អភិរដ្ឋមន្ត្រី , អភិរម , អភិរម្យ , អភិរាជ , អភិរាម

​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​អភិរដ្ឋមន្ត្រី​

(​អៈភិ​រ័​ត​-​ឋៈ​—)

​នាមសព្ទ​

( បា​. សំ​. ស​.; បា​. អភិ + រដ្ឋ + មន្តី​; សំ​. អភិ + រា​ឞ្ត្រ + ម​ន្ត្រិ​ន៑ ) ពាក្យសន្មត​ប្រើ​តាម​សម័យនិយម សំដៅ​សេចក្ដី​ថា “​មហាមាត្រ​ឬ​មន្ត្រី​ថ្នាក់​ខ្ពស់បំផុត​” ( ម​. ព​. អភិ​, រដ្ឋ​, រាស្ត្រ និង មន្ត្រី​ផង ) ។​

​អភិរម​

(​អៈភិរំ​)

​កិរិយាសព្ទ​

( សំ​. បា​. ) រីករាយ​ឬ​ត្រេកអរ​ក្រៃពេក​; ពេញចិត្ត​; នៅ​អាស្រ័យ​ឬ​សម្នាក់អាស្រ័យ​ដោយ​សប្បាយ ( ប្រើ​ជា អភិរម្យ ក៏បាន​, អ​. ថ​. —​រំ ) ។​

​នាមសព្ទ​

​ឆត្ររួត​មាន​រំភាយ​ដូច​ក្លស់ សម្រាប់​ប្រើ​ជា​គ្រឿង​រុងរឿង​ក្នុង​ក្បួន​ហែ​ក្នុង​ព្រះ​រាជពិធី​ណាមួយ ( ច្រើន​សរសេរ អភិរំ ជាង ) ។​

​អភិរម្យ​
(​អៈភិរំ​)

​ដូចគ្នា​នឹង អភិរម កិ​. ដែរ ។​

​អភិរាជ​

(​អៈ​—)

នាមសព្ទ​

( សំ​. បា​. ) អធិរាជ ( ម​. ប្រ​. ) ។​

​អភិរាម​

(​អៈ​—)

​គុណសព្ទ​

( សំ​. ) ល្អ​, ប្រពៃ​, ថ្លៃថ្លា ។​

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular