Home ព័ត៌មានជាតិ នយោបាយ កង​ដឹកជញ្ជូន​...

កង​ដឹកជញ្ជូន​ខ្មែរក្រហម​

ដោយៈ​សុខ វណ្ណៈ អ្នកស្រាវជ្រាវ​នៃ​មជ្ឈមណ្ឌល​ផ្សះផ្សា​វាលវែង​/​ភ្នំពេញៈខ្ញុំ​ឈ្មោះ ចាន់ ហា អាយុ​៧៧​ឆ្នាំ​។ ប្រពន្ធ​ទីមួយ​របស់ខ្ញុំ​ឈ្មោះ ភឿ មានកូន​ចំនួន​៣​នាក់ ក្រោយមក​ខ្ញុំ​បាន​រៀបការ​ជាមួយ​ប្រពន្ធ​ទី​ពីរ​ឈ្មោះ ជួន ច្រិច គឺជា​ជនជាតិ​ទំពួន​មានកូន​៤​នាក់​ថែមទៀត​។ ខ្ញុំ​គឺជា​ជនជាតិ​លាវ មាន​ស្រុកកំណើត​នៅ​បាំង​បាត ប្រទេស​ឡាវ​។​កាល​ខ្ញុំ​មាន​អាយុ​៧​ឆ្នាំ​ឪពុកម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​បាន​ចាក​ចេញពី​ស្រុកកំណើត ជាមួយ​បងប្អូន​លាវ​ដទៃទៀត​មក​រស់នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​។​

ចាន់ ហា អាយុ​៧៧​ឆ្នាំ សព្វថ្ងៃ​រស់នៅ​ក្នុងភូមិ​ពាម​ជី​មៀត ឃុំ​ណង​ឃី​លិ​ក ស្រុក​កោះ​ញែក ខេត្ត​មណ្ឌល​គី​រី​។​
(​សុខ វណ្ណៈ​/​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

​ឪពុក​ខ្ញុំ​បាន​ដំណាល​ប្រាប់ថា ក្រុមគ្រួសារ​ខ្ញុំ និង​ក្រុមគ្រួសារ​លាវ​ដទៃទៀត​បា​ន​ធ្វើដំណើរ​តាម​រទេះគោ​ចំនួន​១២​គ្រឿង​កាត់​ព្រៃ​និង​ផ្លូវលំ យ៉ាង​លំបាក​ទម្រាំ​មកដល់​ទឹកដី​ប្រទេស​កម្ពុជា​។​ឪពុកម្តាយ​របស់ខ្ញុំ​បានជ្រើសរើស​រស់នៅក្នុង​ភូមិ​ពាម​ជី​មៀត​ឃុំ​ណង​ឃី​លិ​ក​ស្រុក​កោះ​ញែក ខេត្ត​មណ្ឌល​គី​រី​។​

​ខ្ញុំ​មាន​បងប្អូន​បង្កើត​ចំនួន​៦​នាក់ ហើយ​ខ្ញុំ​គឺជា​កូន​ទី​៣​។ កាលពី​កុមារភាព​ខ្ញុំ​បានរស់នៅ​ជាមួយ​ឪពុក​ឈ្មោះ ចាន់ ម្តាយ​ឈ្មោះ ផង គឺជា​ជន​លាវ​ដូចគ្នា​។ ខ្ញុំ​បាន​រៀនសូត្រ​នៅ​សាលាបឋមសិក្សា​ក្នុងភូមិ​ពាម​ជី​មៀត​។ ខ្ញុំ​ចេះ​អាន​និង​សរសេរ​អក្សរ​ខែ្មរ​បាន​បន្តិចបន្តួច​។ នៅ​ឆ្នាំ​១៩៥០​ខ្ញុំ​បាន​បួស​ជា​ព្រះសង្ឃ​នៅ​វត្ត​ពាម​ជី​មៀត​ប្រហែល​៤​វស្សា​ក៏បាន​លាចាក​សិក្ខាបទ​រួចហើយ​បាន​ចូលធ្វើ​ទាហាន​នៃ​របប​សង្គមរាស្ត្រនិយម​។ ខ្ញុំ​បាន​ចូលធ្វើ​ទាហាន​មួយឆ្នាំ​កន្លះ​ក៏​ឈប់ និង​វិល​ត្រឡប់មក​ស្រុកកំណើត​រៀបការ​ប្រពន្ធ​។​

