Home ព័ត៌មានជាតិ នយោបាយ ហ៊ុយ យាន ៖ អត...

ហ៊ុយ យាន ៖ អតីត​យុទ្ធ​នារី​ខ្មែរក្រហម​

ដោយៈ មេក វិ​ន អ្នកស្រាវជ្រាវ​នៃ​មជ្ឈមណ្ឌល​សន្តិភាព​អន្លង់វែង​/ភ្នំពេញៈហ៊ុយ យាន មាន​អាយុ​៦២​ឆ្នាំ មាន​ទីកន្លែង​កំណើត​នៅ​ភូមិ​ត្នោតជុំ ឃុំ​ត្នោតជុំ ស្រុក​បារាយណ៍ ខេត្តកំពង់ធំ​។ យាន បាន​រៀបរាប​ពី​ដំណើរ​ជីវិត​តស៊ូ​របស់ខ្លួន​ថា «​នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៧០ ខ្ញុំ​បាន​បោះបង់​ការសិក្សា​នៅត្រឹម​ថ្នាក់​ទី​៨ ដោយសារតែ​ប្រទេស​ចាប់ផ្តើម​ធ្លាក់​ក្នុង​សង្គ្រាម​។ ក្នុង​ចន្លោះ​ឆ្នាំ​១៩៧០-១៩៧៣ ខ្ញុំ​រស់នៅ​ស្រុកកំណើត និង​ជួយ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ​ឪពុកម្ដាយ​របស់ខ្ញុំ​។ លុះដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៤ ខ្ញុំ​បានសម្រេច​ចិត្ត​ចូល​បម្រើ​ការងារ​ជា​កងទ័ព​នារី​របស់​ខ្មែរក្រហម ដែល​ត្រូវ​ចល័ត​ទៅគ្រប់​ទីកន្លែង​។ ចាប់តាំងពី​ពេលនោះ​មក​ខ្ញុំ​ត្រូវ​បែក​ឆ្ងាយ​ពី​គ្រួសារ​។ ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ក្រោក​ពី​ព្រលឹម​ដើម្បី​ទៅ​កាប់​ដីចម្ការ​ដាំ​ដំណាំ ស្ទូង និង​ច្រូតស្រូវ ចំណែក​ការហូបចុក​មិន​ខ្វះខាត​ទេ​នៅពេលនោះ​។ មិនយូរប៉ុន្មាន ខ្ញុំ​ទទួលបាន​ការបង្ហាត់បង្រៀន​ពី​វិធីសាស្ត្រ​ធ្វើសឹក​សង្គ្រាម​។​

រូបថតៈហ៊ុយ យាន មានអាយុ៦២ឆ្នាំ មានស្រុកកំណើតនៅភូមិត្នោតជុំ ឃុំត្នោតជុំ ស្រុកបារាយណ៍ ខេត្ត​កំពង់ធំ។ ហ៊ុយ យាន បានផ្តល់បទសម្ភាសន៍អំពីជីវិតរបស់គាត់ជាយុទ្ធនារីរបស់ខ្មែរក្រហម ដែលត្រូវ​ចល័តទៅគ្រប់ទីកន្លែង រហូតមកដល់ស្រុកអន្លង់វែង ខេត្តឧត្តរមានជ័យ។(មេក វិន/មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា)

​លុះដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៥ ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​ខ្មែរក្រហម​បញ្ជូនទៅ​នៅ​ទួលគោក នៅពេលដែល​យោធា​ខ្មែរក្រហម​វាយ​រំដោះ​បាន​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​។ បន្ទាប់មក កងពល​៩២០​របស់ខ្ញុំ ត្រូវបាន​ផ្លាស់​ឲ្យ​ទៅ​ឈរជើង​នៅ​មណ្ឌលគិរី​វិញ​។ នៅ​ទីនោះ​ខ្មែរក្រហម​បាន​ប្រើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើស្រែ និង​ធ្វើ​ចម្ការ​រហូតដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៩​។ ការរស់នៅ​ទីនោះ​ហាក់ដូច​ជាមាន​ភាពល្អប្រសើ​រ ហើយ​ការហូបចុក​របស់ខ្ញុំ​ទទួលបាន​របប​អាហារ​ក្នុង​មួយថ្ងៃ​បី​ពេល​។ ការរស់នៅ​របស់ខ្ញុំ​គឺ​ត្រូវមាន​វិន័យ និង ទម្លាប់​ល្អ ហើយក៏​មិនមាន​ការ​វាយ​ធ្វើបាប ឬ​ចាប់បង្ខំ​ដែរ​។
​នៅ​ដើមឆ្នាំ​១៩៧៩ កងទ័ព​វៀតណាម​បាន​វាយលុក​ចូលមក​ខេត្តមណ្ឌលគិរី​។ ខ្ញុំ​ចាំបាន​ថា កាលណោះ​កងពល​៩២០​របស់ខ្ញុំ មាន​កម្លាំង​ជាង​៣០០​នាក់ រួមជាមួយ​ប្រជាជន​ជាច្រើន​នាក់​ទៀត​ដែល​បាន​ភៀសខ្លួន​ចូលទៅ​ក្នុងព្រៃ​។ យើង​បាន​បន្ត​រស់នៅ​ក្នុងព្រៃ​ដោយ​គ្មាន​អាហារ​ហូបចុក​គ្រប់គ្រាន់​។ ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃ​យើង​តែងតែ​នាំគ្នា​ដើររក​ដំឡូង​ព្រៃ​ដើម្បី​បរិភោគ​ហើយ​សូម្បីតែ​អំបិល​ក៏​គ្មាន​ហូប​ដែរ​។ ជីវិត​របស់ខ្ញុំ​គឺ​ពិតជា​វេទនា​ខ្លាំងណាស់​រយៈពេល​ដែលរ​ស់​នៅ​ក្នុងព្រៃ​។​

