ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​រំប៉ើក​

​កិរិយាវិសេសន៍​

​ដែល​ប៉ើ​កៗ​រឿយៗ​
​បង្ហើយ​កូនខ្ចី​លោតរ​ប៉ើ​ក ( ម​. ប្រ​., ច្រ​. ប្រ​. ប៉ើ​កៗ ឬ តើកៗ​ជាង ) ។​
​ដែល​ប្លើ​ក​ចុះ​ប្លើ​ក​ឡើង ដើរ​រំប៉ើក​ទាល់​ល្ងាច ( ម​. ប្រ​., ច្រ​. ប្រ​. ប៉ប្លើក ឬ ប្លើ​កៗ ជាង ) ។​

​រ៉យកែវ​

​នាមសព្ទ​

( ស​. រ្ច​˘​យ​​កេ​˘​វ អ​. ថ​. រ៉យកែវ់ “​កម្រងកែវ​” ) ឈ្មោះ​ដំណើរ​ពាក្យរាយ​ដែលមាន​ចាប់​ចួន​គ្នា​ម្ដងៗ​ទីទៃ​ពី​ដំណើរ​ចួន​របស់​ពាក្យកាព្យ​
​ដំណើរពាក្យ​រ៉យកែវ​, តែងសេចក្ដី​រ៉យកែវ ។​
​ពាក្យ​ទេសន៍ រ៉យកែវ ( កម្រងកែវ ) នោះ​ដូចជា​
​ព្រ​ហ្មេ ម្នាល​ព្រាហ្មណ៍​អ្ហើ​យ​, ឯ​ស សេលោ រី​ភ្នំ​ដែល​យើង​ក្រឡេក​មើលទៅ​ឃើញ​ងងឹត​អ័ព្ទ​មេឃ​បែក​ជា​ផ្សែង​ភ្នំ​ហ្នឹងឯង ឈ្មោះ​គន្ធ​មាទ​គិរី ជាទី​នៅ​អាស្រ័យ​នៃ​ពួក​អមរ​ពិទ្យាធរ​និង​សត្វ​ផង​នានា តាម​ដង​មាគ៌ា​ចុះ​តែ​ជើង​អ្នកមួយ ព្រាហ្មណ៍​ឯង​ទៅ​ចុះ​កុំ​ព្រួយ ឥតមាន​ទុក្ខភ័យ​អ្វី​ឡើយ . . . ( ម​. កណ្ឌ​មហាពន ) ។​

​រ៉ាំងណុក​

​នាមសព្ទ​

( ស​. រ័ង​នក អ​. ថ​. រ៉័​ង​ន៉ុ​ក “​សំបុក​សត្វ​បក្សី​” ) សំបុក​សត្វ​ត្រចៀកកាំ​ដែល​ប្រឡាក់​កំហាក​វា​, សម្រាប់​ប្រើ​ជា​ថ្នាំ​ត្រជាក់ ឬ ប្រើ​ជា​អាហារ​សម្រាប់​មនុស្ស​ឈឺ​ធ្ងន់​ជួយ​ឲ្យ​មាន​កម្លាំង ( សរសេរ​ជា រ‍​៉ាំ​ង​— ក៏បាន ប៉ុន្តែ​ទើស​ទែង​នឹង​មូសិកទន្ត ។ ម​. ព​. ត្រចៀកកាំ និង នាងនក់ ផង ) ។​

​រ៉ើ​កៗ​

​គុណសព្ទ​

​ដែល​ស្ដើង​សើកប៉ប្រើក​
​ស្ដើង​រ៉ើ​កៗ ។​

​ស្រប៉ើក​

​គុណសព្ទ​

​ដែលមាន​សណ្ឋាន​ស្ដើង​ហើប​ឡើង​ជាង​ប្រក្រតី​
​ក្រមរ​ឈើ​ស្រប៉ើក​, ​ក្រចក​របើក​ស្រប៉ើក ។​
​ព​. ​ប្រ​. ​ដែល​អែបអប​ដោយសារ​គេ​, ​ដែល​ឥត​អំណាច​
​មនុស្ស​ស្រប៉ើក ( ព​. ម​. ) ។​