Home ព័ត៌មានជាតិ នយោបាយ ឥន សារ៉ុន ហៅ ...

ឥន សារ៉ុន ហៅ ថុ​ន​ ​អនុប្រធាន​កងការពា​រ​របស់​តំបន់​២៣

ដោយៈដា​រ៉ា​រដ្ឋ មេត្តា អ្នកសរសេរ​ទស្សនា​វ​ដី្ដ​ស្វែងរក​ការពិត​/ភ្នំពេញៈ
​ ​ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ឥត សារ៉ុន ភេទ​ប្រុស អាយុ​២៧​ឆ្នាំ​។ ស្រុកកំណើត​របស់ខ្ញុំ​នៅ​ភូមិ​ចំបក់​ពាម ឃុំ​ស្វាយរៀង ស្រុក​ប្រសូត្រ តំបន់​២៣​។ នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៦៣ ខ្ញុំ​រៀន​នៅ​ថ្នាក់​ទី​៥ នៅ​វិទ្យាល័យ​កំពង់រោ​រិ៍ ខេត្តស្វាយរៀង​។ នៅក្រោយពេល​កើតមាន​រដ្ឋប្រហារ ថ្ងៃទី​១៨ ខែមីនា ឆ្នាំ​១៩៧០ ខ្ញុំ​បាន​ឈប់រៀន​។

នៅ​ខែមិថុនា ឆ្នាំ​១៩៧០ ឈ្មោះ សូ អ​តី​លេខា​តំបន់​២៤ បាន​ជួប​ខ្ញុំ ហើយដោយ​សារ​គាត់​ឃើញ​ខ្ញុំ​មាន​មាឌតូច​ទើប​គាត់​ហៅ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ចូល​ធ្វើជា​កងការពារ​ម​ន្ទីរ​ស្រុក​។ ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើជា​កងការពារ​រ​យៈ​ពេល​បួន​ទៅ​ប្រាំ​ខែ មាន​ទាហាន​ធៀ​វ​គី ឬ​វៀតណាម​ខាងត្បូង​បានមក​ដេញចាប់​ខ្ញុំ​និង​អ្នកផ្សេង​ទៀត​រត់រ​ប៉ាត់​របាយ​អស់​។ សូ បាន​ឲ្យ​ខោអាវ​មក​ខ្ញុំ ដើម្បី​អូសទាញ​ទឹកចិត្ត​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ចូល​ជា​សមាជិក សេ​.​អ៊ី​.​អា​។ នៅ​ខែធ្នូ ខ្ញុំ​បានសម្រេច​ចិត្ត​ចូល​ជា សេ​.​អ៊ី​.​អា ដែលមាន​ឈ្មោះ យ៉ាន និង សំ អឿន ជា​អតីត​អ្នកតស៊ូ​សម្ងាត់ គឺជា​អ្នក​បញ្ចូល​ឈ្មោះ​ខ្ញុំ និង​ឈ្មោះ សូ គឺជា​អ្នកទទួល​ស្គាល់​។
​ ​នៅ​ខែកញ្ញា ឆ្នាំ​១៩៧៥ តាម​ការណែនាំ​របស់ សូ​, ខ្ញុំ​, សា​ភាន់​, សុន គឺជា​សមាជិក​មន្ទីរ​តំបន់​២៣, យ៉ូន​, ម៉ក់ និង សាក់ បានធ្វើការ​ពិភាក្សាគ្នា​ដោយបាន​ចាត់តាំង ម៉ក់ ឲ្យ​លាក់​ស្រូវ​ចំនួន​២០០០​ថាំង​ដាក់​ក្នុង​ជង្រុក​របស់​តំបន់​២៣​។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ​យើង​ថែមទាំង​បាន​ឲ្យ ម៉ក់ យក​សាំង​ចំនួន​២០​ពុ​យ ទៅ​លាក់​នៅក្នុង​ឃ្លាំង​ពាណិជ្ជកម្ម​របស់​តំបន់​២៣​។ យើង​លាក់​របរ​ទាំងនោះ​ក្នុង​គោលបំណង​ត្រៀម​ធ្វើ​រដ្ឋប្រហារ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៦​។ ក្រោយមក សូ បាន​ដក​ខ្ញុំ​ពី​សមាជិក​មន្ទីរ​តំបន់​ឲ្យ​មក​ទទួល​ជា​អនុប្រធាន​ការពារ​មន្ទីរ​តំបន់​២៣​។ ពេល​ផ្លាស់​ទៅ​ទីនោះ​ខ្ញុំ​កសាង​កម្លាំង​បាន​ចំនួន​បីនាក់​មានឈ្មោះ សារិត គឺជា​ប្រធាន​ក្រុម​ការពារ​មន្ទីរ​, សារ៉ន គឺជា​សមាជិក​ក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម និង​ឈ្មោះ ពត ហាន​។ ខ្ញុំ​បាន​អប់រំ​អ្នក​ទាំងនោះ​ដោយបាន​លើកឡើង​អំពី​បញ្ហា​សតិអារម្មណ៍ និង​ការធ្វើ​បដិវត្តន៍ មានការ​លំបាក​គ្រប់បែបយ៉ាង​។ នៅក្នុង​ខែតុលា ឆ្នាំ​១៩៧៥ សូ បាន​ចាត់តាំង​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅទាក់ទង​ឈ្មោះ ធុំ ប្រធាន​នីរសារ​តំបន់​២៣​។ គោលបំណង​គឺ​ចង់​ឲ្យ ធុំ ចាត់តាំង​កម្លាំង​យក​ស្រូវ​ចំនួន​៥០០​ថាំង ទៅ​លា​ក់នៅ​ម្ដុំ​បាក់​រនាស់​។ ក្រោយមក សូ បាន​ណែនាំ ម៉ក់​, ខ្ញុំ និង ធុំ ឲ្យ​ស្គាល់​ខ្សែ​របស់គាត់​ឈ្មោះ ផល​។ ផល គឺជា ប្រធាន​សហករណ៍​សង្ឃ័​រ ក្នុងស្រុក​ប្រសូត្រ ខេត្តស្វាយរៀង​។ យើង​បាន​ពិភាក្សាគ្នា​រើសយក​សមាសភាព​ដែល​ធ្លាប់​ប្រឆាំង​ជាមួយ​បដិវត្តន៍​មក​ធ្វើជា​កម្លាំង និង​កសាងបាន​ឈ្មោះ សុខ យ៉ាវ គឺជា​មេក្រុម ក្នុង​សហករណ៍​សង្ឃ័រ​។ នៅក្នុង​ខែវិច្ឆិកា សូ បាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទាក់ទង​ជាមួយ​ឈ្មោះ វណ្ណា គឺជា​ប្រធាន​សិល្បៈ​ឃោសនា​តំបន់​២៣​។​ ​

អតីត​ព្រះវិហារ​វត្ត​បឹង​រ៉ៃ ស្ថិតនៅ​ស្រុក​ស្វាយជ្រុំ ខេត្តស្វាយរៀង ដែល​ត្រូវបាន​ខ្មែរក្រហម​យក​ធ្វើជា​កន្លែង​ឃុំឃាំង​អ្នកទោស​។ (​បណ្ណសារ​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

​ ​នៅ​ដើមឆ្នាំ​១៩៧៦ ខ្ញុំ​, យ៉ុ​ន គឺជា​ប្រធាន​ឈ្លប​ឃុំ​សង្ឃ័រ​, សាក់ គឺជា​ប្រធាន​មន្ទីរ​តំបន់​២៣, ថា​ន់ និង សា​ភាន់ គឺជា​អនុប្រធាន​មន្ទីរ​តំបន់​២៣ បាន​លួច​យក​ថ្នាំពេទ្យ​ចំនួន​៦០​ដប ក្នុងនោះ​មាន​ថ្នាំ ប៉េ​នី​ស៊ី​លីន​៣០​ដប និង​សេរ៉ូម​មួយ​ឡាំង ទៅ​ប្រគល់​ឲ្យ​ឈ្មោះ យ៉ូន​គឺជា​សមាជិក​មន្ទីរ​តំបន់​២៣ និង ណាក់ ទុក​នៅក្នុង​មន្ទីរ​តំបន់​២៣​។ ក្រោយមក​នៅពេល​យប់​ខ្ញុំ​បាននាំគ្នា​រង់ចាំ​ស្កាត់​បាញ់​ឡាន​ពាណិជ្ជកម្ម និង​ឡាន​របស់​កម្មាភិបាល​ណា​ដែល​បើក​តាមផ្លូវ​ស្ងាត់​។​

​នៅ​ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ​១៩៧៦ សូ បាន​ណែនាំ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅ​ជួប​ជាមួយ​ឈ្មោះ សា​លីវ គឺជា​លេខា​ស្រុក​ប្រសូត្រ​។ បន្ទាប់មក​កម្លាំង​រប​ស់​យើង​បាននាំគ្នា​ទៅ​ជួប​ឈ្មោះ ផន គឺជា​យុទ្ធជន​កងការពារ​, ពេជ្រ និង សាវឿន គឺជា​ខ្សែ​ចាស់​តាំងពី​ឆ្នាំ​១៩៧០​។ អ្នក​ទាំងនោះ​បានធ្វើ​សកម្មភាព ដើម្បី​យកទៅ​រាយការណ៍​ឲ្យ សូ និង​ត្រៀម​រៀបចំ​ផែនការ កម្លាំង​ក្នុង​ការធ្វើ​រដ្ឋប្រហារ​នៅក្នុង​ខែមេសា ឆ្នាំ​១៩៧៦​។ នៅក្នុង​ខ្លឹមសារ​ទីមួយ យើង​ត្រូវបាន​ណែនាំ​ឲ្យ​ស្គាល់​កម្លាំង​ថ្មី​មួយចំនួន គឺ​ឈ្មោះ សារ៉ន អនុប្រធាន​សន្តិសុខ​ស្រុក​កំពង់រោ​រិ៍​, បូ សមាជិក សន្តិសុខ​ស្រុក​កំពង់រោ​រិ៍​,​សារិន អនុ​លេខា​ស្រុក​កំពង់រោ​រិ៍ តាមរយៈ យ៉ា គឺជា​ប្រធាន​យោធា​ស្រុក​កំពង់រោ​រិ៍​។

​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៦ ដដែល បញ្ហា​ធ្វើ​វិច្ឆេទកម្ម​គឹ យ៉ា បាន​ចាត់តាំង​កម្លាំង​ឲ្យ​លួច​ដុត​ស្រូវ​នៅតាម​ព្រំដែន​ចំនួន​២០​ហិកតា ហើយក៏​បាន​លាក់​ស្រូវ​ចំនួន​១៥០០​បាវ ទុក​នៅក្នុង​ជង្រុក​របស់​ស្រុក​កំពង់រោ​រិ៍ ស្ថិតនៅ​ក្នុងភូមិ​ត្រពាំង​រោ​ធ ឃុំ​ត្រពាំង​រោ​រិ៍ ដោយ​មិនបាន​រាយការណ៍​ប្រាប់​ថ្នាក់លើ​។ ចំណែក​ការទំនាក់ទំនង​ជាមួយ​យួន យ៉ា ជា​អ្នក​ក្ដាប់បាន​ច្រើន​។ ខ្ញុំ​បាន​យក​ព័ត៌មាន​នេះ​ទៅ​រាយការណ៍​ប្រាប់ សូ​។ សូ បាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ និង សា​ភាន់ នាំ​ផែនការ​មួយចំនួន​ទៅ​ឲ្យ​ឈ្មោះ ផន និង បក្ខពួក​នៅ​កំពង់រោ​រិ៍​វិញ​។ ក្រោយមក​យើង​កសាងបាន​កម្លាំង​ម្នាក់ទៀត​ឈ្មោះ វុន គឺជា​អ្នកបកប្រែ​អក្សរ​ទូរលេខ​តំបន់​២៣​។

​នៅ​ខែមីនា ឆ្នាំ​១៩៧៦ សូ បាន​ចាត់តាំង​កម្លាំង​ចំនួន​១០​នាក់​ដើម្បី​យាម​ការពារ​ជាសម្ងាត់​នៅក្នុង​ឱកាស​ដែល​ប្រជុំ​ជាមួយ​យួន នៅផ្ទះ​សម្ងាត់​មួយ នៅ​ភូមិ​ត្បែង សង្កាត់​គគី​សោម របស់​ស្រុក​ប្រសូត្រ​។ សូ ចេញដំណើរ​នៅវេលា​ម៉ោង​៣​រសៀល ដោយ​ជិះឡាន​ស៊ី​ប ជាមួយ​ឈ្មោះ ថា​ន់ និង កាក់ និង​មាន​អ្នកបើកបរ​ឈ្មោះ សំ​អេ​ន​។ នៅពេល​ទៅដល់​កន្លែង​ប្រជុំ​ខ្ញុំ​ឃើញ​មានឈ្មោះ កួន​, សា​លីវ​, ផន​, ផល​, ឆែម​, ស៊ែ​ល​, ពិន​, សា​មន និង​យួន​ឈ្មោះ បែ​កាវ និង ហុក ដោយមាន​អ្នកការពារ​ជា​ជនជាតិ​យួន​ចំនួន​បីនាក់ និង គណៈ​យោធា​ខេត្ត​តៃនិញ ចូលរួម​ប្រជុំ​ដែរ​។ បន្ទាប់មក​អ្នក​ទាំងអស់​នាំគ្នា​ទៅ​ស៊ីផឹក​នៅផ្ទះ​សម្ងាត់​មួយ ស្ថិតនៅ​ចុង​ភូមិ​ត្បែង​ខាងជើង សង្កាត់​គគី​សោម រហូតដល់​ម៉ោង​១១​យប់​ទើប​ការប្រជុំ​បានបញ្ចប់​។ ផាន់ ដែល​បាន​ចូលរួម​ក្នុងការ​ប្រជុំបាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​អំពី​ផែនការ​រៀបចំ​កម្លាំង​ធ្វើ​រដ្ឋប្រហារ​ផ្ដួលរំលំ​បក្ស​កុម្មុយនីស្ត​កម្ពុជា ដោយមាន​យួន​ជា​កម្លាំង​ខាងក្រៅ​, ការត្រៀម​ស្បៀង ថ្នាំពេទ្យ និង​ការត្រៀម​ឡាន​សម្រាប់​ដឹកជញ្ជូន​។
អដ្ឋិធាតុ​របស់​ជនរ​ង​គ្រោះ​នៅ​វត្ត​ឬ​ស្សី​សាញ់ ក្នុង​ឃុំ​ព្រៃធំ ស្រុក​កំពង់រោទិ៍ ខេត្តស្វាយរៀង​។ (​បណ្ណសារ​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

នៅ​ខែមេសា ឆ្នាំ​១៩៧៦ តាម​ការណែនាំ​របស់ សូ​, ខ្ញុំ និង​ឈ្មោះ ថា​ន់​, សាក់ បាននាំគ្នា​ទៅ​ជួប​ទាក់ទង​ជាមួយ​ឈ្មោះ ផល ដើម្បី​សួរ​អំពី​សកម្មភាព​របស់​ប​ក្ស​នៅក្នុង​ស្រុក​ទាំងមូល​ដែល​បានធ្វើ​សកម្មភាព​កន្លងមក​។ នៅ​ខែសីហា ឆ្នាំ​១៩៧៦ ដដែល តាម​ការណែនាំ​របស់ សូ​, ខ្ញុំ​, ថុ​ន​, ហាន គឺជា​អនុ​ក្រុម​កងការពារ​មន្ទីរ បាននាំគ្នា​យក​ផែនការ​របស់ សូ ទៅ​ប្រគល់​ឲ្យ​ឈ្មោះ ស៊ែ​ល និង ឈ្មោះ ម៉ក់ អនុវត្ត ដោយ​អង្គភាព​របស់​អ្នក​ទាំងពីរ​មាន​ភារកិច្ច​ជីក​ប្រឡាយ ព្រែក​នៅ​ទន្លេ​កំពង់ត្រាច​ពី​ស្រុក​រមាសហែក​រហូត​ទៅដល់​ហែក​សំណាញ់​ក្នុងស្រុក​សំរោង​។ តាម​ការណែនាំ​នោះ​គឺត្រូវធ្វើ​យ៉ាងណា​រារាំង​ផែនការ​ជីក​ប្រ​ឡាញ​កុំ​ឲ្យ​លឿន​, បំផុស​យុវជន និង​យុវនារី ឲ្យ​រត់ចោល​ការដ្ឋាន និង​ចាត់តាំង​កម្លាំង​ឲ្យ​ដើរ​អុកឡុក​ពី​បញ្ហា​សីលធម៌​បុរស​នារី និង​បង្កើត​ឲ្យ​មានការ​លួច​ឆក់​ប្លន់​ដើម្បី​ឲ្យ​ច្របូកច្របល់​នៅក្នុង​សហករណ៍​។

​នៅ​ខែវិច្ឆិកា តាម​ការណែនាំ​របស់ សូ​, ខ្ញុំ​, ថុល​, សា​ភាន់​, ថា​ន់​, សាក់ បាន​ទាក់ទង​ជាមួយ​ឈ្មោះ សាម គឺជា​ប្រធាន​សន្តិសុខ​តំបន់​២៣, សារា​ន់ គឺជា​អនុប្រធាន​សន្តិសុខ​តំបន់​២៣ ដែល​បានមក​បាន​បោះទីតាំង​នៅ​វត្ត​ក្ដី​រំដួល ធ្វើជា​កន្លែង​ពន្ធ​ធនាគារ​សម្រាប់​ដាក់​អ្នកទោស​។ ចំណែក​កន្លែង​រស់នៅ​គឺ​ធ្វើ​ផ្ទះមួយ​នៅ​ខាងលិច​វត្ត​រំដួល ចម្ងាយ​១០០​ម៉ែត្រ​។ បន្ទាប់មក​បាន​ចាត់តាំង សាម និង សា​ភាន់ ឲ្យ​ផ្សព្វផ្សាយ​ដល់​បក្ខពួក​ឲ្យ​អនុវត្ត គឺ ១) អប់រំ​កសាង​កម្លាំង​នៅក្នុង​ជួរ​អ្នកទោស​តំបន់​២៣ មានឈ្មោះ យឹម គឺជា​អនុប្រធាន​នារី គឺជា​អ្នក​ក្ដាប់ ២) ចាប់​មនុស្ស​ដែល​មិន​អនុវត្តតាម​ការណែនាំ​ពី​កម្លាំង​របស់​យើង​ដែល​អូសទាញ​និង​កសាង​កម្លាំង​បន្ថែម ៣) ចម្លើយ​ដែល​ឆ្លើយ​ចំ​ខ្សែ​របស់​យើង​ត្រូវតែ​បំបិទ​ទុក ៤) បង្កើត​ឲ្យ​មាន​សីលធម៌​ពាលា​នៅក្នុង​មន្ទីរ​សន្តិសុខ​។ កម្លាំង​ដែល​យើង​កសាងបាន គឺ​ត្រូវយក​ទៅធ្វើ​ស្រែ​នៅក្នុង​ការដ្ឋាន និង​ត្រូវមាន​ភារកិច្ច​កសាង​ក​ម្លាំ​ង ពង្រីក​កម្លាំង​នៅតាម​សហករណ៍ និង​បំផុស​ឲ្យ​បង្កើត​សីលធម៌​នៅក្នុង​សហ​រណ៍​បន្ត​។​

នៅ​ខែមេសា ឆ្នាំ​១៩៧៧ តាម​ការណែនាំ​របស់ សូ​, សាក់ និង សា​ភាន់ យើង​បាននាំគ្នា​ទៅទាក់ទង​ជាមួយ​ឈ្មោះ ទៀប គឺជា​អនុប្រធាន​សេដ្ឋកិច្ច​តំបន់​២៣ ដើម្បី​សួរ​ពី​កម្លាំង​ថ្មី​ដែល​កសាងបាន​, ការត្រៀម​ធ្វើ​រដ្ឋប្រហារ​នៅ​ខែកក្កដា ឆ្នាំ​១៩៧៧ និង សកម្មភាព​ប្រឆាំង​អង្គការ​។ ទៀប បាន​ឲ្យ​ដឹងថា កម្លាំង​ថ្មី​ដែល​កសាងបាន​ចំនួន​ពីរ​នាក់​មានឈ្មោះ សា​វីន ត្រូវជា​បងប្រុស​របស់​ឈ្មោះ សារ៉ាន គឺជា​ប្រធាន​មន្ទីរ​ស្រុក​ប្រសូត្រ​។ សា​វីន មាន​តួនាទី​គឺជា​ប្រធាន​គមនាគមន៍​តំបន់​២៣​។ ស៊ី មន មាន​តួនាទី​ជា​ប្រធាន​សិប្បកម្ម​តម្បាញ និង កាត់ដេរ​តំបន់​២៣​។ អ្នក​ទាំងពីរ​បានធ្វើ​សកម្មភាព​ប្រឆាំង​អង្គការ​ដោយ​លួច​ដុត​ស្រូវ​នៅ​វាល​ដើម​ពោធិ៍ ក្នុងភូមិ​ជប់​ព្រីង ឃុំ​ថ្មី ស្រុក​កំពង់រោ​រិ៍​អស់​ចំនួន​២០០​ហិកតា និង​បាន​លួចលាក់​ស្រូវ​សម្រាប់​ផែនការ​បាន​ចំនួន​២០០០​ថាំង​។ ក្រោយមក​ខ្ញុំ​, សាក់​, យ៉ូន បាននាំគ្នា​លួច​យក​ថ្នាំពេទ្យ​លាក់​បាន​ចំនួន​៥០០​ដប​តាម​ការណែនាំ​របស់ សូ​។

នៅ​ខែសីហា ឆ្នាំ​១៩៧៧ សាក់ បាន​ហៅ​ខ្ញុំ​, សា​ភាន់ ទៅ​ជួប​ទាក់ទង​ជាមួយ ទៀប​, សា​វីន និង ស៊ី មន ដើម្បី​ផ្សព្វផ្សាយ​អំពី​ផែន​ការដែល សូ លើកឡើង​ជាមួយ យួន​។ ពេលនោះ យើង​ក៏បាន​លើក​អំពី​ការ​លាក់​ស្រូវ​ត្រៀម​ទុក​ចំនួន​៥០០​ថាំង នៅ​ខាង​ជើងវត្ត​ព្រៃ​ឆ្លាក់ និង​ការត្រៀម​ឡាន និង​ប្រេង​ចំនួន​២០​ពុ​យ​។ រហូតដល់​ខែតុលា ឆ្នាំ​១៩៧៧ ខ្ញុំ​, ផាន់​, សា​ភាន់​, សា​ម៉េ​ត គឺជា​សមាជិក​មន្ទីរ​តំបន់​២៣ បាន​ទៅ​ជួប​ទាក់ទង​ជាមួយ សាត និង សារ៉ាក់ ដើម្បី​ពិភាក្សាគ្នា និង​ចាត់តាំង​កម្លាំង​មួយក្រុម​ឲ្យ​ត្រៀមកម្លាំង​រង់ចាំ​បាញ់​ឡាន​របស់​កម្មាភិបាល និង​ធ្វើ​សកម្មភាព​អុកឡុក​ប្រជាជន​នៅតាម​មូលដ្ឋាន​។ សូ បាន​ណែនាំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ និង​បក្ខពួក​ប្រាំ​នាក់​ទៀត​នៅក្នុង​ស្រុក​កំពង់រោ​រិ៍ នាំ​កងទ័ព​យួន​ចូលមក​ស្រុក​កំពង់រោ​រិ៍ និង​ស្រុក​ប្រសូត្រ​, ប្រមូល​ស្បៀង​ស្រូវ​អង្ករ គោ ក្របី ឲ្យ​យួន​ពេល​យួន​ចូលមក​ដល់ និង​ឲ្យ យ៉ា ប្រាប់​យួន​ពី​ជង្រុក​ស្រូវ​ង​ធំៗ​។

នៅក្នុង​ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ​១៩៧៧ ពេល​កងទ័ព​យួន​វាយ​បុក​ចូលមក​ខ្លាំង ខ្ញុំ​បានគេច​ទៅ​នៅ​ភូមិ​តា​ពិ​ច ឃុំ​ស្វាយជ្រុំ ស្រុក​មានជ័យ​ថ្មី​។ សូ បាន​នាំ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅ​ស្គាល់ អូ និង​ប្រគល់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​រស់នៅ​ផ្ទាល់​ជាមួយ​គាត់​។ អូ គឺជា​អនុប្រធាន​សេដ្ឋកិច្ច​ស្រុក​មានជ័យ​ថ្មី ដែលមាន​ទីតាំងនៅ​ភូមិ​តា​ពេ​ជ គឺជា​ខ្សែ​សេ​.​អ៊ី​.​អា របស់​សូ និង ឈៀវ លេខា​ឃុំ​ស្វាយ​យា ស្រុក​មានជ័យ​ថ្មី​។ ខ្ញុំ​, អូ​,​ថា​ន់​,​អឿន គឺជា​ប្រធាន​ក្រុម​កងការពារ​មន្ទីរ​តំបន់ បាននាំគ្នា​ធ្វើ​សកម្មភាព​ឃោសនា​បំផុស​ចលនា​នៅតាម​មូលដ្ឋាន​ដោយនិយាយ​ថា​កាំភ្លើង​បេ​៤០ និង បេ​៤១ របស់​ខ្មែរក្រហម​បាញ់​រថក្រោះ​របស់​យួន​មិន​ឆេះ​ទេ​។ ខ្ញុំ​នៅ​ជាមួយ អូ បាន​រយៈពេល​កន្លះ​ខែ ខ្ញុំ​និង​បក្ខពួក​បានរ​ត់ទៅ​នៅ​មន្ទី​សង្កាត់​ស្វាយ​យា​វិញ​ដើម្បី​បន្ត​ទាក់ទង​ជាមួយ ឈាវ គឺជា​លេខា​សង្កាត់​ស្វាយ​យា​។ ខ្ញុំ​នៅតែ​ធ្វើ​សកម្មភាព​បំផុសបំផុល និង​ទាក់ទង​ជាមួយ​កម្លាំង​របស់ខ្ញុំ ។

នៅ​ចុងខែ​ធ្នូ ឆ្នាំ​១៩៧៧ សូ បាន​ចេញពី​សាលារៀន​ជាមួយ​អង្គការ ហើយ​បាន​ប្រមូល​បក្ខពួក​មួយចំនួន​ទៅ​ប្រជុំ​រៀបចំ​ផែនការ​ថ្មី នៅ​ភូមិ​កី​ស្លា ស្ថិតនៅ​ឃុំ​ស្វាយ​យា ស្រុក​មានជ័យ​ថ្មី​។ អ្នក​ដែល​បាន​ចូលរួម​ប្រជុំ រួមមាន ១) សាក់ ២) ឈាន ៣) យ៉ាន គឺជា​ប្រធាន​ពេទ្យ​តំបន់ ៤)​ទៀប​, ៥) ម៉ក់ គឺជា​ប្រធាន​ពាណិជ្ជកម្ម​តំបន់​២៣ ៦) វុ​ធ្ធី ៧) ធុំ ៨) ចាន់ គឺជា​អនុ​លេខា​ស្រុក​ប្រសូត្រ ៩) ឆែម ១០) ស៊ែ​ល ១១) ផន ១២) ផល គឺជា​លេខា​ស្រុក​រមាសហែក និង សា​លីវ​។ នៅក្នុង​ខ្លឹមសារ​ប្រជុំ សូ បាន​ណែនាំ ឆែម និង ស៊ែ​ល ឲ្យ​ប្រមូល​កម្លាំង​ទ័ព​តំបន់​២៣ និង​ទ័ព​ស្រុក​ទាំងអស់​នៅក្នុង​តំបន់​២៣ ដែល​ត្រូវ​រត់​ចេញពី​អង្គភាព​និង​ជា​កម្លាំង​ដែល​ត្រូវជា​ខ្សែ​របស់​យើង​ដោយ​បំផុស និង​ឲ្យ​រត់​ចេញពី​សមរភូមិ និង​រត់​ចេញពី​កងពល​២៩០​នៅ​ខាងលិច​ទី​រួម​ខេត្តស្វាយរៀង​ដើម្បី​បើកផ្លូវ​ឲ្យ​យួន​អាច​ចូល​បាន និង​ឲ្យ​រៀបចំ​កម្លាំង​រង់ចាំ​បាញ់​កម្មាភិបាល​របស់​អង្គការ ជាពិសេស​កម្មាភិបាល​ក​ង​ពល​។ ប៉ុន្តែ​ដោយ​កងទ័ព​ស្រុក និង​កងទ័ព​តំបន់​មួយចំនួន​ត្រូវបាន​បែកខ្ញែក​កម្លាំង ដូច្នេះ​ការអនុវត្ត​ផែនការ​នេះ​ត្រូវ​ទទួល​បរាជ័យ​។ ក្រោយមក​ទ័ព​របស់​អង្គការ​ត្រូវបាន​បញ្ចូលមក​កាន់តែ​ច្រើន ហើយ​បាន​វាយ​ទ័ព​បណ្តេញ​កងទ័ព​យួន​ឲ្យ​

ចេញ​នៅ​ថ្ងៃទី​៧ ខែមករា ឆ្នាំ​១៩៧៨​។ បន្ទាប់មក​អង្គភាព​របស់ខ្ញុំ​បាន​ត្រឡប់​ទៅ​ស្វាយរៀង​វិញ​។
​ ​នៅ​ខែមករា ឆ្នាំ​១៩៧៨ មានការ​ប្រជុំ​មួយទៀត សូ បាន​ណែនាំ ថា​មានតែ​គណៈ​យោធា​ដែល​អាចទាក់ទង​ជាមួយ​យួន​បាន ព្រោះ​គណៈ​យោធា​មាន​ភារកិច្ច​ត្រួតពិនិត្យ​សមរភូមិ​។ មុខសញ្ញា​ខាងជើង​ដូង​មាន ស៊ែ​ល ធ្វើជា​នីរសារ​ទាក់ទង​យួន ។ ចំណែក​ខាងត្បូង​ស្រុក​ចន្ទ្រា​មាន ឆែម​។ ក្រោយមក សូ បាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ត​ម្ដើ​ង​វិទ្យុ​ចំនួន​ពីរ​គ្រឿង​សម្រាប់​ទាក់ទង​ជាមួយ​យួន មាន​សេ​២៥ និង សេ​៧៧ ដោយ​ប្រគល់​ឲ្យ​អ្នក​កាន់​តេ​អូ គឺមាន​ខ្ញុំ និង ថា​ន់​។ លេខ​សម្ងាត់​ក្នុងការ​ប្រើ​មាន​ពីរ​សម្រាប់​ពេលព្រឹក​និង​ពេល​ល្ងាច​។ ពេលព្រឹក​ប្រើ​លេខ ៤០ និង ៤៥ ដោយបាន​កំណត់​ចាប់ពី​ម៉ោង​៦​ព្រឹក និង​ពេល​ល្ងាច​ចាប់ពី​ម៉ោង​៦​ល្ងាច កំណត់​លេខ​ប្រើ​៦៥ និង​២៥​។ នៅពេល​ទាក់ទង​ជាសម្ងាត់​សម្រាប់​តំបន់​២៣ ហៅ​០១៩ ។ ប្រសិនបើ​ចង់​ទាក់ទង​ហៅ​ទៅ​យួន គណៈ​យោធា​ខេត្ត​តៃនិញ​គឺ អ៊ី​-​សូន្យ​7 (I07) មុខសញ្ញា​សម្រាប់​ខេត្ត​ឡុង​អាង ប្រើ អ៊ី​-​សូន្យ​៥ (I0៥) និង សម្រាប់​ទាក់ទង​ជាមួយ​ឈ្មោះ បៃ​កាវ និង បុក មុខសញ្ញា​ផ្លូវជាតិ​លេខ​១​ប្រើ អ៊ី​-​សូន្យ​៩(I09)​។