​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨០ តា​ទេ​ម បាន​ចាត់​កងកម្លាំង​ឲ្យ​មក​ទទួល​ប្រជាជន​ដែល​រស់នៅ​ក្នុងព្រៃ​ស្ថិតនៅ​ខេត្តមណ្ឌលគិរី​ទាំងអស់​ឲ្យ​មក​រស់​នៅលើ​ភ្នំ​ដងរែក​។ កងកម្លាំង​របស់ តា​ទេ​ម បាន​និយាយថា លុះត្រា បងប្អូន ពុក ម៉ែ រួមទាំង​ប្រជាជន​ទាំងអស់​ព្រមទៅ​រស់នៅ​លើ​ភ្នំ​ដងរែក​ទើប​បងប្អូន​មាន​សុ​វត្តិភាព មាន​បាយ​ហូប និង​រួច​ផុតពី​ការគំរាមកំហែង​ពី​កងទ័ព​វៀតណាម​។ ខ្ញុំ​រួមជាមួយ​ប្រជាជន​ជាច្រើន​នាក់​ទៀត​បាន​សម្រេចចិត្ត​ធ្វើដំណើរ​ទៅតាម​កងកម្លាំង​របស់ តា​ទេ​ម ទៅ​រស់​នៅលើ​ភ្នំ​ដងរែក​។
​ខ្ញុំ​បាន​ចំណាយពេល​២​ខែ​ធ្វើដំណើរ​ទើប​ទៅដល់​ភ្នំ​ដងរែក​។ ការធ្វើដំណើរ​របស់ខ្ញុំ​បាន​ប្រឈម​នឹង​គ្រោះថ្នាក់​ជាច្រើន​ព្រោះ​កងទ័ព​វៀតណាម​ចាំ​វាយប្រហារ​មកលើ​កងក​ម្លាំ​ងរ​បស់ តា​ទេ​ម និង​ប្រជាជន​ដែល​រួម​ដំណើរ​ទាំងនោះ​។ ប្រជាជន​មួយ​ភាគ​តូច​ដែល​បានរួម​ដំណើរ​ឆ្ពោះទៅកាន់​តំបន់ភ្នំ​ដងរែក ត្រូវបាន​ស្លាប់​ដោយសារ​ការវាយប្រហារ​ពី​កងទ័ព​វៀតណាម​។ ខ្ញុំ​ចាំបាន​ថា កាលណោះ ប្រសិនបើ​មាន​អ្នកស្លាប់​នៅតាម​ផ្លូវ​ដែល​កំពុងធ្វើដំណើរ សាកសព​ទាំងនោះ​ត្រូវ​ទុកចោល​ដោយសារ​ខ្លាច​កងទ័ព​វៀតណាម​មក​ទាន់ ហើយ​ម្យ៉ាងទៀត​កម្លាំង​ម្នាក់ៗ​ក៏​កាន់តែ​ខ្សោយ​ទៅៗ​ដោយសារ​ការហូបចុក​មិន​គ្រប់គ្រាន់​។
​នៅតាម​ផ្លូវ​ខ្ញុំ​បាន​រស់​ជីវិត​ដោយសារ​ការហូប​ដំឡូង​ព្រៃ​។ មិនយូរប៉ុន្មាន​ខ្ញុំ និង​ប្រជាជន​ដែល​នៅ​សេសសល់ បាន​បន្តដំណើរ​កាត់​តាម​ខេត្តព្រះវិហារ​ទៅដល់​ភ្នំ​ដងរែក​ដោយ​សុ​វត្តិភាព​។ ខ្ញុំ​រស់នៅ​ច្រក​១០០១ ដែល​ស្ថិតនៅក្រោម​ការ​គ្រប់​គ្រង់​របស់ សុន សេន​។ ខ្ញុំ​ពិតជា​មាន​សេចក្តី​រីករាយ​យ៉ាងខ្លាំង​ហាក់ដូច​បានកើត​ជាថ្មី​ម្ដងទៀត​។ ខ្ញុំ​ទទួលបាន​របប​អាហារ​ជា​រៀងរាល់​អាទិត្យ និង​បាន​ហូបចុក​គ្រប់គ្រាន់ ព្រមទាំង​មាន​ពេទ្យ​ចាំ​ព្យាបាល​អ្នកជំងឺ​។

​នៅ​ទីនោះ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ដឹកជញ្ជូន​គ្រាប់ និង​អង្ករ ទៅ​ផ្តល់​ឲ្យ​យោធា​ខ្មែរក្រហម​នៅ​ខាងក្រោម​ភ្នំ​។ ខ្ញុំ​ធ្វើការ​នៅ​កង​ដឹកជញ្ជូន​នៅ​តំបន់​១០០១ រហូតដល់​ឆ្នាំ​១៩៨៥ ក៏មាន​គ្រួសារ ដោយ​ប្ដី​របស់ខ្ញុំ​គឺជា​យោធា​ក្រោម​ការដឹកនាំ​របស់ សុន សេន​។ ចាប់តាំងពី​ពេលនោះ​មក​ខ្ញុំ​ឈប់​នៅ​កង​ដឹកជញ្ជូន​ទៀតហើយ គឺ​ខ្ញុំ​រស់នៅ​ជា​ប្រជាជន ប្រកប​របរ​ធ្វើស្រែ ដាំ​ដំណាំ​បន្តិចបន្តួច​ទុក​សម្រាប់​ហូប​ក្នុង​គ្រួសារ​។ សុន សេន បាន​ជួយ​ឧ​ត្ថ​ម្ភ អង្ករ អំបិល ប៊ីចេង ត្រីខ នំចំណី សម្រាប់​ហូប​គ្រប់គ្រាន់​។​
​មិនយូរប៉ុន្មាន​កងទ័ព​វៀតណាម​បាន​វាយ​ចូលមក​ដល់​ច្រក​១០០១​។ ខ្ញុំ​និង​ប្តី​បានសម្រេច​ចិត្ត​ចាក​ចេញពី​ច្រក​១០០១ ទៅ​រស់​ជំរំ​អូ​ត្រាវ​វិញ​។ បន្ទាប់មក ខ្ញុំ​និង​ប្រជាជន​ផ្សេងទៀត​បានសម្រេច​ចិត្ត​ចុះមក​រស់នៅ​តំបន់​អន្លង់វែង ដែល​ពីមុន​គឺ​ភូមិ​ចម្ការចេក ហើយ​បច្ចុប្បន្ន​ប្តូរ​ឈ្មោះ​មក​ភូមិ​សន្តិភាព​វិញ​។ ខ្ញុំ​ចាំបាន​ថា នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៩១ នៅ​តំបន់​អន្លង់វែង​មិនទាន់មាន​អ្នកលក់ដូរ​ទំនិញ និង​មិនទាន់​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ចាយលុយ​ទេ គឺ​ប្រជាជន​ត្រូវ​បើក​ស្បៀងអាហារ​ពី​ខ្មែរក្រហម​។ មួយរយៈ​ក្រោយមក កងទ័ព​វៀតណាម​បាន​វាយ​កាន់កាប់​តំបន់​អន្លង់វែង ខ្ញុំ​និង​គ្រួសារ​របស់ខ្ញុំ​បានគេច​ខ្លួន​ទៅ​រស់នៅ​តំបន់​ផ្សេងៗ​ក្នុងស្រុក​អន្លង់វែង​។ រហូតដល់​ឆ្នាំ​១៩៩៧ បាន​ខ្ញុំ​បាន​រត់​ភៀសខ្លួន​ទៅ​នៅ​ជំរំ​ភូ​ណ​យ ក្នុង​ទឹកដី​ថៃ​។ តា​ម៉ុក គឺជា​អ្នកគ្រប់គ្រង និង​ជា​អ្នកផ្គត់ផ្គង់​ស្បៀងអាហារ​ដល់​ប្រជាជន​នៅ​ជំរំ​។ នៅ​ទីនោះ ប្រជាជន​ចាប់ផ្ដើម​ចាយលុយ ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​បាន​ដើរ​ទិញ​ស្បូវ​ដើម្បី​ក្រង​លក់​ឲ្យ​ឈ្មួញ​ថៃ​ក្នុង​តំ​ម្លៃ​សមរម្យ​។ ខ្ញុំ​រស់នៅ​ជំរំ​ភូ​ណ​យ​បាន​រយៈពេល​មួយឆ្នាំ​។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៨ តា​ម៉ុក បានអនុញ្ញាត​ឲ្យ​ប្រជាជន​ចុះមក​រស់នៅ​ស្រុក​អន្លង់វែង​វិញ ដោយ​ឲ្យ​ទៅ​នៅតាម​ភូមិ​ចាស់​ពីមុនមក​។ ចាប់តាំងពី​ពេលនោះ​មក​ប្រជាជន​ទាំងអស់​ដែល​ចុះ​មកពី​ជំរំ​ភូ​ណ​យ បានចាប់ផ្ដើម​ធ្វើ​ផ្ទះ​ថ្មី រៀបចំ​រាន​ដីធ្លី​ធ្វើស្រែ ចម្ការ ដាំ​ដំណាំ ចិញ្ចឹម​គោ ក្របី សម្រាប់​ផ្គត់ផ្គង់​ជីវិត​ប្រចាំថ្ងៃ​រៀងៗ​ខ្លូន​៕សរន

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular