​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​គំនុំ​

​នាមសព្ទ​

​ការ​គុំ​, ចំណង​ចិត្ត​គុំ​
​គំនុំ​ជា​ប្រភព​នៃ​ចំណង​ពៀរ​; ការ​ចងគំនុំ​នាំ​ឲ្យ​ចិត្ត​ស្កៀបរមាស់​ស្អុះស្អាប់ ស្ទើរតែ​រាល់ពេល ។​

​ពាតបា​

​កិរិយាសព្ទ​

(​ស​. បា់ “​ស្មា​” ) ពាត​លើ​ស្មា​គឺ​ចោមពុង​ខ្វែង​ពីមុខ​បិទ​ថនា​ទាំង​គូ ចាប់​ចុង​សំពត់​ទាំងពីរ​ខាង​ចង​ប្រសព្វ​មុខ​គ្នា​ត្រង់​កញ្ចឹងក ( សម្រាប់​ស្ដ្រី​អ្នកធ្វើការ​ដើម្បី​រំហើយ​ខ្លួន​កុំ​ឲ្យ​ក្ដៅ​ស្អុះស្អាប់ )
​ពាតបា​បុកស្រូវ ។​

​រសាប់រសល់​

​កិរិយាសព្ទ​

​បណ្ដាល​ឲ្យ​ស្កៀបរមាស់​ស្អុះស្អាប់ អផ្សុកអប្បសាន្ដ ក្រវល់ក្រវាយ​មិន​សុខ​មិន​សាប់​
​ចេះតែ​រសាប់រសល់​ដេក​មិន​លក់ ។​

​រឱស​

​នាមសព្ទ​

( សំ​. ឱ​ឞ “​សេចក្ដី​ក្ដៅ​, ក្ដៅក្រហាយ​; ការ​បង្កាត់​ឲ្យ​ឆេះ​; សេចក្ដី​ស្អុះស្អាប់​” ) សេចក្ដី​មោះហ្មង ឬ​មោះមៃ​, ដំណើរ​ហ្មងឆ្គង​; សេចក្ដី​ក្ដៅក្រហាយ ឬ​ស្អុះស្អាប់​ចិត្ត​
​ធ្លាប់​នៅ​ជា​សុខ​នឹង​គ្នា​រៀងមក ឥត​ដែលមាន​រឱស​ទេ​; និយាយស្ដី​គួរសម​គ្មាន​រឱស ។​

​រឱសឋាន​

(​រៈអោស​-​ឋាន​)

នាមសព្ទ​

​សេចក្ដី​ហ្មងឆ្គង ឬ​មោះហ្មង​, មោះមៃ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​ក្ដៅក្រហាយ​, ស្អុះស្អាប់ បែកចិត្ត​គំនិត​គ្នា​ឬ​បែក​ឃ្លាត​ចាក​ទី​, ចាក​លំនៅ​
​ខុស​មួយដង​ឆ្គង​មួយថ្ងៃ​គួរ​អត់ឱន​ទៅ កុំ​ឲ្យ​មាន​រឱសឋាន​នឹង​គ្នា ! ( សរសេរ​ជា រឱស​ថា​ន ក៏មាន ។ ម​. ព​. រឱស និង ឋាន ផង ) ។​