ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

កេស​

(​កែស​)

នាមសព្ទ​

( បា​. ) សក់​, សក់​ទាំងឡាយ ( ប្រើ​ក្នុង​រាជសព្ទ )
​ព្រះ​កេស​, ព្រះកេសា​; ចម្រើន​ព្រះកេសា​ថ្វាយ គឺ​កាត់សក់​ថ្វាយ​; កោរ​ព្រះកេសា គឺ​កោរសក់ ។​

កេសរ​

(​កែ​-​ស​)

នាមសព្ទ​

( សំ​. បា​. ) លំអងផ្កា​, កេសរផ្កា ។ សំណុំ​រោម​វែងៗ ត្រង់​ក​សត្វចតុប្បាទ មាន​សីហៈ​ជាដើម ។​

​កេសរសីហៈ​

(—​សីហៈ​)

នាមសព្ទ​

( បា​. ) សីហៈ​ដែលមាន​កេសរ គឺ​សំណុំ​រោម​វែងៗ ត្រ​ង់ក ហៅ កេសរ​រាជសីហ៍ ក៏បាន គឺ​កេសរសីហៈ​ជា​ស្តេច​នៃ​ម្រឹគ​ទាំងពួង ។​

​កេសា​

(​កេ​— ឬ កែ​—)

នាមសព្ទ​

( ម​. ព​. កេស ) ។​

​សិរ​

(​សេ​)

នាមសព្ទ​

( បា​.; សំ​.​ឝិ​រស៑ ) ក្បាល​; ( រ​. ស​. ) : ព្រះ​សិរ ។ រងព្រះសិរ ខ្នើយ​សម្រាប់​ក្សត្រិយ៍​កើយ ។ កំពូល​, ចុង​ខ្ពស់​, ចុងប៉ូច ។ ខ្មែរ​ហៅ​សាច់​ដែល​ដុះ ( តាម​សញ្ជាតិ ) ជា​ពក​ឬ​ជា​បន្ទះ​លើ​ក្បាលសត្វ​ពួក​ខ្លះ​មាន​មាន់​ជាដើម​ថា សិរ ដែរ : សិរមាន់ ( សរសេរ​ជា សេរ ក៏មាន​; បុ​.​សរ​. សិរស៍ ឬ សិរ្ស​, សិរ្ស៍ ក៏មាន ) ។ បើ​រៀង​ភ្ជាប់​ពី​ខាងដើម​សព្ទ​ដទៃ អ​. ថ​. សិ​រ៉ៈ​, ដូចជា សិរកបាល ( –​កៈប៉ាល ) អំបែងក្បាល​, លលា​ដ៏​ក្បាល ។ សិរតាណ ឬ –​ត្រាណ គ្រឿង​ការពារ​ក្បាល គឺ ដួន​, មួក ។ សិរប័ដ ឬ សិរោវេដ្ឋន៍ ឈ្នួត​ក្បាល ។ សិរបីឌា ឬ –​បី​ឡា ( –​ប៉ី​– ) ដំណើរ​ឈឺក្បាល ។ សិរប្រណាម​, សិរ​សាប្រណិប័ត ឬ –​ប្រណិប័តន៍ ការ​ឱនក្បាល​សំពះ​, ការ​ក្រាបថ្វាយបង្គំ​, ការ​ងក់ក្បាល​គំនាប់ ។ សិរសា​ដោយ​ត្បូង ( ដោយ​ក្បាល គឺ​ឱនក្បាល​គោរព ) ។ សិរោឃាត ឬ សិរោប្រហារ ( –​រ៉ោ​– ) ការ​វាយ​ឬ​សំពង​ក្បាល ។ សិរោធរា ( –​រ៉ោ​ធៈ​រា ) សរីរាវយវៈ​ដែល​ទ្រ​ក្បាល ( ក ) ។ សិរោមណី ឬ សិរោរ័ត្ន ចូឡាមណី​, ស្នៀតសក់ ដាំ​ពេជ្រ ។ ល ។​