ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

អេះ​

​កិរិយាសព្ទ​

​ខ្វារ​ស្រាលៗ​ដោយ​ចុង​ម្រាមដៃ​ឬ​ដោយ​ក្រចក​ឲ្យ​បាត់​រមាស់​
​អេះរមាស់​, អេះខ្នង ។​

​និបាតសព្ទ​

​ហ្ន៎​; ហ៏​; ហៈ​; រ៉ា​
​អ្វី​អេះ ? អ្វី​ហ្ន៎​?, អ្វី​ហ៏​! ឬអ្វី​ហៈ​? ។ ទៅ​អេះ ទៅ​រ៉ា : បើ​មាន​ច្រើន ទៅ​អេះ ខ្ញុំ​នឹង​ចែកជូន​អ្នកខ្លះ ! ; ដូច្នេះ​ទៅ​អេះ !

​អេះអុះ​

​កិរិយាវិសេសន៍​

​ត្រេះត្រុះ ដោយ​ទាល់គំនិត​ឬ​ទាល់​សម្ដី​, ទាល់​សេចក្ដី​ឆ្លើយ ឬក៏​ដោយ​អផ្សុក​ចង់​ក្រោក​ចង់​ចេញ ប៉ុន្តែ​មិន​ហ៊ាន ព្រោះ​ខ្លាច​ឬ​ព្រោះ​ញញើត​ជាដើម​
​ធ្វើ​អេះអុះ​, ចេះតែ​អេះអុះៗ ( ម​. ព​. រអេះរអុះ ទៀតផង ) ។ ព​. កា​. រំលឹក​កុំ​ឲ្យ​ធ្វើ អេះអុះ ថា : កូន​ខ្មែរ​ទាំងឡាយ ត្រូវ​ហាត់​និយាយ កុំ​ធ្វើ​អេះអុះ ញញើតញញើម ច្រិមច្រុម​ត្រេះត្រុះ ត្រូវ​ហាត់​ឲ្យ​លុះ ជំនុំ​ចំណោម ។​

​ចម្អេះ​

(​ចំ​-​អេះ​)

​គុណសព្ទ​

​ក្លិន​ដែល​ឆេះ្អ​; ដែលមាន​ក្លិនឆ្អេះ​
​កន្លែង​ចម្អេះ គឺ​កន្លែង​ដែលមាន​ក្លិនឆ្អេះ (​ព​. ទ្រ​. ) ។​

នាមសព្ទ​

ក្លិន​ដែល​ឆេះ្អ​; ដែលមាន​ក្លិនឆ្អេះ​
​កន្លែង​ចម្អេះ គឺ​កន្លែង​ដែលមាន​ក្លិនឆ្អេះ (​ព​. ទ្រ​. ) ។​

​ឆ្អេះ​

​គុណសព្ទ​

​ដែលមាន​ក្លិន​ក្រពុល​ខ្មោះ ស្ទើរ​ឆ្អាប​ស្ទើរ​ស្អុយ​
​ក្លិនឆ្អេះ ។​

​កិរិយាសព្ទ​

​ឲ្យ​ក្លិនឆ្អេះ​, ធុំ​ឆ្អេះ​
​ឆ្អេះ​ទឹកមូត្រ​ណាស់ ។​

​ប៉ផ្អេះ​

​កិរិយាវិសេសន៍​

​ដែល​ផ្អេះៗ​មិន​ស្រាក​
​ភ័យ​ប៉ផ្អេះ​, នឹក​ថប់​ប៉ផ្អេះ ។​