​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

អន្ធិកា​

(​អន់​-​ធិ​កា​)

នាមសព្ទ​

( សំ​. ) រាត្រី ( យប់ ) ។ សម្រាប់​ប្រើ​ក្នុង​កាព្យ តាម​ដោយ​កវី​ត្រូវ​ការប្រើ​, ដូចជា​កាព្យ ព​. ប្រ​. ថា​
​ពេល​អន្ធិកា ពន្លឺ​ចន្ទ្រា នា​ខាងដើម​ខ្នើត ភ្លឺ​ខ្សោយ​ស្ទើរ​មើល​- អ្វីៗ​ពុំ​កើត ប្រៀប​ដូច​អ្នក​ឆើត ឆាប់​ឈប់​លែង​រៀន ។ ត្រូវ​រៀន​ឲ្យ​ដល់ ថ្នាក់ខ្ពស់​និម្មល កុំ​គេច​វេះវៀន មិន​ដល់​កម្រិត កុំ​ខ្ជិល​អៀនប្រៀន ត្រូវ​ខំប្រឹង​រៀន ប្រណាំង​សែង​ចន្ទ្រ ។ ចន្ទ្រ​ដប់​ប្រាំ​កើត ដូច​អ្នករៀន​ឆើត មានចិត្ត​កួច​កាន់ រៀន​ទាល់​ដល់​ថ្នាក់​- ខ្ពស់​ដ៏​សំខាន់ កុំ​ឲ្យ​ចាញ់​ចន្ទ្រ ដប់​ប្រាំ​កើត​ឡើយ ។ អ្នករៀន​រូប​ណា យល់​ក្ដី​ឧបមា នេះ​ពុំ​កន្តើយ អ្នករៀន​រូបនោះ ឆ្លង​ឆ្ពោះ​ដល់ត្រើយ​- វិទ្យា​ស្រេច​ហើយ រមែង​ក្សេមក្សាន្ដ ។​

អវិជ្ជន្ធការ​

(​អៈ​វិច​-​ជ័ន​-​ធៈ​កា​)

​នាមសព្ទ​

(​បា​. < អវិជ្ជា “​សេចក្តី​ល្ងង់​” + អន្ធការ “​ងងឹត​”) ងងឹត​គឺ​អវិជ្ជា​, អវិជ្ជា​ដែលជា​ងងឹត​សូន្យសុង​, សេចក្ដី​ល្ងង់ខ្លៅ​ខ្លាំង​
​សព្វ​សត្វលោក​តែងតែ​អន្ទោលកើតស្លាប់​ក្នុង​វាលវដ្ដសង្សារ ត្រូវ​អវិជ្ជន្ធការ​បិទបាំង​គំនិត​ជានិច្ចកាល (​ព​. ពុ​. ) ។​

មហន្ធការ​

(​មៈហន់ធៈកា​)

នាមសព្ទ​

( បា​. < មហន្ត > ម​ហ ” ធំ ” + អន្ធការ ” ងងឹត ” ) ងងឹត​ធំ​, ងងឹត​ខ្លាំង ។​

​គុណសព្ទ​

​ដែលមាន​ងងឹត​ខ្លាំង​
​ទី​មហន្ធការ ។​

​មោហន្ធការ​

(​មោហ​ន់​-​ធៈ​កា​)

នាមសព្ទ​

( សំ​. បា​. < មោហ ” សេចក្ដី​វង្វេង , . . . ” + អន្ធការ ” សភាវៈ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ដូចជា​ខ្វាក់ គឺ​សេចក្ដី​ងងឹត​, យប់ ” ) មោហៈ​ដែល​ដូចជា​សេចក្ដី​ងងឹត​ឬ​ដូចជា​យប់​, សេចក្ដី​ងងឹត​សូន្យឈឹង​ពុំ​យល់​ខុសត្រូវ​
​កម្ចាត់​បង់​នូវ​មោហន្ធការ ។​

មោហន្ធការ​

(​មោហ​ន់​-​ធៈ​កា​)

​នាមសព្ទ​

( សំ​. បា​. < មោហ ” សេចក្ដី​វង្វេង , . . . ” + អន្ធការ ” សភាវៈ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ដូចជា​ខ្វាក់ គឺ​សេចក្ដី​ងងឹត​, យប់ ” ) មោហៈ​ដែល​ដូចជា​សេចក្ដី​ងងឹត​ឬ​ដូចជា​យប់​, សេចក្ដី​ងងឹត​សូន្យឈឹង​ពុំ​យល់​ខុសត្រូវ​
​កម្ចាត់​បង់​នូវ​មោហន្ធការ ។​

​អន្ធ​

(​អន់​-​ធៈ​)

​គុណសព្ទ​

( សំ​. បា​. ) ខ្វាក់ ( ទាំងពីរ​ខាង ); ព​. កា​., បើ​បុរស​ប្រើ​ជា អន្ធោ​; ស្ត្រី​ជា អន្ធា ក៏បាន​; ព​. កា​. ថា : អន្ធោ​អន្ធា នៅ​ជាមួយគ្នា សុទ្ធតែ​ពពើម រាវរក​នេះនោះ ទទីមទទើម ពពីមពពើម ជួ​នរក​មិនឃើញ ។ អន្ធការ ងងឹត ។ អន្ធការដ្ឋាន ឬ —​ស្ថាន ទី​ងងឹត ។ អន្ធការពន្ធនាគារ ឬ —​គ្រឹះ ( —​កា​រ៉​:— ) គុក​ងងឹត ។ អន្ធកូប អណ្ដូង​ងងឹត​គឺ​អណ្ដូង​ដែលមាន​មាត់​តូច​ក្រហួច​ងងឹត​ឈ្ងោក​មើល​ទឹក​ពុំ​ឃើញ ។ អន្ធពាល ល្ងង់​ងងឹត​សូន្យឈឹង ( ដូច​មនុស្ស​ខ្វាក់ ) : ជន​អន្ធពាល ( ម​. ព​. អនុពាល ផង ) ។ អន្ធូបមា ឬ អន្ធោបមា​
( — ប៉ៈ​ម៉ា​; < អន្ធ + ឧបមា ) ឧបមា​ឬ​ប្រៀប​ដូច​មនុស្ស​ខ្វាក់ ។ ល ។​