ភ្លុក , ព្លុក , ពភ្លុក , ពង , ពក​

​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​ភ្លុក​
​នាមសព្ទ​
​អវយវៈ​ជា​ឆ្អឹង​ដុះ​ចេញពី​ក្នុង​មាត់ ដំរី​ឈ្មោល​មាន​សណ្ឋាន​មូល​ធំ​ចុង​ស្រួច កាលណា​លូត​វែង​មាន​ទ្រង់ទ្រាយ​ង​ទន្ទាំ​, តាម​ធម្មតា តែងតែ​ដុះ​ចេញមក​មួយគូ​, ប៉ុន្តែ​ចួនណា​ដុះ​ទោល​តែមួយ​ក៏មាន​ខ្លះ ហៅថា ភ្លុកទក ។ ដំរី​ឈ្មោល​ដែល​ដុះ​ភ្លុក​ពី​កំណើត គេ​មិន​ហៅ ឈ្មោល ទេ គេ​ហៅ ភ្លុក ( ព​. ផ្ទ​. ស្តរ )
​ហ្មដំរី​ខ្លះ​ទាក់​បាន​ភ្លុក ខ្លះ​ទាក់​បាន​ស្ដរ ( បើ​ញី​គេ​ហៅ មេ គេ​មិន​ហៅ ញី ទេ ) ។ ម​. ព​. ចែ ន​. ផង ។​
​ដឹងភ្លុក ឈ្មោះ​ដឹង​មួយ​ប្រភេទ​មាន​ស្លាប​-​ង​សណ្ឋាន​ភ្លុក ( ម​. ព​. ដឹង ន​. ផង ) ។ ម្រះភ្លុក ឈ្មោះ​ម្រះ​មួយ​ប្រភេទ​ផ្លែ​វែងៗ សណ្ឋាន​ភ្លុក ។ ល ។​
​នាមសព្ទ​
( ម​. ព​. ព្លុក ) ។​

​ព្លុក​
​នាមសព្ទ​
( ស​. ប្លុក អ​. ថ​. ព្លុក ” ដាស់ គឺ​ដាស់​ឲ្យ​ភ្ញាក់ ” ) អ្នក​រម្លាយសព ( អ្នក​ដុត​ខ្មោច ); តាម​ទម្លាប់​មាន ៤ នាក់ ជា​ជំនួស​អាចារ្យយោគី​; តាម​ប្រភព​ពាក្យ​នេះ​ថា “​អ្នក​ដាស់​ខ្មោច​” មាន​អត្ថន័យ​ថា កាលដែល​រៀបនឹង​ឈួ​ល​ភ្លើង​រម្លាយសព គេ​តែង​និមន្ត​លោក​ឲ្យ​ទាញ​សំពត់​ស្នប ដែល​គេ​ស្រាយ​ចេញពី​រូប​សព ហៅថា សំពត់​បង្សុកូល​, គេ​និយាយ​ទៅរក​សព​នោះ ហាក់ដូច​គេ​ដាស់​មនុស្ស​រស់​ឲ្យ​ភ្ញាក់ពីដេក​ថា ស្ដាប់ធម៌​ស្ដាប់​អាថ៌​លោក ! ; ក្នុងសម័យ​បច្ចុប្បន្ន​ពុំ​សូវ​មាន​ពិធី​នេះ​ទៅហើយ​
​អាចារ្យយោគី​ម្នាក់​និង​អ្នក​ព្លុក​បួន​នាក់​ជា​អ្នក​រម្លាយសព ( ធ្លាប់​សរសេរ ភ្លុក​, គួរ​សរសេរ ព្លុក វិញ ព្រោះ​មាន​សំឡេង​ជិត​ប្រភពដើម​ជាង ) ។​

​ពភ្លុក​
​ឧទានសព្ទ​
​សូរ​ឮ​ភ្លុកៗ​ច្រើនដង ។​

​ពង​
​កិរិយាសព្ទ​
( ជា​នាមកិរិយា ) ដោរ​ពង់​ឡើង​, ប៉ោង​ស្តុល​ឡើង ដោយ​ចំហាយ​ក្ដៅ​, ដោយ​រលាកភ្លើង ឬ​ដោយ​ត្រដុស​, ទង្គិច​, ប៉ះ​, ជល់​
​ដើរកាត់​វាល​ខ្សាច់​ក្ដៅ​ពង​ជើង​អស់​, រលាកភ្លើង​ពង​ស្បែក​ស្ដុល ។​
​បង្កើត​ពង​, បញ្ចេញ​ស៊ុត​មេមាន់​មួយ​ពង​បាន ៨ មេ​មួយទៀត​ពង​បាន ១០ ។​
នាមសព្ទ​
​ស្បែក​ឬ​សាច់​ដែល​ដោរ​ពង់​ឡើង​, ដែល​ប៉ោង​ស្ដុល​ឡើង​ដោយ​ចំហាយ​ក្ដៅ​, ដោយ​រលាកភ្លើង​ឬ​ដោយ​ត្រដុស​, ទង្គិច​, ប៉ះ​, ជល់ ។ អណ្ឌៈ​របស់​សត្វ​ចំពួក​ខ្លះ គឺ​ដុំ​ដែល​កើតចេញ​ចាក​ពោះ​សត្វ​ញី​ពួក​ខ្លះ ជា​ដុំ​មាន​សំបក​ស្រោម​ពី​ខាងក្រៅ​ដែល​កើតជា​កំណើត​ម្តង​សិន ហើយ​ទើប​ញាស់​ចេញ​ជា​កូន​
​ពងរុយ​, ពង​ចៃ​, ពងបង្កួយ​, ពងមាន់​, ពងអណ្តើក​, ពងទន្សង​, ពងក្រពើ​…( ព​. សា​.; ព​. រ​. ហៅ ស៊ុត​; ព​. ខ្ព​. ហៅ អណ្ឌៈ ) ។​
​ចំណែក​អង្គជាត​ពីរ​ដុំ​របស់​មនុស្ស​ប្រុស​ ឬ​សត្វ​តិរច្ឆាន​ឈ្មោល​ចំពួក​ខ្លះ ស្ថិតនៅត្រង់​ខាងក្រោម​ស្វាស បើ​មាន​តែមួយ​ដុំ ហៅ ពងត្មោល ( ព​. សា​.; ព​. រ​. ហៅ ពងល្វា ឬ ពងស្វាស​; ព​. ខ្ព​. ហៅ អណ្ឌៈ ) ។ ពងក្ដ ន​. ( ព​. អា​. ) ពងល្វា​, ពងស្វាស ។ ពងក្ដ ! ពាក្យអាសគ្រាម ទ្រគោះ​ច្រឡោះបោះ ជា​អសប្បុរិស​វាចា​ថា​បញ្ជោះ​ឲ្យ​គ្នា​ដោយ​ឈ្លានពាន​ ប្រមាថមើលងាយ ​( ជា​សម្ដី​ពុំគួរ​ប្រើ ) ។​

​ពក​
​នាមសព្ទ​
​សាច់​ដែល​ដុះ​ជា​ដុំ​ខ្ពស់ជាង​សាច់​ប្រក្រតី​
​ពកដៃ​, ពកជើង​, ពក​ថា្ង​ស​, ពក​-​ក ។​
​សាច់​រុក្ខជាតិ​ឬ​លតាជាតិ​ដែល​ដុះ​ជា​កំពូក​ខ្ពស់ជាង​សាច់​ប្រក្រតី​
​ពក​ធ្នង់​, ពកបេង​, ពកស្រឡៅ​; ពក​ខ្ញៃ ( ពក​វល្លិ​ខ្ញែ ) ។​
​សាច់​ដែល​ពក​រម៉ិងរម៉ង់​រឹងៗ នៅ​កែងដៃ​ឬ​កែងជើង មាន​សណ្ឋាន​និង​ទំហំ​ស្រដៀង​នឹង​ផ្លែ​ស្លា​ហៅថា ពកស្លា ។​
​ឈ្មោះ​ដំបៅ​មួយ​ប្រភេទ​ចេញ​ជា​ពក​បែក​គគុះគគុល មិន​ងាយ​នឹង​ថែរក្សា​ឲ្យ​សះជា​
​ដំបៅ​ពក ។​
​ឈ្មោះ​ឫស្សី​ពួក​មួយ មាន​ប្រហោង​សាច់​ស្ដើង​រឹង​ស្រួយ សម្បុរ​ខាងក្រៅ​រលោង សម្រាប់​ប្រើការ​ផ្សេងៗ​មាន​ធ្វើ​ត្រល់​, ប៉ី​, ខ្លុយ​ជាដើម​
​ត្រ​ល់ពក​, ប៉ីពក​, កា្ល​ក់ពក​, បំពង់​ពក ។​
​កិរិយាសព្ទ​
​កកើត​ជា​ពក (​ជា​នាមកិរិយា ) ។​

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular