​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​រសាវ​

ឧទានសព្ទ​

​សូរ​ឮ​ខ្សាវៗ​តិចៗ​
​ខ្សឹប​គ្នា​រសាវ ។​

កិរិយាវិសេសន៍​

​អំពី​ការ​វារ​ឡើង​ស្រាលៗ ( នៃ​សុខុមសត្វ​យ៉ាង​ល្អិតៗ )
​ស្រមោច​វារ​លើ​ខ្លួន​រសាវៗ ( ម​. ព​. រសឹប និង រសេវ ផង ) ។​

​រសឹប​

​ឧទានសព្ទ​

​សូរ​ឮ​ល្អិតៗ ស្រាលៗ ហាក់ដូច​គេ​ខ្សឹប​គ្នា​តិចៗ​
​ឮសូរ​រសឹបៗ ។​

​កិរិយាវិសេសន៍​

​ដែល​សុខុមសត្វ​យ៉ាង​ល្អិតៗ​វារ​ស្រាលៗ​
​ស្រមោច​វារ​រសឹប ។​
​ដែល​ស្រុះគ្នា​រញឹក​
​ធ្វើការ​រសឹប ។ រសឹបរសាវ រសឹបៗ រសាវៗ ។​

​រសេវ​

បរិវារ​សព្ទ​

​ពាក្យ​បរិវារ​របស់​ពាក្យ រសាវ ថា​
​ខ្សឹប​រសេវរសាវ ខ្សឹប​គ្នា​រសាវៗ​តិចៗ ខ្លាំងៗ​; ស្រមោច​វារ​រសេវរសាវ ស្រមោច​វារ​រសាវៗ​ពេញ​ពាស ។​

​រោម​

កិរិយាសព្ទ​

​ចោម​ជិត​ជុំវិញ​
​ពួកក្មេង​រោម​មើល​មនុស្ស​កំប្លែង ។​
​ទំ​ជញ្ជក់​រសជាតិ​, ទំ​ជុំជិត​, វារ​ឡើង​, ទំ​ហើយ​ហើរៗ​ហើយ​ទំ​ក្រវែល​យាយី​រឿយៗ ( ចំពោះតែ​សត្វល្អិតៗ មាន​ស្រមោច​, រុយ ជាដើម )
​ស្រមោច​រោម​ស្ករ​, ឃ្មុំ​រោម​បង្គង​, រុយ​រោម​គំរង់​, មមាច​រោមគោ ។ ចោមរោម ( ម​. ព​. ចោម )​។​

​នាមសព្ទ​

( បា​. រោម ឬ លោម​; សំ​. រោម​ន៑ ឬ លោម​ន៑ ) អា​ការៈជាសរ​សៃ​ល្អិតៗ​ដុះ​នា​រាងកាយ​មនុស្ស​ដោយ​អន្លើៗ ឬ​ដុះ​នា​សព៌ាង្គកាយ​សត្វ​តិរច្ឆាន​ចំពួក​ខ្លះ​មាន​គោ ក្របី​ជាដើម​
​រោមចិញ្ចើម​, រោមភ្នែក​, រោមក្លៀក​, រោមដើមទ្រូង​, រោមដៃ​, រោមជើង​; រោមគោ​, រោមក្របី​, រោមចៀម ។​
​រោមកូប ( រោមៈកូប ) រណ្ដៅ​រោម ។ រោមម័យ ( រោមៈ​— ) ដែល​ធ្វើ​ដោយ​រោមសត្វ ( មាន​រោមចៀម​ជាដើម )
​សំពត់​រោមម័យ ។​
​រោមរាជី ( រោមៈ​— ) ឬ រោមមាលី​, រោមាវលី ជួរ​ឬ​របៀប​រោម ។ រោម​ហំ​ស​ជាត ( រោមៈ​ហ័ង​សៈ​— ) ដែល​ព្រឺរោម​; អ្នក​ដែល​ព្រឺរោម ។ រោមហំសនាការ ( រោមៈ​ហ័ង​សៈ​ន៉ា​កា ) អាការ​ព្រឺរោម​, អាការ​ឡើង​រោម​ច្រាង ( ឡើង​សម្បុរគីង្គក់ ) ។ ល ។​

​រ៉ុល​

​ឧទានសព្ទ​

​សូរ​ឮ​ដោយ​វិល​, រមៀល​, បង្រះ ខ្សុលៗ​
​រមៀល​រ៉ុល​, ស្រមោច​ចូល​ត្រចៀក​បង្រះ​រ៉ុលៗ ។​