ស្លោក , ស្រឹង្គារ , ស្រឹង្គី , ស្មិង , ស្អិតស្អាង​

​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

ស្លោក​
​គុណសព្ទ​
​ស្វិត​ជាំ​ដោយ​ចំហាយ​ក្ដៅ​
​ស្លឹកឈើ​ស្លោក ។​
​ស្លោកមុខ ( ព​. ​ប្រ​. ) ឡើង​មុខ​ស្ពាន់​អែ​ស្រពោនស្រពាប់​
​ដៀល​ស្លោកមុខ​, ភ័យ​ស្លោកមុខ ។​
នាមសព្ទ​
( សំ​. ឝ្លោ​ក​; បា​. សិលោក ) សេចក្តី​សរសើរ​, ពាក្យ​សរសើរ​; ពាក្យកាព្យ​សម្រាប់​សូត្រ​សរសើរគុណ​; ឆន្ទ​, គាថា ជា​ភាសាសំស្ក្រឹត​ឬ​បាលី​; កេរ្ដិ៍ឈ្មោះ​ល្អ ។ ខ្មែរ​ច្រើន​ប្រើ​សំដៅ​ពាក្យ​រៀល​សម្រាប់​ទាយ​លក្ខណៈ​មនុស្ស​ជាដើម ដូចជា ជំហរ​សិង្ហ សម្លឹង​ខ្លា សំឡេងស្អា ភ្នែកមាន់ព្រៃ ( ទាយ​ថា មនុស្ស​ម្នាក់​បើ​ប្រកប​ព្រម​ដោយ​លក្ខណៈ​ទាំង ៤ យ៉ាងនេះ ជា​អ្នក​មានបុណ្យ មានអំណាច​ចិត្តមុត ) ។ មាន​ពាក្យ​សុភាសិត​ថា កុំ​យកពាក្យ​ស្លោក​ផ្ទឹម​នឹង​គម្ពីរ ( ម​. ព​. សម្លោក និង សិលោក ផង ) ។​
​នាមសព្ទ​
​ថង់​សម្រាប់​ច្រក​បាត្រ​
​ស្លោកបាត្រ​; បាត្រ​របស់ខ្ញុំ​ករុណា​មានតែ​ស្លោ​កឥត​យោគ ។​

​ស្រឹង្គារ​
​នាមសព្ទ​
( សំ​. ​ឝ្ឫ​ង្គា​រ​; បា​. ​សិ​ង្គា​រ ) សេចក្តីស្រឡាញ់​; តម្រេក​; គ្រឿង​ប្រលោម​ចិត្ត ។ ស្រី​ស្រឹង្គារ ស្រី​ដែលមាន​លំអ​គួរ​ឲ្យ​កើត​សេចក្តីស្រឡាញ់​; ស្រីស្នំ ។ ស្រឹង្គារភាសិត (—​រៈ​—) ពាក្យ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​កើត​សេចក្តីស្រឡាញ់​; រឿង​នាំ​ឲ្យ​កើត​តម្រេក​, ​សាស្ត្រាល្បែង ។ ល ។​

​ស្រឹង្គី​
​នាមសព្ទ​
( សំ​. ឝ្ឫ​ង្គី​; បា​. ​សិ​ង្គី ) ឈ្មោះ​មាស​មួយ​ប្រភេទ​
​មាស​ស្រឹង្គី ។​

ស្មិង​
​កិរិយាសព្ទ​
( សំ​. ឞ្មិ​ង “​លះបង់​, ​បោះបង់​; ធ្វើ​ព្រងើយ​, ​កន្តើយ​, ​ធ្វើ​ជើយ​” )​ស្លាប់​, ​ស្លាប់​ស្ដូក (​ព​. សា​.)
​វា​ស្មិង​ទៅហើយ ! វា​ស្លាប់​ទៅហើយ ! ។​
​តា​យ​ស្មឹង ស្លាប់​ស្ដូកស្ដឹង ។ ស្មិងស្មាធិ៍ ( ម​. ព​. ​ស្មាធិ៍ ) ។​

​ស្អិតស្អាង​
​កិរិយាសព្ទ​
​ស្អាង​ដោយ​ប្រពៃ​, ​ស្អាង​ដោយ​ផ្ទិ​ត​ផ្ចង់​, ​ស្អាង​ឲ្យ​អស់ពី​ចិត្ត​
​ស្អិតស្អាង​ខ្លួនប្រាណ ។​

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular