​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​មហីលតា​

(​មៈហី​លៈ​ដា​)

នាមសព្ទ​

( សំ​. បា​. ) វល្លិ​ក្នុង​ផែនដី ( វល្លិ​ដី ), ឫសដី គឺ​ជន្លេន ( ព​. ខ្ព​. ) ។​

​ម្រេច​

​នាមសព្ទ​

( សំ​. ម​រី​ច ; បា​. មរិច ; ហិ​ណ្ឌី ម​រិ​ចា ) ឈ្មោះ​ដំណាំ​ឡើងជន្លង់​មួយ​ប្រភេទ ដើម​និង​ស្លឹក​ស្រដៀង​នឹង​ម្លូ តែ​ស្លឹក​តូចៗ​ក្រាស់​រឹង​ជាង​ម្លូ ផ្លែ​ចេញ​ជា​ស្មែង គ្រាប់​មូលៗ​ល្អិតៗ​មាន​ក្លិន​ហឹរ​ប្រហើរ​ឆួល ប្រើ​ជា​គ្រឿងផ្សំ​ម្ហូប​ឬ​ជា​ថ្នាំ​ក្ដៅ​, ជា​ដំណាំ​មាន​ប្រយោជន៍​សំខាន់​មួយ​ប្រភេទ ក្នុង​កម្ពុជរដ្ឋ​មាន​ដាំ​ក្នុង​ខែត្រ​កំពត​ច្រើនជាង​ទី​ឯទៀត​។ ម្រេចកោរ ឬ ម្រេចស ម្រេច​ដែល​គេ​បេះ​ផ្លែ​ទុំ ហើយ​ត្រាំ​ទឹក​ឲ្យ​រលួយ​សំបក​នៅតែ​គ្រាប់ មាន​សម្បុរ​ស​ដូចគ្នា​នឹង​ម្រេចអាចម៍សត្វ​ដែរ ( ម្រេច​នេះ​បែប​ដែល​សម្រាំង​មានតម្លៃ​ជាង​ម្រេច​ធម្មតា​ដែល​ហៅថា ម្រេចខ្មៅ ) ។ ម្រេចអាចម៍សត្វ ( —​អាច់​សាត់ ) គ្រាប់​ម្រេច​ដែលជា​អាចម៍សត្វ​បក្សី​ចំពួក​ខ្លះ​មាន​ពពេច​ជាដើម ព្រោះ​វា​ចឹក​ស៊ី​ផ្លែ​ម្រេច​ទុំ ( មានតម្លៃ​ស្មើគ្នា​នឹង​ម្រេចស​យ៉ាង​ល្អ ) ។ សត្វ​ដែលមាន​មាឌតូច​ទាប​រេញ​តាម​ពូជ ផ្សេង​ទីទៃ​ខុសពី​មាឌ​សត្វ​ពូជ​ឯទៀត​ក្នុង​ជាតិ​ត្រូវ​គ្នា : ឆ្កែ​ម្រេច​, មាន់ម្រេច ។ ល ។​

​ម្លូ​

​នាមសព្ទ​

​វល្លិ​ឡើងជន្លង់​ពួក​មួយ មានឈ្មោះ​ច្រើនយ៉ាង​, ដើម​និង​ស្លឹក​មាន​រស​ហាង ក្លិនប្រហើរ​ឆួល​បន្តិចៗ​, គេ​ដាំ​ជា​របរ​ប្រើ​ស្លឹក​ជា​គ្រឿងផ្សំ​ជាមួយនឹង​កំបោរ​, ស្លា​ជាដើម ទំពា​បំបាត់​ក្លិន​មាត់​មិន​ឲ្យ​ធុំ​អាក្រក់ ។​

​យាយី​

​កិរិយាសព្ទ​

( បា​. ប្រើ​ជា គុ​. ឬ ន​. “​ដែល​ទៅ​, ដែល​តែងតែ​ទៅ​; អ្នក​ទៅ​” ) បៀតបៀន​, ជន្លជន្លេញ​, បន្លាច​
​បិសាច​មក​យាយី​; ច្រើន​និយាយថា បី​ឌា​យាយី ឬ​និយាយ​ក្លាយ ជា បិ​ណ្ឌា យាយី គឺ​បៀតបៀន​រឿយៗ ឬ​ធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ​ឲ្យ​បាន​សេចក្ដី​លំបាក​រឿយៗ ។​

​យ៉ាដាំ​

​នាមសព្ទ​

( ស​. យា អ​. ថ​. យ៉ា “​ថ្នាំ​” + ដាំ “​ខ្មៅ​” ) ជ័រ​ជន្លាត់ដៃ​ដែល​ផ្សំ​ធ្វើជា​ថ្នាំ​មាន​សម្បុរ​ខ្មៅ ក្លិនស្អុយ​ឆួល ។​