ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​ប្រសាច​

កិរិយាវិសេសន៍​

​ដែល​បែកខ្ញែក​ដូច​គេ​បាចសាច​
​រត់​ប្រសាច ( ម​. ព​. ប្រសេច ផង ) ។​

​ផរុសវាចា​

(​ផៈរុសៈវាចា​)

​នាមសព្ទ​

( បា​.; សំ​. ប​រុ​ឞ​វាច ប​រុ​ឞ​វាចា ឬ ប​រុ​ឞ​វាទ ) សម្តី​អាក្រក់ ឬ​ពាក្យ​ទ្រគោះ​, ពាក្យ​ទ្រគោះបោះបោក​, ពាក្យ​គ្រោតគ្រាត ( ម​.​ព​. វចីទុច្ចរិត ផង ) ។​

​ផ្នូរខ្សាច់​

នាមសព្ទ​

​ពំនូក​ឬ​ជួរ​ខ្សាច់​ដែល​កើតមាន​ដោយ​អំណាច​ទឹក​ហូរ​ប្រមូល​ឬក៏​ខ្យល់​បក់​កៀរ​ប្រមូល​មាន​សណ្ឋាន​ជា​ជួរ​វែង​ខ្ពស់ជាង​ទំនាប​ខ្សាច់​ប្រក្រតី ( ព​. បុ​. ហៅ ត្បូង​ខ្សាច់ ) ។​

​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​

(​ព្រឹ​ត​-​ធា​ចា​)

​នាមសព្ទ​

(​សំ​. < វ្ឫ​ទ្ធ + អាចា​យ៌​; បា​. វុ​ឌ្ឍ ឬ វុ​ទ្ធ + អាចរិយ ) អាចារ្យ​ដែលមាន​អាយុ​ច្រើន​, អាចារ្យ​ចាស់ទុំ​; ច្រើន​សំដៅ​សេចក្ដី​ថា ចាស់​ស្រុក ឬ ចាស់ទុំ​, ដូចជា​ថា​
​អ្នក​ដែល​គោរព​កោតក្រែង​ចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ក្នុង​ត្រកូល​រៀមច្បង រមែង​បាន​ចម្រើន​ដោយ​ពរ ៤ ប្រការ​គឺ អាយុ​, វណ្ណៈ​, សុ​ខៈ​, ពលៈ ។​

ព្រឹទ្ធាបចាយនៈ​

(​ព្រឹ​ត​-​ធា​ប៉ៈ​ចា​យ៉ៈ​ន៉ៈ​)

​នាមសព្ទ​

( សំ​. វ្ឫ​ទ្ធ​; បា​. វុ​ឌ្ឍ ឬ វុ​ទ្ធ + អបចាយន ) សេចក្ដី​គោរព​ចំពោះ​បុគ្គល​ចាស់ ឬ​ការគោរព​កោតក្រែង ចំពោះ​ចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យ ត្រកូល​រៀមច្បង​
​ព្រឹទ្ធាបចាយនៈ ជា​ធម៌​សំខាន់​មួយ​ក្នុង​លោក (​ហៅថា វុទ្ធាបចាយនៈ ឬ​ព្រឹទ្ធាបចាយនកម្ម​, វុទ្ធាបចាយន​កម្ម ក៏បាន​) ។​