Home ព័ត៌មានជាតិ នយោបាយ ទួន ចាន់​ដា​រ...

ទួន ចាន់​ដា​រ៉ា ហៅ ភាន់ យុទ្ធ​នារី​ក្រសួង​សាធារណការ និង​ប្តី​ត្រូវ​ចាប់ខ្លួន​មក​ឃុំឃាំង​នៅក្នុង​គុក​ទួលស្លែង​

ដោយៈ អ៊ុន សុដាវី អ្នកសរសេរ​ទស្សនា​វ​ដ្តី​ស្វែងរក​ការពិត​/​ភ្នំពេញៈ​ខ្ញុំឈ្មោះ ទួន ចាន់​ដា​រ៉ា ហៅ ភាន់ កើត​នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៤៦​។ ខ្ញុំ​មាន​ស្រុកកំណើត​នៅ​ភូមិ ជ្រោយ​ថ្ម ឃុំ​កំពង់សៀម ស្រុក​កំពង់សៀម ខេត្តកំពង់ចាម​។ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ទួន ឡាង គឺជា​អតីត​ចៅហ្វាយខេត្ត​និង​តំណាងរាស្ត្រ​នៅ​មណ្ឌល​សួង ខេត្តកំពង់ចាម​។​នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៦១​ឪពុក​ខ្ញុំ​បាន​ផ្លាស់​មក​រស់នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​។ នៅពេលដែល​ឪពុក​របស់ខ្ញុំ​ផ្លាស់​មក​រស់នៅ​ទី ក្រុងភ្នំពេញ ខ្ញុំ​បាន​ស្នាក់នៅ​ជាមួយ​ឪពុកធំ​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ទួន គីម​សៀ​។ ឪពុកធំ​របស់ខ្ញុំ គឺជា​គ្រូបង្រៀន​។ ខ្ញុំ បាន​រៀនសូត្រ​នៅក្នុង​វិទ្យាល័យ​សីហនុ​កំពង់ចាម​។

រូបខាងស្តាំ៖ ទួន សុផល្លា និង នួន ឃឿន(បណ្ណសារមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា)

​នៅ​អំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៦២ ខ្ញុំ​បាន​ផ្លាស់​មក​រស់នៅ​ជាមួយ​ឪពុកម្តាយ​ខ្ញុំ​នៅឯ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ វិញ​។ ផ្ទះ​របស់ខ្ញុំ ស្ថិតនៅ​ម្តុំ​មេភ្លើង ពេទ្យ​ចិន​។ ខ្ញុំ​បាន​បន្ត​ចូលរៀន​នៅឯ​វិទ្យាល័យ​យុគន្ធរ រហូតដល់​ថ្នាក់​ទី​៤ ទើប​ខ្ញុំ​សម្រេចចិត្ត​ឈប់រៀន​។
​នៅក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៦៤ ខ្ញុំ​បាន​រៀបការ​ជាមួយ ទួន សុ​ផល្លា ហៅ​កឿ​ន​។ ប្តី​របស់ខ្ញុំ​និង​ខ្ញុំ ត្រូវជា​បងប្អូនជីដូន​មួយ​នឹង​គ្នា​។​យើង​មានកូន​ចំនួន​៦​នាក់​។ ប្តី​របស់ខ្ញុំ ក៏មាន​ស្រុកកំណើត នៅក្នុង​ខេត្តកំពង់ចាម​ដែរ​។ គាត់​បានមក​បន្ត​ការសិក្សា​នៅក្នុង​វិទ្យាល័យ​ស៊ីសុវត្ថិ​ឯ​ទីក្រុង ភ្នំពេញ​មុនពេល​ដែល​ខ្ញុំ​មកដល់​។

​នៅក្នុង​ខែមករា ឆ្នាំ​១៩៦៥ សមាគមនិស្សិត ត្រូវបាន​បង្កើត​ឡើងជា​ផ្លូវការ​នៅ​ទីក្រុង ភ្នំពេញ​។ ភោគ ឆាយ ត្រូវបាន​ជ្រើសតាំង​ឲ្យ​ធ្វើជា​ប្រធាន​សមាគមនិស្សិត ចំណែកឯ​ប្តី​របស់ ខ្ញុំ​គឺជា​អគ្គលេខាធិការ​។ ក្រោយពី​សមាគមនិស្សិត​នេះ​បង្កើតបាន​រយៈពេល​ប្រហែល​កន្លះ​ខែ គិញ​បាន​ចាប់ខ្លួន​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​យកទៅ​ឃុំឃាំង ព្រោះ​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​បានធ្វើ​សកម្មភាព​បាច​ខិតប័ណ្ណ​។ បន្ទាប់ពី​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ជាប់ឃុំ​ឈ្មោះ ឈុន សុខ​ងួន បានធ្វើ​ការងារ​ជំនួស​គាត់​។
​នៅក្នុង​គុក ប្តី​របស់ខ្ញុំ​មិនបាន​ធ្វើ​សកម្មភាព​អ្វី​ទៀត​នោះទេ​។ កន្លងផុត​អស់​រយៈពេល ប្រហែល​១​ឆ្នាំ ឪពុក​របស់ខ្ញុំ បាន​ទៅ​ធានា​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ឲ្យ​ចេញពី​គុក​វិញ​និង​ណែនាំ​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ឲ្យ ចូល​ខ្សែ​សេ​អ៊ី​អា​។

​ឈ្មោះ ហ៊ុយ ម៉ោង ដែលមាន​នាទី​ជា​ប្រធាន​គណបក្ស​ប្រជាធិបតេយ្យ​គឺជា​អ្នកទទួល ស្គាល់​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​។ ក្រោយមក ខ្ញុំ​ត្រូវបានចាត់តាំង​ឲ្យ​ចូល​បង្កប់​ក្នុង​ចលនា​តស៊ូ​នៅក្នុង​ក្រុង​ជា មួយ​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​។ នៅក្នុង​ចលនា​នេះ យើង​បានរៀបចំ​ផែនការ កសាង​កម្លាំង សេ​.​អ៊ី​.​អា​, ស៊ើបការណ៍​ពី​ទីស្នាក់ការ​របស់​បដិវត្ត​ន៍​នៅក្នុង​ក្រុង​, ឃោសនា​បំផុសប្រជាជន​ឲ្យ​ប្រឆាំងនឹង បដិវត្តន៍ និង បំបែកបំបាក់​ចលនា​ត​ស៊ូ​របស់​និស្សិត​ក្នុង​ក្រុង​។ អ្នក​ដែល​ចូល​ខ្សែ សេ​.​អ៊ី​.​អា តាមរយៈ​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ចាប់ពី​ឆ្នាំ​១៩៦៨ ដល់ ឆ្នាំ​១៩៧៣ ដែលមាន​បង្កប់​ក្នុង​ចលនា​តស៊ូ​ក្នុង​ក្រុង មានឈ្មោះ អ៊ិត ហេង គឺជា​ចាងហ្វាង​រោង​ពុម្ព​វត្តភ្នំ​, ម៉ៅ រុន គឺជា​សាស្ត្រាចារ្យ​, នុត គីម​ឡេង ជា​ពេទ្យសត្វ​, សៀង ប៉ោ​សែ ជា​ចាងហ្វាង​ភូមិសាស្ត្រ​, ម៉ៃ សា​ខន ហៅ សំ ផ្នែក​ត្រា​វូ និង ឌី ផុន ហៅ ផុ​ក គឺជា​ពេទ្យធ្មេញ​។
​នៅ​ខែមីនា ឆ្នាំ​១៩៧៣ ប្តី​របស់ខ្ញុំ​បានចេញ​ទៅ​បង្កប់ខ្លួន​ក្នុង​ជួរ​បដិវត្តន៍​នៅ​តំបន់​រំដោះ​។ រហូតដល់​ខែកញ្ញា ឆ្នាំ​១៩៧៣​ដដែល ខ្ញុំ​បានចេញ​ទៅតាម​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​ចេញទៅ​នេះ តាមរយៈ​អ៊ិត ហេង ដើម្បី​ឲ្យ​ខ្ញុំ​យក​ផែនការ​ទៅ​ទំនាក់ទំនង​ជាមួយនឹង សៀង ប៉ោ​សែ និង​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​។ ពេល​ខ្ញុំ​ចេញទៅ​នៅពេលនោះ ខ្ញុំ​បានត្រឹមតែ​ជួប​ជាមួយ សៀង ប៉ោ​សែ និង​ប្រាប់​គាត់​អំពី​ផែនការ​ដែល អ៊ិត ហេង បានដាក់​ឲ្យ​តែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ​មិនទាន់បាន​អនុវត្ត នោះទេ​។

កម្មករនៅស្រុកមង្គលបុរី ភូមិភាគពាយ័ព្យ កំពុងចងដែកយកទៅធ្វើទ្វារទឹក។(បណ្ណសារមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា)

​នៅ​ខែមេសា ឆ្នាំ​១៩៧៤ អង្គការ​បាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ត្រឡប់​ទៅ​បង្កបង្កើនផល​នៅឯ​មន្ទីរ​ក​-៣០០ អង្គភាព​ស​.៧១ ស្ថិតក្នុង​ភូមិភាគ​ឧ​ត្ត​រ​។ ពេលនោះ សៀង ប៉ោ​សែ បាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទាក់ទង​ជា មួយ​ខ្សែ​សេ​អ៊ី​អា​នៅក្នុង​មន្ទីរ ដែលមាន​ឈ្មោះថា នារី អេ​ម អតីត​ធ្វើស្រែ និង​ធ្វើ​ពេទ្យ​នៅ ក្នុង​មន្ទីរ​នោះ​។
​ខ្ញុំ​បាន​ជួប​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ដែល​កំពុងតែ​បង្កបង្កើនផល​នៅក្នុង​អង្គភាព​ស​.៧១​នោះដែរ​។ នារី អេ​ម បាន​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ស្គាល់ ហ៊ូ នឹម ហៅ​ភាស់​, តូច ភឿន ហៅ ភិន​, នារី​ភី ដែលជា​ជនជាតិ​លាវ និង​នារី វ៉ាន​។ សកម្មភាព​របស់​ក្រុម​ខ្ញុំ​គឺ​បំផ្លាញ​ស្រូវ​នៅក្នុង​ជង្រុក ដោយ​ធ្វើ​ឲ្យ​រហែក​ដំបូល​ទទឹក​ស្រូវ និង​អំបិល​ដែល​ត្រៀម​ទុក​សម្រាប់​សមរភូមិ​ឆ្នាំ​១៩៧៥​។ ក្រុម​ខ្ញុំ​ក៏បាន​បំផុស​ពី​បញ្ហា​មិន​ចាយលុយ​នៅក្នុង​អង្គភាព​ដើម្បី​ឲ្យ​មានទំនាស់​ជាមួយ​អង្គការ​។
​ក្រោយមក​នៅក្នុង​ខែមីនា ឆ្នាំ​១៩៧៥ ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ត្រូវបាន​អង្គ​ការដក​យកទៅ​តំបន់ ១០៣​។ ៣​ខែ​កន្លងទៅ អង្គការ​ក៏បាន​ដក​ខ្ញុំ​, ទី​, កុ​ច​, ផង់ និង​រិ​ន ឲ្យ​ទៅ​តំបន់​១០៣​ដែរ ហើយ អេ​ម បាន​ឲ្យ​យើង​ទាក់ទង​អ្នក​នៅ​តំបន់​១០៣​ដើម្បី​អនុវត្ត​ផែនការ​បន្តទៀត​។ អង្គការ​បាន​ចាត់ តាំង​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើជា​អ្នកធ្វើ​ប្រវត្តិរូប​នៅក្នុង​ពាណិជ្ជកម្ម​ស្រុក​រវៀង​អស់​រយៈពេល​១​ខែ​។ អំឡុង​ពេលនោះ ខ្ញុំ​ក៏បាន​បែក​ចេញពី​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ម្តងទៀត​។ អង្គការ​បាន​ដក​គាត់​ឲ្យ​មក​នៅ ភ្នំពេញ​វិញ​។

​នៅក្នុង​ខែសីហា ឆ្នាំ​១៩៧៥ អង្គការ​បាន​ដក​ខ្ញុំ​ចេញពី​ពាណិជ្ជកម្ម​ស្រុក​រវៀង​ឲ្យ​ទៅ​រស់ នៅក្នុង​សហករណ៍​វិញ​។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ទាក់ទង​នឹង​ខ្សែ សេ​.​អ៊ី​.​អា ថ្មី​មានឈ្មោះ សេន និង ភី ដើម្បី​អនុវត្ត​ផែនការ​បន្តទៀត​។ សកម្មភាព​របស់ខ្ញុំ បាន​កសាង​កម្លាំង​ចំនួន​៥​នាក់​បន្ថែមទៀត គឺ នុត​, ជុំ​, នារី​នឹម​, នារី​ថន និង​នារី​ផស់ ដែល​អ្នក​ទាំងអស់ គឺជា​ប្រជាជន​នៅ​ទីនោះ​។ យើង​បាននាំគ្នា​បំផុសប្រជាជន​នៅ​ក្រុមទី​១​ឲ្យ​ប្រឆាំងនឹង​អង្គការ ចែករំលែក​ស្រូវ​ឲ្យ​ប្រជាជន​ថ្មី និង​លាក់​ស្រូវ​ទុក​ដាំបាយហូប​នៅក្នុង​ក្រុម​។ ថ្ងៃមួយ​ឈ្មោះ រឹត បាន​ឲ្យ​ខ្ញុំ​យក​ថ្នាំពេទ្យ​ទៅ​ចែក ប្រជាជន​នៅក្នុង​ក្រុម​ដើម្បី​ឲ្យ​ប្រជាជន​មានគំនិត​ប្រឆាំងនឹង​អង្គការ​ដោយសារតែ​មិន​គិតគូរ​ដោះស្រាយ​ថ្នាំពេទ្យ​ឲ្យ​ប្រជាជន និង​ទុក​ឲ្យ​ប្រជាជន​ស្លាប់​។

​នៅក្នុង​ខែតុលា ឆ្នាំ​១៩៧៥ ខ្ញុំ​ធ្លាក់ខ្លួន​ឈឺ​គ្រុន ហើយ​មក​ដេកពេទ្យ​នៅក្នុង​ស្រុក​រវៀង​អស់​រយៈពេល​៣​ខែ​។ ក្រោយមក​នៅ​ដើមឆ្នាំ​១៩៧៦ អង្គការ​បាន​បញ្ជូន​ខ្ញុំ​ឲ្យ​មក​រស់នៅ​ជាមួយ​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​នៅឯ​ក្រសួង​សាធារណការ​វិញ​។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​បន្ត​ដេកពេទ្យ​ព​.១៧ អស់​រយៈពេល​៣​ខែ​ទៀត​។
​នៅ​ដើមឆ្នាំ​១៩៧៦​ដដែល ខ្ញុំ​បាន​ចេញពី​ពេទ្យ​មក​នៅ​សាធារណការ​មន្ទីរ​ស​៨​ជាមួយ​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​។ ខ្ញុំ​បាន​ជួបនឹង​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​មិនទាន់បាន​ប៉ុន្មាន​ផង អង្គការ​បាន​ចាត់​ឲ្យ​គាត់​ទៅ​បំពេញភារកិច្ច​នៅ​ការដ្ឋាន​វា​រី​អគ្គិសនី​នៅ​គិរី​រម្យ​។ ចំណែក ខ្ញុំ​បាន​ទំនាក់ទំនង​ជាប់​ជាមួយនឹង​នារី អេ​ម ធ្វើ​ពេទ្យ​នៅក្នុង​មន្ទីរ​, នារី ផស់ អ្នក​មើលថែ​កុមារ​, ម៉ៃ សា​ខន អនុប្រធាន​មន្ទីរ​ស​-៨, តូច ភឿន ប្រធាន​ក្រសួង​សាធារណការ និង​ប្រពន្ធ​របស់គាត់​គឺជា​ប្រធាន​មន្ទីរ​កុមារ​។ តូច ភឿន បាប​រៀបចំ​មន្ទីរ​កុមារ​នៅ​បឹងត្របែក ហើយ​ក្រោយមក​បាន​ផ្លាស់ប្តូរ​ទីតាំង​ទៅក្រោយ​រោងកុន​មេគង្គ ស្ថិតនៅ​ក្រោយ​ផ្សារ​ដើម​គរ​វិញ​។ រហូតដល់​ខែឧសភា​ឆ្នាំ​១៩៧៦ ប្តី​របស់ខ្ញុំ​បាន​ត្រឡប់​មកពី​ការដ្ឋាន​វា​រី​អគ្គិសនី​គិរី​រម្យ​មក​សាធារណការ​មន្ទីរ​ស​៨​វិញ​។​

​នៅក្នុង​ខែកក្កដា ខ្ញុំ​, ទូច និង ផស់ បានទទួល​ផែនការ​រដ្ឋប្រហារ​ឆ្នាំ​១៩៧៧​ពី​នារី​អេ​ម​។ នារី​អេ​ម បាន​ឲ្យ​យើង​ខិតខំ​កសាង​កម្លាំង​ឲ្យ​បាន​ច្រើន​និង​រៀបចំ​កន្លែង​លាក់​ថ្នាំពេទ្យ​។ ក្រោយមក ម៉ៃ សា​ខន បាន​ដឹក​ថ្នាំពេទ្យ​យកមក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​,​ទូច និង​ផស់​យកទៅ​ទុក​នៅក្នុង​មន្ទីរ​កុមារ​។
​នៅ​ខែកញ្ញា​ឆ្នាំ​១៩៧៦ ខ្ញុំ​និង​ប្តី បាន​ទៅទាក់ទង សៀង ប៉ោ​សែ ដើម្បី​សួរ​ពី​ផែន​ការធ្វើ​រដ្ឋប្រហារ​ឆ្នាំ​១៩៧៧​។ សៀង ប៉ោ​សែ ក៏​ប្រាប់​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​វិញ​ថា ផែនការ​រៀបចំ​សម្ភារ​,​ស្បៀង និង​កម្លាំង​រួច​អស់ហើយ​។ សៀង ប៉ោ​សែ ក៏បាន​ដាក់​ផែនការ​ឲ្យ​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​រៀបចំ​ត្រៀមកម្លាំង​ពិសេស​។ ចំណែក​ខ្ញុំ និង​នារី​អេ​ម បាន​ទៅទាក់ទង​នារី​វ៉ាន និង​នារី​ទី នៅ​ក្រសួង​ឃោសនាការ​វត្តភ្នំ ដើម្បី​ដាក់​ផែនការ​ឲ្យ​អនុវត្ត​។ ផែនការ​នោះ​គឺ​ឲ្យ​កសាង​កម្លាំង​នៅក្នុង​ក្រសួង​ឃោសនាការ​និង​ត្រៀម​សម្ភារ​សម្រាប់ធ្វើ​រដ្ឋប្រហា​រ​។

​នៅក្នុង​ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ​១៩៧៦ នារី​អេ​ម បាន​ដក​ខ្ញុំ​ឲ្យ​មក​នៅ​ដាំបាយ​ក្នុង​មន្ទីរ​ស​.៨​។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​ទាក់ទង​ជាមួយ​ឈ្មោះ​ភី ជា​អ្នកដាំបាយ​ជាមួយ​ខ្ញុំ និង​ខ្សែ​ថ្មី​ទៀត​ដែល​នារី អេ​ម កសាងបាន​គឺ​យុទ្ធ​នារី​ឈ្មោះ យោ​, រី និង ណូយ​។ យើង​បាននាំគ្នា​បំផ្លិចបំផ្លាញ​ចាន​អស់​ជាង​១០០​ចាន​, ស្លាបព្រា​២០០ និង​ឆ្នាំង​ធំៗ​អស់​ចំនួន​៣​។
​នៅ​ខែមករា ឆ្នាំ​១៩៧៧ អង្គការ​បាន​ដក​ប្តី​របស់ខ្ញុំ​ចេញពី​ក្រសួង​សាធារណការ​ស​៨​និង​ចាប់ខ្លួន​យកមក​គុក​ទួលស្លែង​។ ក្រោយមក​បាន​១០​ថ្ងៃ អង្គការ​បាន​ដក​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅធ្វើ​ស្រែ​នៅ​មន្ទីរ​ស​.៧១ ព្រែកប្រា​។ ខ្ញុំ​ធ្វើការ​នៅ​ទី​នោះបាន​១៥​ថ្ងៃ អង្គការ​បាន​ដក​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ទៅ​នៅ​មន្ទីរ​ក​.១៦ ភូមិ​តា​ឡី​។ ពេលនោះ​ខ្ញុំ​ដាច់​ខ្សែ​ទាក់ទង​ទាំងអស់ និង​មិនបាន​បន្តធ្វើ​សកម្មភាព​អ្វី​ទៀត​នោះទេ​។

​នៅ​ថ្ងៃទី​២៥ ខែមេសា ឆ្នាំ​១៩៧៧ អង្គការ​បាន​ចាប់​ខ្ញុំ​បញ្ជូនមក​ទួលស្លែង​តែម្តង​។ ឈ្មោះ ហ៊ាង​, ទូច និង​ប៉ូ គឺជា​អ្នក​សួរចម្លើយ​ខ្ញុំ​។
កំណត់ចំណាំ ៖ អត្ថបទ​នេះ ដកស្រង់​ចេញពី​ចម្លើយសារភាព​ឯកសារ D០០១៤៨​។ រាល់​ចម្លើយសារភាព​របស់​អ្នកទោស​ទាំងអស់​នៅ​មន្ទីរ​សន្តិសុខ​ស​-២១ សុទ្ធតែ​ឆ្លងកាត់​ការបង្ខិតបង្ខំ និង​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​ធ្ងន់ធ្ងរ​ពី​កង​សួរចម្លើយ​របស់​ខ្មែរក្រហម ដូច្នេះ យើង​មិនអាច​សន្និដ្ឋានបានថា ចម្លើយ​របស់ ទួន ចាន់​ដា​រ៉ា ហៅ ភាន់ ពិត​ឬ​យ៉ាងណា​នោះទេ​?៕

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular