ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​ព្រួស​

​កិរិយាសព្ទ​

​បញ្ចេញ​ទឹក​ឬ​ទឹកមាត់​ពី​ក្នុង​មាត់​ឲ្យ​ខ្ចាយ​ព្រោង​ដោយ​កម្លាំង​ខ្យល់​
​ព្រួសទឹក​, ព្រួស​ទឹកមាត់​, ពស់​ព្រួស​ពិស ។​
​ស្ដោះព្រួស ស្ដោះ​ដោយ​បញ្ចេញ​ទឹកមាត់​ឲ្យ​ចេញ​ព្រោង​ទៅលើ​អ្នកជំងឺ ។ គ្រូ​ស្ដោះព្រួស គ្រូ​ស្ដោះ​ជំងឺ ។​

​ឆែត​

​ឧទានសព្ទ​

​សូរ​ឮ​ដោយ​កណ្ដាស់​ឬ​ដោយ​ព្រួសទឹក​ជាដើម ( ម​. ព​. ផែត ផង ) ។​

​ប៉ផែត​

​ឧទានសព្ទ​

​សូរ​ឮ​ផែតៗ​រឿយៗ​
​ព្រួស​ប៉ផែត ។​

​ផែត​

​ឧទានសព្ទ​

​សូរ​ឮ​ដោយ​ព្រួសទឹក​ឬ​ព្រួស​ទឹកមាត់​
​ព្រួស​ផែត​, ព្រួស​ផែតៗ ។​

​ផ្សោត​

​នាមសព្ទ​

​ឈ្មោះ​មច្ឆជាតិ​មួយ​ប្រភេទ​ឥត​ស្រកា ខ្លូន​ធំ មាន​ដោះ​សណ្ឋាន​ស្រដៀង​នឹង​ដោះមនុស្ស​
​ផ្សោត​ងើប​ព្រួសទឹក​ផែតៗ ។​

សួស្ដិ៍​

(​សួស​)

​នាមសព្ទ​

( ម​. ព​. សួស្ដី ) ពាក្យ​សម្រាប់​ប្រើ​តាម​ប្រពៃណី​ក្នុង​ពិធីមង្គលការ នៅវេលា​ដែល​កូនប្រុស​ស្រី​កំពុង​ក្រាប​សំពះ​ផ្ទឹម​គ្នា ជាទី​បញ្ចប់​កិច្ច​មង្គលការ ជា​ពាក្យ​ដែល​អ្នករាំ​ហូត​ដាវ ស្រែកសួរ​អ្នក​ទាំងអស់គ្នា​ក្នុង​ទីប្រជុំជន​ថា ជ័យហោង ?( មង្គលការ​នេះ​ប្រកបដោយ​ជោគជ័យ​ហើយ​ឬ​? ), អ្នក​ចាស់ទុំ​ឆ្លើយ​ព្រម​គ្នា​ថា ជ័យ !, អ្នករាំ​សួរ​ទៀតថា សួស្ដិ៍​ហោង ? (​មង្គលការ​នេះ​ប្រកបដោយ​សិរី​សួស្ដី​ហើយ​ឬ​?), គេ​ឆ្លើយថា សួស្ដិ៍ !, អ្នករាំ​សួរ​បញ្ជាក់ទៀតថា យក​អ្វី​ជា​បន្ទាល់​?, គេ​ឆ្លើយថា យក​ហ៊ោ !, អ្នក​ទាំងអស់គ្នា​ក៏​តាំង​ស្រែក​ហ៊ោ ក្រេវ​ព្រម​គ្នា​ឡើង​… ( មើល​ពាក្យ ជ័យ ផង​)​។ ពាក្យ​ផ្ដើម​ក្នុង​ការសូត្រ​មន្តអាគម​ស្ដោះព្រួស​ជំងឺ​ផ្សេងៗ​
​ឩមៈ​ប្រសិទ្ធិ​សួស្ដិ៍ ! … ទើប​គ្រូ​ប្រើ​អញ​… ។​