​ក្រោយមក​គណៈ​យោធា​ខេត្ត​តៃនិញ បាន​ទាក់ទង​យើង​អំពី​សភាពការណ៍​យោធា​របស់​ប្រទេស​កម្ពុជា​នៅតាម​ព្រំដែន និង​ក្រុង​ស្វាយរៀង ដោយ​ចង់ដឹង​ពី​កម្លាំង​តិច​ឬ​ច្រើន អាវុធ និង មាន​រថក្រោះ​ឬទេ ហើយ​ត្រៀម​វាយ​ប្រទេស​របស់ខ្លួន​ពេលណា​។ តាម​ការណែនាំ​របស់ សូ ខ្ញុំ​បាន​រាយការណ៍ ទៅ​ឲ្យ​យួន និង​បាន​ប្រាប់​អំពី​ទ័ពស្រួច​របស់​អង្គការ មាន​កាំភ្លើង​ធំ​ធុន​១៣០ ចល័ត​ជាប់​។ ចំណែក​សភាពការណ៍​ខាង​ខ្សែរ​បក្ខពួក​របស់ខ្ញុំ​កំពុង​បែកការ ដោយ​អង្គការ​តាម​ស្រាវជ្រាវ និង​ចាប់បាន​មួយចំនួន​ជា​បន្តបន្ទាប់​។ នៅ​ខែសីហា ឆ្នាំ​១៩៧៨ បាន​ជួប​ជាមួយ ម៉ន គឺជា​លេខា​វរ​សេនា​ធំ​តំបន់​២៣​។ ម៉ន បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ ឲ្យ​បានដឹង​អំពី​សកម្មភាព​ដែល​បាន​យក​កាំភ្លើង​ប្រហែល​ជាមួយ​ឡាន​លាក់ទុក​នៅ​រណ្ដៅ​ចាស់​មួយ​នៅក្នុង​ជំរំ​ឬ​ស្សី ដែល​ស្ថិតនៅ​ខាងកើត​វត្ត​សំបួរ ប្រហែលជា​១០០​ម៉ែត្រ​។ កាំភ្លើង​លាក់ទុក​ទាំងនោះ​សម្រាប់​យក​អនុវត្ត​សកម្មភាព​នៅពេល​ខាងមុខ​។

​នៅ​ចុងខែ កុម្ភៈ ឆ្នាំ​១៩៧៨ ខ្ញុំ​ឈឺ​គ្រុនញាក់​និង បាន​ដេកពេទ្យ​របស់​តំបន់​២៣​។ រហូតដល់​ថ្ងៃទី​១២ ខែមីនា សូ បានមក​យក​ខ្ញុំ​ចេញពី​តំបន់​២៣ ទៅ​នៅ​តំបន់​២៤​។ ខ្ញុំ​បាន​នៅ​ជាមួយ សូ បាន​រយៈពេល​បួន​ថ្ងៃ គឺ​នៅ​ថ្ងៃទី​១៣ ខែមីនា សូ ត្រូវបាន​អង្គការ​ចាប់ខ្លួន​។ លុះ​រំលង​បាន​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ នៅ​ព្រឹក​ឡើង​ថ្ងៃទី​១៧ ខែមីនា ឆ្នាំ​១៩៧៨ រូបខ្ញុំ​ត្រូវ​អង្គការ​ចាប់ខ្លួន​ដែរ​។​
​ ​កំណត់ចំណាំ ៖ រាល់​ចម្លើយសារភាព​របស់​អ្នកទោស​ទាំងអស់​នៅ​មន្ទីរ​សន្តិសុខ​ស​-២១​សុទ្ធតែ​ឆ្លងកាត់​ការបង្ខិតបង្ខំ និង​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​យ៉ា​ធ្ងន់ធ្ងរ​ពី​កង​សួរចម្លើយ​របស់​ខ្មែរក្រហម​។​ដូច្នេះ​យើង​មិនអាច​សន្និដ្ឋាន​បានទេ​ថា​ចម្លើយសារភាព​របស់ ឥន សារ៉ុន ហៅ ថុល ពិត​ឬ​យ៉ាងណា​នោះទេ​។ សរន
​ ​

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular