​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

សុវសនភាព​

(—​វ៉ៈសៈ​ន៉ៈ​ភាប ឬ​—​វ៉ៈសៈ​នុ័​ង​)

​នាមសព្ទ​

( បា​. សុ​វ​សន > សុវសនំ​ឬ​សុ​វ​សន​ភាវ ) ការ​នៅ​ស្រួល​, ការ​នៅ​ជា​សុខ​, ការ​នៅ​សុខ​សប្បាយ​។ ពាក្យ​ប្រើ​ដោយ​សន្មតិ ( តាម​សម័យនិយម ) សម្រាប់​អ្នក​ដែល​រៀប​ចេញដំណើរ​ទៅ ឲ្យ​ពរ​មក​អ្នក​នៅផ្ទះ​ឬ​អ្នក​ជូន​ដំណើរ​
​សុវសនំ ! ឬ សុវសនភាព ! សូម​នៅ​ឲ្យ​សុខ​សប្បាយ ! ( ម​. ព​. សុគមនំ និង សុយាត្រា ផង ) ។​

​សុវសនំ​

​នាមសព្ទ​

( ម​. ព​. សុវសនភាព ) ។​

​សុគមនំ​

(—​គៈមៈ​ន័​ង​)

នាមសព្ទ​

( សំ​. បា​. < សុ “​ប្រពៃ​, ស្រួល​” + គម​នំ < គម​ន “​ការ​ទៅ​” ) ការ​ទៅដោយ​ស្រួល ។ ពាក្យ​ប្រើ​ដោយ​សន្មតិ ( តាម​សម័យនិយម ) សម្រាប់​ឲ្យ​ពរ​ដល់​អ្នក​ដែល​រៀប​ចេញដំណើរ​ទៅកាន់​ទី​ឆ្ងាយ​
​សុគមនំ ! សូម​អញ្ជើញ​ទៅ​ឲ្យ​សុខ​សប្បាយ ! ( ប្រើ​ជា សុយាត្រា ! ក៏បាន ), អ្នក​ដែល​រៀប​ចេញដំណើរ​ទៅ ត្រូវ​ឲ្យ​ពរ​តប​មកវិញ​ថា សុវសនំ​! ឬ សុវសនភាព ! សូម​នៅ​សុខ​សប្បាយ ! ( ម​. ព​. ទាំងពីរ​នេះ​ផង ) ។​

​សុយាត្រា​

​នាមសព្ទ​

(​សំ​. បា​. សុ “​ប្រពៃ​, ស្រួល​” + យាត្រា “​ការ​ទៅ​” ) ការ​ទៅដោយ​ស្រួល​, ដំណើរ​ទៅ​ស្រួល​, ការដើរ​ដំណើរ​ស្រួល ។ ពាក្យ​ប្រើ​ដោយ​សន្មតិ (​តាម​សម័យនិយម​) សម្រាប់​ឲ្យ​ពរ​ដល់​អ្នក​ដែល​រៀប​ចេញដំណើរ​ទៅកាន់​ទី​ឆ្ងាយ​
​សុយាត្រា​! សូម​អញ្ជើញ​ទៅ​ឲ្យ​សុខ​សប្បាយ​! ( ប្រើ​ជា សុគមនំ​! ក៏បាន​, អ្នក​ដែល​រៀប​ចេញដំណើរ​ទៅ​ត្រូវ​ឲ្យ​ពរ​តប​មកវិញ​ថា សុវសនំ​! ឬ សុវសនភាព​! សូម​នៅ​ឲ្យ​សុខ​សប្បាយ​! ) ។​

​សំណុស​

​នាមសព្ទ​

​អ្វីៗ​ដែល​សុស​, ​ដែល​អស់​រសជាតិ​
​សំណុសឧស​, ​សំណុសឃ្មុំ ។​