​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​កល​

(​កល់​)

​នាមសព្ទ​

( សំ​. កល ន​. ឬ គុ​. “​មាយា​; កោង​; មានពុត​…” ) ឧបាយ​យ៉ាង​ល្អិត​, ល្បិច ( ឧបាយកល )
​ដំណើរ​ហ្នឹង​ជា​កលឧបាយ​របស់គេ​ទេ​; ប្រយ័ត្ន​ចាញ់កល​គេ ។​

កូដកម្ម​

(​កូ​-​ដៈ​-​កាំ​)

​នាមសព្ទ​

( បា​. កូដ “​កោង​” + កម្ម ) អំពើ​ព្រហើន​, អំពើ​កោងកាច​វៀចវេរ​; ពុតត្បុត​; ការសំដែង​អាកប្បកិរិយា​ប្រឆាំង​ចំពោះ​រឿង ឬ កិច្ចការ​ណាមួយ​ដែល​ខ្លួន​មិន​ពេញចិត្ត ។​

​កំណួច​

​នាមសព្ទ​

​ការ​កួច​; ចំណង​ដែល​ចង​កួច​
​កំណួចស្មៅ​, កំណួច​ខ្សែ ។ លាក់កំណួច គឺ​លាក់ពុត​, លាក់​កលល្បិច ( ព​. ប្រ​. ) ។ ធ្លាប់ប្រើ​មកជា កំនួច​, តែ​តទៅ​គួរប្រើ​ជា កំណួច វិញ ។​

​ខូច​

​គុណសព្ទ​

​ដែលមាន​កិរិយា​អាក្រក់​, មានពុត​ត្បុត​
​មនុស្ស​ខូច ។ ព​. ផ្ទ​. ជា ។​

​កិរិយាសព្ទ​

​វិនាស​, អន្តរាយ​, យកជាការ​មិនបាន​
​ខូចចិត្ត​, ខូចខ្លួន​, ខូចរបស់ទ្រព្យ ។​
​ស្លាប់​
​ជីតា​ខ្ញុំ​ខូច​ពី​យប់មិញ ។​

​ចេរ​

(​ចេ​)

​កិរិយាសព្ទ​

(​ព​. បុ​.) ដឹង​, ជ្រាប​, យល់​
​ពុំចេរ​ពុត គឺ​ពុំ​ដឹង​ពុត​។​
​ពុំចេរ​ហេតុការណ៍ គឺ​ពុំ​ដឹង​រឿងហេតុ ។ ព​. កា​.
​ទោះ​ដឹង​ពុត​ជា ពុំចេរ​ពុតត្បុត ដឹងចិត្ត​បរិសុទ្ធ ពុំចេរ​ឥរិយា ។ (​ចេរ ក៏​គឺ​ដឹង​, ដឹង ក៏​គឺ​ចេរ​) ។ (​សាស្ដ្រា​ច្បាប់ រាជនេតិ ជា​ព្រះ​និពន្ធ​នៃ​ព្រះរាជ​សម្ភារ​) ។​

​គុណសព្ទ​

​យូរ​, យឺតយូរ​
​ចេរកាល កាល​យូរ (​មក ពី ចិ​រ​, ឥ > ឯ > ចេរ ។ ម​. ព​. ចីរកាល និង ចីរចរ ផង​) ។​