ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

ស្រមោច​

(​ម៉ោ​ច​)

​នាមសព្ទ​

​សុខុមសត្វ​ច្រើន​ពួក មាន​ប្រភេទ​ផ្សេងៗ​គ្នា ជា​សត្វ​មាន​សាមគ្គី​ស្រុះគ្នា ច្រើន​រកស៊ី​ជា​ពួកៗ​មូលគ្នា​
​ស្រុះគ្នា​ដូច​ស្រមោច ។​
​ព​. ទ​. បុ​. ស្រមោច​ក្រវែល​ស្ករ បុរស​ក្រវែល​ស្ត្រី ។ ស្ករ​ជិត​ស្រមោច ( ម​. ព​. ស្ករ ) ។​

​កន្តាវរ៉ាវ​

នាមសព្ទ​

​សុខុមសត្វ​ពួក​ស្រមោច សម្បុរ​ក្រហម ជើងវែង ៗ តូច​ជាង​អង្ក្រង​
​ស្រមោច​កន្តាវរ៉ាវ ។ ហៅ​ស្រមោច​តាវ​រ៉ាវ ក៏បាន ។​

​កោះ​

​កិរិយាសព្ទ​

​ហៅ​ដោយ​អំណាច​អាជ្ញា​
​ដីកាកោះ ។​
​អំពាវនាវ​ហៅ ( ឆ្កែ )
​ឆ្កែ​កោះ​អណ្តើក ។​

​កិរិយាសព្ទ​

​លើក​ផ្គង​ឡើង​, ច្រើន​និយាយ​តែ​ខាង​ធ្នូសរ​
​កោះសរតម្រង់ ។​

​កិរិយាសព្ទ​

​ធ្វើ​វត្ថុ​មាន​គ្រឿង​បរិភោគ​ជាដើម​ឲ្យ​មានទឹក​ព័ទ្ធជុំវិញ​មាន​សណ្ឋាន​ជា​កោះ​
​យក​ស្ករ​ទៅ​កោះ​ទឹក​កុំ​ឲ្យ​ស្រមោច​ស៊ី​បាន ។​

​កិរិយាសព្ទ​

​ថ្ពក់​
​ក្បឿង​កោះ​ជាប់​នៅ​ដៃរណែង ។​

​នាមសព្ទ​

​ទី​ដី ឬ ភ្នំ ដែលមាន​ទឹក​ព័ទ្ធជុំវិញ​
​កោះកុង​, កោះទន្សាយ ។​
​អវយវៈ​ក្នុង​ពោះ​បក្សី​
​កោះមាន់​, កោះទា ។​

​ត្រោកយោល​

​នាមសព្ទ​

​ត្រោក​ដែល​កណ្ដៀរ​ខ្មៅ ឬ​ស្រមោច​ខ្មៅ​ក ធ្វើជា​សំបុក​ភ្ជាប់​នឹង​មែក ឬ​ចុង​ឫស្សី ឬក៏​មែកឈើ ( ហៅ​តាម​ទម្លាប់​ស្រុក​, អ្នកស្រុក​ខ្លះ​ហៅ ត្រោក​សំបុក​ស្រមោច​) ។​

​ភ្លើង​

​នាមសព្ទ​

​ធាតុ​មួយ​ប្រភេទ​ដែល​បណ្ដាល​ឲ្យ​មាន​កម្ដៅ​និង​ពន្លឺ​; ធាតុ​ក្ដៅ​; អាការ​ក្ដៅ​ផ្សេងៗ ។ ភ្លើងកល្ប ភ្លើង​ដែល​ឆេះ​រំលាង​កល្ប ។ ភ្លើងទុក្ខភ្លើងកិលេស សេចក្ដី​ក្ដៅ​ដែល​បណ្ដាល​មក អំពី​ការកើត​ទុក្ខព្រួយ និង​គ្រឿង​សៅហ្មង​ចិត្ត . . . ។ ភ្លើងធាតុ ឬ ធាតុភ្លើង កម្ដៅ​ដែល​កើតមាន​ក្នុង​រាងកាយ​មនុស្ស​សត្វ​ជាដើម ។ ភ្លើងព្រៃ ភ្លើង​ដែល​ឆេះ​ព្រៃ ។ ភ្លើងរាគ សេចក្ដី​ក្ដៅក្រហាយ​, អន្ទះអន្ទែង​, ខ្លោចផ្សា . . . ដែល​កើត​ព្រោះ​តម្រេក ។ ល ។ បង្កាត់ភ្លើង ធ្វើ​ភ្លើង​ឲ្យ​កាត់​ឆេះ​ច្រើនឡើង​ដោយ​សម្រាម​និង​ឧស​ជាដើម ។ ពួតភ្លើង បង្កើត​ឲ្យ​មាន​ភ្លើង​ឡើង​ដោយ​ពំនួតភ្លើង ។ ល ។ ព​. ប្រ​. ភ្លើង​ឆេះ ខឹងច្រឡោត​ខ្លាំង ។ រម្លត់ភ្លើង រម្លត់​សេចក្ដី​ក្ដៅ ដែល​កើត​អំពី​រាគាទិក្កិលេស ។ ល ។ អ្វីៗ​ដែលមាន​ធាតុ​ក្ដៅ ហឹរ​ផ្សា​ច្រើន ឬ​ដែលមាន​សម្បុរ​ស្រដៀង​នឹង​ភ្លើង ក៏​ហៅ​ដាក់ពាក្យ​ថា ភ្លើង ភ្ជាប់​នៅ​ខាងចុង​ដែរ​, ដូចជា​
​ខ្ញីភ្លើង​, ឃ្លង់ភ្លើង​, ចិត្រមូលភ្លើង​, ឈើភ្លើង​, ពិសភ្លើង​, សង្កែភ្លើង​, ស្រមោច​ភ្លើង ។ ល ។ ( សិលាចារឹក​សម័យ​មហា​នគរ ( នគរធំ ) សរសេរ វ្លើ​ង​, លុះ​ចំណេរ​កា​លត​មក​ផ្លាស់ វ ជា ព សរសេរ​ជា ព្លើ​ង​, តាមន័យ​នេះ គួរប្រើ​ជា ព្លើ​ង​, ប៉ុន្តែ​បាន​ប្រើ សិថិល ជា ធនិត គឺ ព > ភ យូរហើយ​, សម័យ​បច្ចុប្បន្ន ក៏ត្រូវ​សរសេរ ភ្លើង ដូច្នេះ​ឯង ) ។​