ចន្ទាស , សណ្ឌាស , សណ្ឌច្ឆាយព្រឹក្ស , វារវលាសិនី , ជជុះ​

ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​ចន្ទាស​

​នាមសព្ទ​

បាច់​ផ្ដៅ​ចំនួន​ ២០ ​ដើម ចង​ជា​សំណុំ ​រួច​បត់​ជា​ពីរ​
​ផ្ដៅ​មួយ​ចន្ទាស ។​

​នាមសព្ទ​

(​បា​. សណ្ឌាស​) តម្បៀត​ ធ្វើ​ដោយ​ដែក​ជាដើម​ សម្រាប់​ចាប់ សម្រាប់​ដាក់​ផ្អោប​ត្បៀត​គ្នា (​ម​. ព​. សណ្ឌាស ផង​) ។​
​ដែក​មាន​ស្រទាប់​ទ្រ​ដុំរទេះ​ជាដើម ដើម្បី​ឲ្យ​រលាស់​ស្រួល​ក៏​ហៅ ចន្ទាស ដែរ​
​ចន្ទាសរថយន្ត (​ខ្មែរ​សម័យបុរាណ​សរ​សេរ សណ្ឌាស ជា​ពាក្យ​ត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែ​គេ​ច្រើន​រិះគន់ថា និយាយ​មិន​ច្បាស់​ទៅវិញ​) ។​

​សណ្ឌាស​

​នាមសព្ទ​

( បា​.; សំ​. ស​ណ្ឌិ​ស​, ស​ន្ទំ​ឝ​, ស​ន្ទំ​ឝ​ក ) ចន្ទាស​
​កាន់​សណ្ឌាស​ដក​ពុកចង្កា ។​

​សណ្ឌច្ឆាយព្រឹក្ស​**

(​សន់​-​ឌ័​ច​-​ឆា​យ៉ៈ​ព្រឹក​)

នាមសព្ទ​

( សំ​. – + វ្ឫ​ក្ស​; បា​. – + រុក្ខ ) ដើមឈើ​ដែលមាន​ម្លប់​ត្រឈៃ​
​ជ្រក​ក្រោម​សណ្ឌច្ឆាយព្រឹក្ស ។​

**​ពាក្យ “​ព្រឹក្ស​” ត្រូវបាន​កែតម្រូវ​ពី​ពាក្យ​ដើម “​ព្រឹ​ក្យ​” ដោយហេតុថា ​មានតែ​ពាក្យ “​ព្រឹក្ស​” អនុលោម​តាម​វចនានុក្រម​ខ្មែរ សម្ដេច ជួន ណាត​។​

​វារវលាសិនី​

(–​រៈ​–)

​នាមសព្ទ​

( សំ​. ) ស្រីពេស្យា ។​

​ជជុះ​

​កិរិយាសព្ទ​

រលាស់​ឲ្យ​ជ្រុះ​, រំសោះ​រលាក់​ទង្គិច​ជម្រុះ​
​ជជុះចំបើង​, ជជុះសំពត់ ។​

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular