​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​និសាចរ​

​នាមសព្ទ​

( បា​. ) អ្នក​ត្រាច់ទៅមក​ក្នុង​វេលាយប់ ។ ព្រាយ​អាកាស​, បិសាច​ដើរ​យប់​,… ។​

​គុណសព្ទ​

​ដែល​ត្រាច់ទៅមក​, រកស៊ី​ក្នុង​វេលាយប់​
​មៀម​, ទីទុយ​, ខ្លែងស្រាក​, ពព្លាក់ ។ ល ។ ជា​ពួក​សត្វ​និសាចរ ។ ព​. ផ្ទ​. ទិវាចរ ។​

​បណ្ដិប​

នាមសព្ទ​

( ព​. បុ​. ) សម្ដី​ហាមប្រាម​បញ្ជាក់​ហើយ​បញ្ជា​ក់ទៀត​, សម្ដី​ហាម​បញ្ជាក់​ដោយ​ដាក់​កំហិត​ឲ្យ​អ្នក​ស្ដាប់​ទទួល​ប្រតិបត្តិ​តាម​ដោយ​ដាច់ខាត ជា​សម្ដី​ដែល​អ្នក​ស្ដាប់​ច្រើនតែ​ពុំ​សូវ​គាប់ចិត្ត : បណ្ដិប​ម្តាយ​ច្រើនតែ​ក្លាយជា​ទាស់ចិត្ត​កូន​; បណ្ដិប​ម្តាយ​ឪពុក​ថា​កុំ​ឲ្យ​កូនតូចៗ​ចុះ​ងូតទឹក​ជ្រៅ​ក្រែង​វាល​ង់​, វា​ច្រើនតែ​ពុំ​សូវ​ស្តាប់ ។ ពាក្យកាព្យ​ថា : ពាក្យ​គ្រូ​រែង​រឹង ស្រា​រែង​ស្រវឹង ពុំដែល​ពិសា ពាក្យពិត​រែង​ស្លែង ពុំ​ពីរោះ​ថា បណ្ដិប​មេបា រែង​ថា​ពុំ​គាប់ ( សាស្ត្រា​ច្បាប់ រាជនេតិ ជា​ព្រះ​និពន្ធ​នៃ​ព្រះរាជ​សម្ភារ ) ។ ( ក្នុងសម័យ​តម​ក​, ​មាន​អ្នក​អក្សរសាស្ត្រ​ខ្លះ​កែ​ពាក្យកាព្យ បណ្ដិប នេះ​ជា បណ្ដាំ ពីព្រោះ​ពុំ​យល់​អត្ថន័យរ​បស់ពាក្យ បណ្ដិប ) ។​

​បទ​

(​បត់​)

​នាមសព្ទ​

( សំ​. បា​. ) ឧបាយ​; រឿង​, ហេតុ​; ទី​; ការរក្សា​; ចំណែក​; ជើង​; ស្នាមជើង​; ផ្លូវ​; ទំនង​, ដំណើរ​, ទំនង​, ដើមទង ។ គ្វាម​, លំនាំ នៃ​សំឡេង​ដែល​សូត្រ​ឬ​ដែល​ច្រៀង ។ បទសរភញ្ញ ( ម​. ព​. សរភញ្ញ ) ។​

និបាតសព្ទ​

​ដ្បិត (​ព​. បុ​.); (​ព​. កា​.) ចង្អុល​ប្រាប់​ពាក្យ បទ (​ដ្បិត​)
​ប្រពន្ធ​ឃើញ​ឃាត់​ទៅ ប្តី​មិនត្រូវ​ថា​កុំ​អ្នក ឯង​ខឹង​លោ​វាយ​ធាក់ ដោយ​ចិត្តធំ​បទ​បាន​ស្រា ។ … ( សាស្ត្រា​ច្បាប់ប្រុស បណ្ឌិត​មៃ ) ។ ម​. ​ព​. ដ្បិត ទៀតផង ។​

​បាទចារី​

(​បា​ទៈ​ចា​រ៉ី​)

​នាមសព្ទ​

(​បា​.; សំ​. បាទចា​រិ​ន៑​) អ្នក​ត្រាច់​ទៅដោយ​ជើង​, អ្នកដើរ​ជើង​; ទាហាន​ថ្មើរជើង​; បើ​ស្ត្រី​ជា បាទចារិនី ។​

​បុរាណ​

(—​រ៉ា​ន​)

​គុណសព្ទ​

( សំ​. បា​. បុរាណ ) ចាស់​, ដែល​កើតមាន​មុន​, ដែលមាន​យូរហើយ​, ដែល​ធ្លាប់មាន​ពី​ព្រេងនាយ : ពាក្យបុរាណ​, របស់បុរាណ​, ប្រាសាទបុរាណ ។ ប្រើ​ជា ន​. ក៏បាន : កាលពី​បុរាណ​, បុរាណ​ពី​ដើម ។ ល ។ សព្ទ​នេះ​ច្រើន​ប្រើ​ជា​បទ​សមាស​ភ្ជាប់​នឹង​នាមសព្ទ​ឯទៀត​, ដូចជា បុរាណកាល ( —​រ៉ា​ណ​:— ) កាល​ឬ​គ្រា​ពី​ដើម កាលពីព្រេងនាយ ។ បុរាណពិធី ( —​រ៉ា​ណ​:— ) បែប​, បែបបទ​ពី​ព្រេងនាយ ។ បុរាណភណ្ឌ (​បុ​រ៉ា​ណៈ​ភ័ន​) របស់​ចាស់​, ទ្រព្យ​ចាស់ ។ បុរាណរាជ (—​រ៉ា​ណៈ​រាច​) ស្ដេច​ពី​ព្រេងនាយ ។ បុរាណរាជ្យ (—​រ៉ា​ណៈ​រាច​) រាជ្យ​ពី​ដើម ( ម​. ព​. រាជ និង រាជ្យ ផង​)​។ បុរាណវត្ថុ (—​រ៉ា​ណៈ​—) វត្ថុ​ចាស់ (​ដូចគ្នា​នឹង បុរាណភណ្ឌ ដែរ​) ។ បុរាណវាទ —​រ៉ា​ណៈ​វាត​) ពាក្យ​ពី​ព្រេងនាយ​, ពាក្យចាស់​។ បុរាណសម័យ (—​រ៉ា​ណៈសៈ​ម៉ៃ​) សម័យ​ពី​ដើម (​ដូចគ្នា​នឹង បុរាណកាល​) ។ ក្នុង​កាព្យ អាច​ប្រើ បូរាណ បាន សម្រួល​តាម​សម្ផស្ស​កាព្យ ។ ម​. ព​. បូរាណ និង បោ​រាណ ទៀតផង ។​