​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​សុមនា​

(—​ម៉ៈ​—)

​នាមសព្ទ​

( សំ​. បា​. ) ម្លិះរួត (​ព​. កា​.)
​សុមនា​មាន​ផ្កា​ក្រអូប​ឆ្ងាញ់ អ្នកផង​ស្រឡាញ់​ឥត​សល់​ម្នាក់ បណ្ដែត​លើទឹក​ធាតុ​ត្រជាក់ គួរ​ស្ម័គ្រ​ចង់​ក្រេប​ផឹក​ម្ដងៗ ។​
​សុមនាបុស្ប ផ្កា​ម្លិះរួត (​ព​.​កា​.)
​ជាតិ​សុមនាបុស្ប សត្រសុស​មាន​ក្លិន​ឆ្ងាញ់ អ្នកផង​រែង​ស្រឡាញ់ ញ៉ាំង​ក្ដី​ក្នាញ់​ឲ្យ​ស្រាក​ស្រាល ។​

​សំយាក​

(—​យ៉ាក​)

​កិរិយាសព្ទ​

​ធ្វើ​ឲ្យ​ធ្លាក់​សស្រេកសស្រាក​
​សំយាក​សក់ ឱនក្បាល​ចុះ​រំសាយ​សក់វែង​សស្រេកសស្រាក ។​
​ធ្លាក់​ទោរ​ត្រសាយ​ចុះក្រោម​
​ដូង​សំយាក​ធាង ។​

​ស្ករ​

​នាមសព្ទ​

​វត្ថុ​មាន​រសផ្អែម​កើត​អំពី​ទឹកអំពៅ​, ​ទឹកត្នោត​ជាដើម ដែល​រំងាស់​ឲ្យ​បាន​សាច់ ( បា​. ​សក្ខរា​; សំ​. ឝ​ក៌​រា ហៅ​ចំពោះតែ ស្ករក្រាម ) ។ ស្ករក្រាម ស្ករអំពៅ​មាន​សាច់​រឹង​ជា​ដុំៗ សណ្ឋាន​ក្រួស ។ ស្ករដូង ស្ករ​កើត​ពី​ទឹក​ផ្កាដូង ( មិនសូវមាន ) ។ ស្ករត្នោត ស្ករ​កើត​អំពី​ផ្កាត្នោត ( ជា​របរ​ធំ​មួយ​របស់​ខ្មែរ ) ។ ស្ករទន្សែ ស្ករ​កើត​ពី​ទឹក​ផ្កា​ទន្សែ ( ក្នុង​កម្ពុជរដ្ឋ​មិនដែល​ធ្វើ ) ។ ស្ករផែន ស្ករ​ដែល​ចាក់​ជា​ផែន ( កាលបើ​ដាក់​តម្រួតៗ​គ្នា ស្រាក់​នឹង​ស្លឹកត្នោត ហៅ ស្ករស្រាក់ ) ។ ស្ករ​-​ស ស្ករអំពៅ​មាន​សា​ច់ស ។ ស្ករអំពៅ ស្ករ​បន្ទះ​ដែល​កើត​ពី​ទឹកអំពៅ ។ ល ។ ព​. ទ​. ​បុ​. ​ស្ករ​ជិត​ស្រមោច ស្ត្រី​ជិត​បុរស ( ច្រើនតែ​ប៉ះ​នាយ​ប៉ះ​អាយ ) ។​

​ស្កាល​

​កិរិយាសព្ទ​

​រម្ងាប់​, ​អន់​, ​ថយ​ខ្សោយ​ស្រាក​ស្រាល​ជាង​ប្រក្រតី​
​ជំងឺ​ស្កាល​, ​រមាស់​ស្កាល​, ​កម​ស្កាល ។​
​ស្កាលទុក្ខ ស្រាក​ស្រាល​ទុក្ខ ។​

​គុណសព្ទ​

​រម្ងាប់​, ​អន់​, ​ថយ​ខ្សោយ​ស្រាក​ស្រាល​ជាង​ប្រក្រតី​
​ជំងឺ​ស្កាល​, ​រមាស់​ស្កាល​, ​កម​ស្កាល ។​
​ស្កាលទុក្ខ ស្រាក​ស្រាល​ទុក្ខ ។​

​ស្ទេញ​

​គុណសព្ទ​

​ក្ដៅ​សាច់​ងំ​ក្រ​ស្រាក​
​ក្ដៅ​ស្ទេញ​, ​គ្រុន​ស្ទេញ ។​