង​ព្រៃ មក​ធ្វើជា​អាហារ​។
​ក្រោយមក​ខ្ញុំ​បាន​រៀបការ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨១ នៅក្នុង​ព្រៃ​។ ខ្ញុំ​បាន​បន្ត​រស់នៅ​ក្នុងព្រៃ​អស់​ពេល​ជាច្រើន​ឆ្នាំ បន្ទាប់មក​ខ្ញុំ​ក៏បាន​ធ្វើដំណើរ​មកកាន់​ព្រំដែន​ថៃ​។ ខ្ញុំ​បានមក​ដល់​ជំរំ «​គ​៧» ស្រុក​ឃុន​ហាន ប្រទេស​ថៃ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨៩​។ នៅ​ទីនោះ​ជីវិត​របស់ខ្ញុំ​ហាក់​មាន​ភាពប្រសើរឡើង​វិញ ព្រោះ​យើង​ទទួលបាន​ការផ្គត់ផ្គង់​ស្បៀងអាហារ​រៀងរាល់​មួយ​សប្តាហ៍​ម្ដង​។ ខ្ញុំ​ទទួលបាន អង្ករ ត្រី សាច់ និង​សម្ភារ​ប្រើប្រាស់​ផ្សេងៗ​ជាច្រើន​ទៀត​ដែល​អាចជួយ​សម្រួល​ដល់​ការរស់នៅ​របស់​យើង​។ យើង​អាច​ជួញដូរ​ទំនិញ និង​អនុផល​ព្រៃឈើ​មួយចំនួន​ដែល​រកបាន​ពី​ក្នុងព្រៃ ជាមួយ​ឈ្មួញ​ជនជាតិ​ថៃ​។​

រូបថតៈទៀន នី ភេទប្រុស អាយុ៧០ឆ្នាំ មានទីកន្លែងកំណើតនៅភូមិខ្ពប ឃុំខ្ពប ស្រុកស្អាង ខេត្តកណ្ដាល។ ទៀន នី បានផ្តល់បទសម្ភាសន៍ពីជីវិតជាយោធារបស់គាត់ដែលបានបម្រើឲ្យចលនាបដិវត្តន៍ខ្មែរក្រហម​រហូតមកដល់តំបន់អន្លង់វែង ដល់ ហ៊ាន ពិសី  អ្នកស្រាវជ្រាវនៃមជ្ឈមណ្ឌលសន្តិភាពអន្លង់វែង។(ហ៊ាន ពិសី/មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា)

​នៅ​ដើម​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៩០ ខ្ញុំ​និង​គ្រួសារ​រួមទាំង​ប្រជាជន​ដទៃ​ដែល​រស់នៅក្នុង​ជំរំ​បាន​វិល​ត្រឡប់មក​រស់នៅ​តំបន់​អន្លង់វែង ប្រទេស​កម្ពុជា​វិញ​។ យើង​បានរស់នៅ​ក្រោម​ការគ្រប់គ្រង​របស់​អង្គភាព​ទ័ព​ពីព្រោះ​មិនទាន់មាន​ការរៀបចំ​ជា​ភូមិឋាន​។ ដំបូង​យើង​ចាប់ផ្ដើម​សង់ផ្ទះ​សម្រាប់​ស្នាក់នៅ បន្ទាប់មក​យើង​កាប់ឆ្ការ​ព្រៃ និង​កាប់​ដី​ដើម្បី​ដាំ​ដំណាំ​និង​បង្កបង្កើនផល​។ គ្រួសារ​នីមួយៗ​ចាំបាច់​ត្រូវ​ផ្គត់ផ្គង់​ជីវភាព​ដោយ​ការ​ធ្វើស្រែ ដាំ​ដំណាំ និង​ចិញ្ចឹមសត្វ ទៅតាម​កម្លាំង​រៀងៗ​ខ្លួន​។ ខណៈពេលដែល​ជំនួយ​ចាប់ផ្ដើម​កាត់បន្ថយ ហើយ​មិនអាច​ផ្គត់ផ្គង់​ជីវភាព​ប្រជាជន​បាន ជីវិត​រស់នៅ​គឺ​ជួប​ឧបសគ្គ​ជាច្រើន ប៉ុន្តែ​យើង​នៅតែ​តស៊ូ​។ រហូតដល់​ចុងឆ្នាំ​១៩៩៧ កងកម្លាំង​របស់​ខ្មែរក្រហម​ទាំងមូល​បាន​បែកខ្ញែក​គ្នា​។ ប្រជាជន​ចាប់ផ្ដើម​ភៀសខ្លួន​ចោលផ្ទះ​សម្បែង​សាជាថ្មី​ម្ដងទៀត​។ ប្រជាជន​មួយចំនួន​បាន​រត់​ភៀស​ឡើង​ទៅលើ​ភ្នំ​តាម​តា​ម៉ុក មួយចំនួនទៀត​បានរ​ត់ទៅ​ផ្ដាច់ខ្លួន​នៅ​អូ​របៃ​តាប់ ចំណែក​ខ្ញុំ​សម្រេចចិត្ត​មក​ផ្ដាច់ខ្លួន និង​ចុះចូល​ជាមួយ​រាជរដ្ឋាភិបាល​នៅ​ស្រែ​ណូយ និង​បានរស់នៅ​ទីនោះ​។​

​បន្ទាប់ពី​សមាហរណកម្ម​នៅ​អន្លង់វែង នៅ​ចុងឆ្នាំ​១៩៩៨ ខ្ញុំ​និង​គ្រួ​សារបាន​វិល​ត្រឡប់មក​រស់នៅ​អន្លង់វែង​វិញ​។ យើង​បាន​ខិតខំ​ប្រឹងប្រែង​កសាង​ជីវិត​សាជាថ្មី ដោយ​ការតស៊ូ​ពី​បាតដៃ​ទទេ​រហូត​បានមក​ដល់ពេល​បច្ចុប្បន្ន​។ ដោយសារ​នឿយណាយ​ជាមួយនឹង​សង្គ្រាម ខ្ញុំ​សូម​ផ្តាំផ្ញើ​ដល់​កូនចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ ត្រូវខិតខំ​ប្រឹង​ធ្វើ​ការងារ​យ៉ាងណា​កុំ​ឲ្យ​ប្រទេស​វិល​ទៅរក​អតីតកាល​ដ៏​ឃោរឃៅ​មួយ​នេះ​ទៀត​៕សរន

រូបថតៈទៀន នី ភេទប្រុស អាយុ៧០ឆ្នាំ មានទីកន្លែងកំណើតនៅភូមិខ្ពប ឃុំខ្ពប ស្រុកស្អាង ខេត្តកណ្ដាល។ ទៀន នី បានផ្តល់បទសម្ភាសន៍ពីជីវិតជាយោធារបស់គាត់ដែលបានបម្រើឲ្យចលនាបដិវត្តន៍ខ្មែរក្រហម​រហូតមកដល់តំបន់អន្លង់វែង ដល់ ហ៊ាន ពិសី  អ្នកស្រាវជ្រាវនៃមជ្ឈមណ្ឌលសន្តិភាពអន្លង់វែង។(ហ៊ាន ពិសី/មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា)

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular