បបូរ , បរិបូរ , បរិបូរណ៍ , បាយបត្តបូរ , បិត្តបូរ​

​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​បបូរ​

នាមសព្ទ​

​ឈ្មោះ​សំពត់សូត្រ​មួយ​ប្រភេទ​មាន​រឹម​ជា​ក្បាច់ក្បូរ​ផ្សេងៗ​
​សំពត់​បបូរ ។​
​រឹម​មាត់​
​បបូរមាត់ ។ ត្រូវ​ប្រយ័ត្ន​បបូរ ត្រូវ​ប្រយ័ត្ន​មាត់ ។​

​បរិបូរ​

(​ប​-​រ៉ិ​បូ ឬ ប​-​បូ​)

​គុណសព្ទ​

( សំ​. បា​. ) ដែល​គ្រប់គ្រាន់​, ដែល​ពេញ​គ្រប់គ្រាន់​, ពេញលេញ​, សម្បូរ​; ដែល​ឆ្អែត​ហើយ : ម្ហូបចំណី​បរិបូរ​, ទ្រព្យធន​បរិបូរ ។ ប្រើ​ជា កិ​. ក៏បាន : ណ្ហើយ​, ប៉ុ​ណឹ្ណ​ង​ចុះ​បរិបូរ​ហើយ ! ។ ប្រើ​ជា កិ​. វិ​. ក៏បាន : ខ្ញុំ​ទទួលទាន​បរិបូរ​ហើយ !

​បរិបូរណ៍​

(​ប​-​រ៉ិ​បូ​)

​នាមសព្ទ​

(​សំ​. បា​. បរិបូរណ​) ការ​គ្រប់គ្រាន់​, ដំណើរ​ពេញ​គ្រប់គ្រាន់​, ពេញលេញ​, សម្បូរ​ណ៍​
​បរិបូរណ៍​ដោយ​ប្រាជ្ញា ជាហេតុ​នាំ​ឲ្យ​ស្គាល់​ការពិត ។​

​បាយបត្តបូរ​

(—​ប័ត​ត្បូ​)

​នាមសព្ទ​

( បា​. ប​ត្ត + បូរ​; សំ​. បាត្រ + បូរ ) បាយ​បំពេញ​បាត្រ ( បាយ​រាប់បាត្រ ) ឬ​បាយ​សម្រាប់​បំពេញ​បាត្រ គឺ​បាយ​ដែល​ទាយក​គេ​ទុក​បម្រុង​នឹង​ថែម​ក្រែង​ភិក្ខុសង្ឃ​ខ្វះខាត​ឆាន់​មិន​គ្រាន់ ។ ហៅ​ម្យ៉ាង​ថា បាយបិតបូរ “​បាយ​សម្រាប់​បំពេញ​ផល​ឲ្យ​ប្រេត​” គឺ​បាយ​ដែល​ទាយក​ប្រគេន​ភិក្ខុសង្ឃ ហើយ​ឧ​ទិ្ទ​ស​ផល​បុណ្យ​ជូនទៅ​បុគ្គល​ដែល​ចែក​ឋាន​ទៅកាន់​បរលោក​ហើយ ។​

​បិត្តបូរ​

(​បិត​-​ត្បូ​)

​មើល​ពាក្យ បាយបត្តបូរ ។​

ទីតាំងផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

- Advertisment -

Most Popular