​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​របា​

​នាមសព្ទ​

( សំ​. រប ជា កិ​. “​និយាយ​, ថ្លែងប្រាប់​, តំណាល​ប្រាប់​” > របា ? ) ការនិយាយ​រៀបរាប់​ឬ​បូរបាច់​ប្រាប់​ឲ្យ​ដឹង​ដើមទង​
​ស្ដាប់​របា ( សម័យ​ឥឡូវ​មិនដែល​ប្រើ ) ។​
​ដំណើរ​សេចក្ដី​ជា​ពាក្យកាព្យ​រៀបរាប់​អំពី​ត្រៃលក្សណ៍ ( អនិច្ចំ​, ទុក្ខំ​, អនត្តា ) ឬ​អំពី​ធម៌​ណាមួយ​ដែល​គួរ​ឲ្យ​កើត​សង្វេគ សម្រាប់​សូត្រ​ឲ្យ​មនុស្ស​ឈឺ​ចាស់​ស្ដាប់​
​សូត្រ​របា ។​
​ពង្សាវតារ​
​របាក្សត្រ គឺ​ពង្សាវតារ​ក្សត្រ​ក្នុងប្រទេស​នីមួយ​តៗ​មក ។​
​បវេណី​, ជំបួរ​
​មាន​របា​យ៉ាងហ្នឹង​រៀងមក គឺមាន​បវេណី​ឬ​ជំបួរ​យ៉ាងហ្នឹង​រៀងមក ។​

​លន្លោច​

​គុណសព្ទ​

​ដែល​នឹក​សង្វេគ​ស្រងោចចិត្ត ឬ​ដែល​ស្រងេះស្រងោច​; ដែល​ព្រួយ​ចំបែង​សង្រេង​ចិត្ត​
​ចិត្ត​លន្លោច ឬ លន្លោចចិត្ត ។​
​ដែល​ឆ្ងាយ​ស្រឡោច​
​ឆ្ងាយ​លន្លោច (​ម​. ព​. លន្លង់ ផង​) ។​

​វលី​

(​វៈ​–)

​នាមសព្ទ​

( សំ​. បា​. វលិ ឬ វលី ) ស្បែក​ដែល​ជ្រិត​ជ្រីវ ដែល​ជ្រួញ​; ផ្នត់​; ផ្នត់ពោះ​; ផ្នត់​ថ្ងាស ( ព​. កា )
​យាយ​តា​ទាំង​ទ្វី មុខ​មាន​វលី ជរា​ណាស់​ហើយ ពុំសមបីបើ ធ្វើ​ឫក​តោះតើយ ខ្លួន​ចាស់​ម្ល៉ឹង​ហើយ គួរ​មាន​សង្វេគ ។​

សសេះ​

(​ស៏​–)

​កិរិយាសព្ទ​

​តាំងចិត្ត​ឲ្យ​ឱន​ទៅរក​សេចក្ដី​សង្វេគ​ស្ងួតស្ងប់​, ប្រយោគ​រូប​, ថ្នាក់ថ្នម​រូប​
​ឈឺ​ស្គមប្រដក់​ម្ល៉េះ​ទៅហើយ គិតតែ​ពីស​ប្បាយ​មិន​សសេះ​រូប​!; ឱ​អ្នក​អើយ​! ខ្ញុំ​សព្វថ្ងៃ​សសេះ​តែ​រូប​ទេ​!

​សុសាន​

​នាមសព្ទ​

( បា​.; សំ​. ឝ្ម​ឝា​ន ) ទី​សម្រាប់​បញ្ចុះសព ឬ​ទី​សម្រាប់ធ្វើ​ឈាបនកិច្ច​, ព្រៃ​ខ្មោច ( ស្មសាន ) យក​សព​ទៅ​ឯ​សុសាន​, ព្រៃ​សុសាន (​ខ្មែរ​ច្រើន​ប្រើពាក្យ ស្មសាន ជាង​) ។ សុសានប្បទេស​( —​នុ័​ប​-​ប៉ៈ​— ) ប្រទេស​សម្រាប់​បញ្ចុះសព​ឬ​សម្រាប់ធ្វើ​ឈាបនកិច្ច ។ សុសានសញ្ញា ( —​ន៉ៈ​ស័​ញ​-​ញ៉ា ) សេចក្ដី​សម្គាល់​ទីណា​មួយ​ថា​ដូចជា​ស្មសាន ( ដោយមាន​សង្វេគ​ខ្លាំង ) ។ ល ។​