​នៅ​ថ្ងៃទី​១៨ ខែមីនា ឆ្នាំ​១៩៧០​ក៏មាន​រដ្ឋប្រហារ​ទម្លាក់​សម្តេចព្រះ នរោត្តម​សីហនុ​ហើយ​ប្រទេសជាតិ​ចាប់​កើតមាន​សង្គ្រាម​ជា​បន្តបន្ទាប់ រវាង​ខ្មែរ​និង​ខ្មែរ​និង​មានការ​ចូលរួម​ពី​កងទ័ព​យួន​វៀត​កុង​។​កាលនោះ​ខ្ញុំ​បាន​ស្ម័គ្រ​ចូល​បម្រើ​ចលនា​បដិវត្តន៍​ខ្មែរក្រហម​តាមរយៈ​ឈ្មោះ ខៀវ ប៊ុន គឺជា​ចៅហ្វាយ​ខេត្តមណ្ឌលគិរី​។​

ព្រះវិហា​វត្ត​អ​ន្ទ្រ​ង​សែន​ជ័យ ស្ថិតនៅក្នុង​ឃុំ​ពូ​ជ្រៃ ស្រុក​ពេ​ជ្រា​ដា ខេត្ត​មណ្ឌល​គី​រី​។​
(​សុខ វណ្ណៈ​/​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

នៅ​អំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៧០ ចលនា​បដិវត្តន៍​ខ្មែរក្រហម​បាន​វាយ​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​ទាហាន លន់ នល់ តាម​យុទ្ធវិធី​ធ្វើសង្គ្រាម​ឈ្លប​ប៉ុន្តែ​មាន សកម្មភាព​អង់អាច​ក្លាហាន តស៊ូ​លះបង់ រហូត​ទទួល​ជ័យជម្នះ​លើ​ទាហាន លន់ នល់ ជា​បន្តបន្ទាប់​។ នៅក្នុង​រយៈពេល​សង្គ្រាម​៥​ឆ្នាំ ខ្ញុំ​បាន​ស្គាល់ តា​សារុន តា​ខាំ​ភួ​ន និង​តា​ឡាំង ដែលជា​អ្នកដឹកនាំ​កងកម្លាំង​ខ្មែរក្រហម​ប្រចាំ​នៅ​ខេត្តមណ្ឌលគិរី តំបន់​១០៥​។​
​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៥ ពេល​ខ្មែរក្រហម​ឡើងកាន់​អំណាច ខ្ញុំ​បាន​ត្រឡប់មក​ស្រុកកំណើត​វិញ​។ ពេលនោះ​អង្គការ​បាន​ប្រជុំ​ប្រាប់ថា ប្រជាជន​ទាំងអស់​មាន​សិទ្ធិ​ស្មើៗ​គ្នា​គ្មាន​អ្នកក្រ​គ្មាន​អ្នកក្រ​។​យើង​រស់​នៅមាន​ជីវភាព​ស្មើគ្នា​បើ​បងប្អូន​ណា​មាន​ទ្រព្យសម្បតិ្ត​ផ្ទាល់ខ្លួន​ដូចជា​មាសប្រាក់ ដីស្រែ​ចម្ការ គោក្របី ត្រូវតែ​ប្រគល់ជូន​អង្គការ​។ ពេលនោះ​គណៈ​តំបន់​១០៥ មានឈ្មោះ​តា​ឡាំង និង​តា​ខាំ​ភួ​ន ចំណែក​គណៈ​ស្រុក​កោះ​ញែក មានឈ្មោះ តា​ផាក​, តា​ធុច​, តា​សារុន និង​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​។​

​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៧​កម្មាភិបាល​ថ្នាក់ស្រុក​ថ្នាក់​តំបន់​១០៥​មួយចំនួន​ត្រូវ​អង្គ​ការហៅ​ទៅ​រៀនសូត្រ​នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​និង​ក្រោយមក​បាត់​ខ្លួន​រហូត​។ បន្ទាប់មក តា​សារុន និង តា​អន​ស៊ី ដែលជា​អតីត​គណៈ​ស្រុក​កែវ​សីមា បាន​ឡើងជា​គណៈ​តំបន់​១០៥ ជំនួស​វិញ​។​

​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៩ ខ្ញុំ​បាន​រត់​ចូល​ព្រៃ​ជាមួយ​កងទ័ព​ខ្មែរក្រហម​ដែល​ដឹកនាំ​ដោយ តា​សារឿន និង​បានធ្វើ​ដំណើរ​រហូតដល់​ភ្នំ​ដង​រែង ក្នុងស្រុក​អន្លង់វែង ខេត្ត​ឧ​ត្ត​រ​មានជ័យ​។​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨២​ខ្ញុំ​បានមក​ដល់​ភ្នំ​ដងរែក​និង​បាន​ផ្លាស់​មក​នៅ​ជាមួយ តា​វៀង​, តា​សារុន និង​តា​អន​ស៊ី ក្នុង​កងពល​១០៥​វិញ​។ ចំណែក តា​សារឿន (០៥) និង តា​សាន (០៦) គឺជា​ថ្នាក់ដឹកនាំ​កម្លាំង​និង​ចលនា​ខ្មែរក្រហម ប្រចាំ​ភូមិភាគ​ឦសាន​ដើម្បី​ធ្វើការ​ប្រឆាំងនឹង​វត្តមាន​កងទ័ព​វៀតណាម​នៅលើ​ទឹកដី​កម្ពុជា​។​នៅពេលនោះ​កងកម្លាំង​ខ្មែរក្រហម​បានធ្វើ​ការឃោសនា​ក្នុងចំណោម​ប្រជាជន​នៅតាម​ភូមិ​ស្រុក​និង​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​កងទ័ព​វៀតណាម​ដែល​សហការ​ជាមួយ​កងទ័ព​រដ្ឋាភិបាល​នៃ​របប​សាធារណរដ្ឋ​ប្រជាមានិត​កម្ពុជា​។

ព្រៃ​ជំនឿ​របស់​ជនជាតិភាគតិច​ក្នុង​ខេត្ត​មណ្ឌល​គី​រី​។​
(​សុខ វណ្ណៈ​/​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

​នៅ​អំឡុង​ទសវត្សរ៍​ឆ្នាំ​១៩៨០ និង​១៩៩០ ខ្ញុំ​មាន​តួនាទី​ជា​គណ​វរ​សេនា​ធំ​ទទួល​ផ្នែក​ដឹកជញ្ជូន​ស្បៀង​ដល់​កងពល​១០៥​ដែល​ប្រចាំការ នៅ​សមរភូមិ​ក្នុង​ខេត្តក្រចេះ និង​ខេត្តមណ្ឌលគិរី​។ នៅពេលនោះ​ខ្មែរក្រហម​ទទួលបាន​ជំនួយ​ជាស​ព្វា​អាវុធ​ធំ​តូច សម្ភារ ស្បៀងអាហារ និង​ថ្នាំពេទ្យ​មកពី​ប្រទេស​ចិន​។​
​នៅ​ពាក់កណ្តាល​ឆ្នាំ​១៩៩០ រាជរដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជា និង​សម្ត​ច ហ៊ុន សែន បាន​បង្កើត​គោលនយោបាយ​ឈ្នះ ឈ្នះ ដែល​មានន័យថា ឈ្នះ​ទាំងអស់គ្នា គឺ​គ្មាន​អ្នកឈ្នះ​គ្មាន​អ្នកចាញ់ ស្រប​ពេលដែល​ក្រុមខ្មែរក្រហម​កំពុង​បែកបាក់​គ្នា​ផង​នោះ​កងកម្លាំង​ខ្មែរក្រហម​នៅតាម តំបន់​នីមួយៗ​បានធ្វើ​សមាហរណកម្ម​ជាមួយ​រាជរដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជា​ជា​បន្តបន្ទាប់​។​

​ប្រទេស​កម្ពុជា​បានបញ្ចប់​សង្គ្រាមស៊ីវិល​ទាំងស្រុង​នៅ​ចុងឆ្នាំ​១៩៩៨​។​ខ្ញុំ​មានការ​សប្បាយចិត្ត​យ៉ាងខ្លាំង​ដែល​ថ្នាក់ដឹកនាំ​បាន​បង្រួម​បង្រួម​ជាតិ​។​បន្ទាប់ពី​សមាហរណកម្ម​ជាមួយ​រាជរដ្ឋាភិបាល​ខ្ញុំ​បាន​បន្តធ្វើ​ទាហាន​នៅក្នុង​ក្របខណ្ឌ​កងយោធពល​ខេមរភូមិន្ទ​ទៀត​រហូតដល់​ឆ្នាំ​២០០០ ទើប​ចូល​និវត្ត និង​បាន​នាំ​ក្រុមគ្រួសារ​ប្រកបមុខរបរ​ធ្វើស្រែ​ចម្ការ​ដូច​បងប្អូន​ជនជាតិភាគតិច​ដទៃទៀត​។ សព្វថ្ងៃ​ខ្ញុំ​សប្បាយចិត្ត​ព្រោះ​បានឃើញ​កូនចៅ​ចូលរៀន មាន​ផ្លូវថ្នល់​ស្អាត មាន​មន្ទីរពេទ្យ មាន​ផ្សារ​លក់ដូរ មាន​មនុស្ស​អ៊ូអរ​ច្រើន មិន​ដូច​សម័យ​មាន​សង្គ្រាម​ឡើយ​៕​សរន​

 

សាលាបឋមសិក្សា​អ​ន្ទ្រ​ង​សែន​ជ័យ ស្ថិតនៅក្នុង​ឃុំ​ពូ​ជ្រៃ ស្រុក​ពេ​ជ្រា​ដា ខេត្ត​មណ្ឌល​គី​រី​។​
(​សុខ វណ្ណៈ​/​មជ្ឈមណ្ឌល​ឯកសារ​កម្ពុជា​)

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular