​ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

អាបុច្ឆា​

(— ប៉ុច​-​ឆា​)

​នាមសព្ទ​

(​បា​. ; សំ​. អា​ប្ឫ​ច្ឆា​) ការសួរនាំ​ឬ​សន្ទនា​រកគ្នា​ដោយ​រាក់ទាក់​, ដោយ​រួសរាយ​
​បានធ្វើ​អាបុច្ឆា​រកគ្នា​អស់​កន្លះ​ម៉ោង ។​
​ការ​លា (​អាបុច្ឆនៈ​)
​ធ្វើ​អាបុច្ឆា ។​

​ចេតិយ​

(​ចេ​ដី ឬ ចែ​ដី​)

​នាមសព្ទ​

(​បា​.; សំ​. ចៃត្យ​) ទី​ដែល​គេ​គោរពបូជា គឺ​ទីណា​មួយ ទោះ​មាន​ដើមឈើ​ធំ​ជា​ប្រធាន​ជាទី​សម្គាល់​ក្ដី​, មាន​ថ្ម​ធំៗ ជាទី​ចំណាំ​ក្ដី ។​ល​។ ដែល​អ្នកផង​គេ​សន្មត គេ​ជឿថា​ជាទី​ស័ក្ដិសិទ្ធិ គេ​តែង​ធ្វើ​សក្ការបូជា​គោរព ក៏​ហៅថា ចេតិយ​ទាំងអស់​; តែ​ក្នុងប្រទេស​យើង​សព្វថ្ងៃនេះ ចំពោះតែ​គារវ​វត្ថុ ដែល​គេ​កដោយ​ឥដ្ឋ​ជាដើម សម្រាប់​តម្កល់​ព្រះ​សារីរិកធាតុ​នៃ​ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​ជាដើម នោះ​ទើប​ហៅថា ចេតិយ (​ខ្មែរ​ហៅ ចៃដី ក៏មាន​, ហៅ​ក្លាយជា ចាយដី ក៏មាន​); គួរ​សរសេរ ចេតិយ ឬ ចៃដី ។​

​ពាលុកចេតិយ​

(​ពា​លុកៈ​ចេ​ដី​ឬ​វា​លុកៈ​—)

​នាមសព្ទ​

( បា​. វាលុកា + ចេតិយ ) ចេតិយ​ខ្សាច់ គឺ​គំនរ​ខ្សាច់​ដែល​គេ​ពូ​នក​ជា​រាង​ចេតិយ ។​

​កំពូល​

​នាមសព្ទ​

​ចុង​បំផុត​ខាងលើ​
​កំពូលភ្នំ​, កំពូលចេតិយ ។ កំពូលនគរ ឬ កំពូលរាស្ត្រ គឺ​ម្ចាស់ផែនដី ។ កំពូលស្រី គឺ​ស្រី​ដែល​ឆ្នើម​ជាងគេ ។​

​ជើងកោស​

នាមសព្ទ​

​ឋាន​រង​ខឿន​ឬ​ជញ្ជាំង​វិហារ​, ចេតិយ​ជាដើម​
​ជើងកោសវិហារ ។​