​សោគ្រោក​ , សោដា​ , ​សោត​ , សោតា​ , ​សោត្ថិភាព​

ដោយៈ ​ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​ សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត

​សោគ្រោក​
​គុណសព្ទ​
​គគ្រក់​, កខ្វក់​, គួរ​ខ្ពើម​
​ទី​សោគ្រោក ( ប្រើ​ជា សោកគ្រោក ក៏មាន ) ។​

សោដា​
​បរិវារ​សព្ទ​
​ពាក្យ​សម្រាប់​និយាយ​ផ្សំ​នឹង​ពាក្យ សោហ៊ុយ ថា​
​សោហ៊ុយសោដា សោហ៊ុយ​រាយរង ។​

​សោត​
​និបាតសព្ទ​
​ឯ​, រីឯ​; ទៀត​; ចំណែកឯ​, ចំណែក​ខាង​; ដូច្នោះ​; ក៏​ដែរ​,​ក៏ដោយ​
​សោតណា យ៉ាងណាក៏ដោយ : តាមតែ​សោតណា​ចុះ ! តាមតែ​យ៉ាងណា​ក៏ដោយចុះ ! ។​
​សោតសឹង ឬ សោតសឹងតែ សុទ្ធសឹង ឬ សុទ្ធសឹងតែ​
​សោតសឹង​ព្រៃស្បាត​, សោតសឹងតែ​ផ្លែ​ខ្ចីៗ (​ព​.​កា​.) ។​
​សោតឯ ចំណែកឯ​
​សោតឯ​បង​ខ្ញុំ​ក៏​ដែរ​…​។​
​បើ​ពុំនោះសោត បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ​
​បើ​ពុំនោះសោត​ក្រែងតែ​គាត់​មានធុរៈ​អ្វី​ជា​ទម្ងន់ ។​
​បើ​មិន​ទេ​សោត បើ​មិនមែន​ដូច្នោះ​ទេ​
​បើ​មិន​ទេ​សោត ឲ្យ​ហៅ​វា​មក​សួរ​ចុះ​! ។​
​ពុំនោះសោត មួយទៀត​
​ពុំនោះសោត​ត្រូវ​ឲ្យ​ដឹង​ដំណឹង​ទៅ​ខ្ញុំ​បាន​៥​ថ្ងៃមុន ។​
​មួយសោត មួយទៀត ។ មួយ​វិញ​សោត មួយវិញទៀត ។ ល ។​
​នាមសព្ទ​
( បា​.; សំ​. ឝ្រោ​ត្រ ) ត្រចៀក ។ សោតទ្វារ ទ្វារ​ត្រចៀក ( ត្រចៀក​ជា​ទ្វារ​ចូល​នៃ​សំឡេង ) ។ សោតប្បសាទ ( —​ត័​ប​-​ប៉ៈ​សាត ) ប្រសាទ​របស់​ត្រចៀក ។ សោតវិញ្ញាណ សេចក្ដី​ដឹង​ដែល​កើតឡើង​អាស្រ័យ​សំឡេង​មក​ប៉ះ​នឹង​សោតប្បសាទ ។ សោតសម្ផស្ស ( —​សំ​-​ផស់ ) ការប៉ះពាល់​សំឡេង​ដោយ​សោតប្បសាទ ( ម​. ព​. សម្ផស្ស ផង ) ។ សោតាយតនៈ ( —​យ៉ៈ​តៈនៈ​; បា​. < សោត + អាយតន ) អាយតនៈ គឺ​ត្រចៀក​, ត្រចៀក​ដែលជា​អាយតនៈ​មួយ ក្នុង​អាយតនៈ​ទាំង​៦ ។ ល ។​

​សោតា​
(—​តា ឬ ដា​)
​នាមសព្ទ​
( បា​.​សោត​; សំ​. ស្រោ​ត​ស៑ ) ខ្សែទឹក ។ ព​. ពុ​. ឈ្មោះ​លោកុត្តរធម៌​មួយគូ គឺ​មគ្គផល​ជាដើម​ខ្សែ ( ថ្នាក់​មគ្គ​ហៅ សោតាមគ្គ ឬ សោ​តាប​ត្តិ​មគ្គ​, ថ្នាក់​ផល​ហៅ សោតាផល ឬ សោ​តាប​ត្តិ​ផល ) ។ សោតាបន្ន ( —​ប័ន​; បា​. < សោត + អាបន្ន “​បាន​លុះ​, បានសម្រេច​” ) អរិយបុគ្គល​អ្នក​បាន​សម្រេច​លោកុត្តរធម៌​ថ្នាក់​សោតា ( បើ​ស្ត្រី​ជា សោតាបន្នា ) ។ ល ។​

​សោត្ថិភាព​
(​សោត​-​ថិ​-​ភាប​)
​នាមសព្ទ​
( បា​. សោ​ត្ថិ + ភាវ​; សំ​. ស្វស្ដិ + ភាវ ) សុវត្ថិភាព​
​បាន​ត្រឡប់​មកដល់​ស្រុកកំណើត​វិញ ដោយ​សោត្ថិភាព​, បាន​ប្រកបដោយ​សោត្ថិភាព ។​

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular