ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​ស្រក​

​កិរិយាសព្ទ​

​ថយចុះ​, ​ថយ​ស្រុតចុះ​; អន់​ហើម​ឬ​បាត់​ហើម​
​ទឹក​ស្រក​; សាច់​ពី​ដើម​ហើម​ពោរ ឥឡូវ​បាន​ស្រក​ហើយ ។​
​ស្រកសាច់ ចុះ​សាច់ ។ ស្រកស្រុត ស្រក​ទ្រុឌ​ឬ​រលស់​ចុះ ។ ល ។​

​ស្រុត​

​កិរិយាសព្ទ​

​ទ្រុឌ​ចុះ​, លិច​ទាប​ចុះ ខុស​ប្រក្រតី​
​ដី​ស្រុត​, ​សសរ​ស្រុត ។​
​ស្លាប់ ( ចំពោះ​ដំរី )
​ដំរី​ស្រុត ។​

​ស្លុត​

​កិរិយាសព្ទ​

​ចំប្រប់​ឬ​ធ្លាក់​ចិត្ត​ទន់ដៃទន់ជើង​ដោយមាន​ទុក្ខ​ខ្លាំង​ឬ​ភ័យ​ខ្លាំង​
​ទាហាន​ចិត្តមុត​មិន​ស្លុត​នឹង​ចម្បាំង ។​
​ជច់​, ​ទ្រុឌ​, ​ងាស់​គាំង ដោយ​គ្រលៀស​ភ្លាត់​សរសៃ​
​ស្លុតជង្គង់ ។​
​កិ​. វិ​. ឬ គុ​. ដែល​ចំប្រប់​ឬ​ធ្លាក់​ចិត្ត​ទន់ដៃទន់ជើង​
​ភ័យ​ស្លុត ។​
​ស្លុតរន្ធត់ ស្លុត​ញាប់​ញ័រ​ខ្លាំង ។ ស្លុតស្លន់ ស្លុត​ភ័ន្ត​ភាំង​គាំង​ស្មារតី ។​

​ស្វិត​

គុណសព្ទ​

( សំ​. ស្វិទ “​បែកញើស​, ​ធ្វើ​ឲ្យ​បែកញើស​; ធ្វើ​ឲ្យ​ឡើងសាច់​ស្រាំង​” ) ស្រក​, ​ស្រុត​, ​ទ្រុឌ​, ​ទ្រោម​, ​ស្រពោន បង់​ជាតិ​ស្រស់ ឬ​ខុសពី​ប្រក្រតី​ដើម​
​ស្លឹកឈើ​ស្វិត​; ស្វិតដៃ​, ​ស្វិតជើង ។​
​ដែលមាន​សាច់​ល្អួត​មិន​ស្រួយ​, ​ដែល​មិន​ងាយ​ទាញ​ឲ្យ​ដាច់​ឬ​មិន​ងាយ​បេះ​ចេញ​បាន​
​សាច់​ស្វិត​ទាញ​មិន​ដាច់ ។​
​ដែល​គង់​កាប់​មិន​មុត​
​មនុស្ស​សាច់​ស្វិត ។​
​ព​. ​ប្រ​. ដែល​ខ្ជាប់​ខាង​ការចាយវាយ​, ​ដែល​កំណាញ់​មិន​ងាយ​ចាយ​ទ្រព្យ​
​មនុស្ស​ស្វិត​, ​កំណាញ់​ស្វិត ។​

​ហាយនៈ​

(—​យៈ​នៈ​)

​នាមសព្ទ​

( សំ​. បា​. ហាយន ) ឆ្នាំ ។ សេចក្ដី​វិនាស​, សេចក្ដី​សាបសូន្យ​; ដំណើរ​ទ្រុឌទ្រោម​
​ការប្រព្រឹត្ត​អាក្រក់​នាំ​ឲ្យ​មាន​ហាយនៈ ។ ព​. ផ្ទ​. វឌ្ឍនៈ ។​បើ​រៀង​ភ្ជាប់​ពី​ខាងដើម​សព្ទ​ដទៃ សរសេរ​ជា ហាយន អ​. ថ​. —​យៈ​នៈ​, ដូចជា ហាយនការណ៍ ហេតុ​នៃ​សេចក្ដី​វិនាស​, ហេតុដែល​នាំ​ឲ្យ​វិនាស ។ ហាយនធម៌ ធម៌​គឺ​បែបបទ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​វិនាស ។ ហាយនភាព ភាវៈ​ឬ​ដំណើរ​នៃ​សេចក្ដី​វិនាស ។ ល ។​