ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​លែនពែន​

​នាមសព្ទ​

​ឈ្មោះ​វល្លិ​មួយ​ប្រភេទ ដើម​សំប៉ែត​ដំបារ​សាច់​ទន់​ជ្រាក​
​វល្លិ​លែនពែន​ច្រើន​ដុះ​ក្នុង​ព្រៃរនាម​; ចងក្រៀក​ឈើហុប​នឹង​វល្លិ​លែនពែន ។​

សញ្ញា​

(​ស័​ញ​-​ញ៉ា​)

​នាមសព្ទ​

( បា​.; សំ​. សំ​ជ្ញា ) សេចក្ដី​សម្គាល់​, ការ​ចំណាំ​, ការចងចាំ​បាន​
​សញ្ញា​ជា​ធម្មជាតិ​មួយ​ជា​ជំនួយ​ចិត្ត​ឲ្យ​ចំណាំ​អ្វីៗ​បាន ។​

នាម​, អសាធារណនាម​

​ក្រុងភ្នំពេញ​, ក្រុង ជាស​ញ្ញី ឬ​ជា​សាធារណនាម​, ភ្នំពេញ ជាស​ញ្ញា ឬ​ជា​អសាធារណនាម ( ព​. វ​. ) ។​
​ដំណើរ​សម្ដែង​អាការ​ជា​គ្រឿង​សម្គាល់​ឲ្យ​ដឹង​គ្នា​
​មិច​ភ្នែក​ឲ្យ​សញ្ញា​គ្នា ។​
​ខ្មែរ​ប្រើ​សំដៅ​សេចក្ដី​ថា “​ការធ្វើ​សេចក្ដី​ប្ដេជ្ញា​, ការសន្យា​គ្នា​, ខសន្យា​” ក៏បាន : ធ្វើ​សញ្ញា​យល់ព្រម​ទៅវិញទៅមក​; សំបុត្រ​សញ្ញា ។ សញ្ញាខន្ធ ពួក​ឬ​កង​សញ្ញា​ដែល​រាប់​ថា​ជា​ខន្ធ​មួយ​ក្នុង​ខន្ធ​ទាំង ៥ ( ព​. អ​. ) ។ សញ្ញាចេតសិក សញ្ញា​ដែល​រាប់​ជា​ចេតសិក​មួយ​ក្នុង​ពួក​ចេតសិក ៥២ ( ព​. អ​. ) ។ សញ្ញានិរោធ ដំណើរ​រលត់​សញ្ញា​, សេចក្ដី​រលត់​ការចងចាំ ។ សញ្ញាប័ដ ( –​បាត់ ) ដំបារ​, ផ្ទាំង​, បន្ទះ ( ស្ពាន់​, ឈើ ឬ​ប្រាក់​, មាស​, . . . ) ដែលមាន​អក្សរ​កត់ត្រា​សេចក្ដី​ជា​គ្រឿង​សម្គាល់​មុខការ ឬ​សម្គាល់​ជា​ត្រា​តាំង ។ សញ្ញាបត្រ ឬ –​ប័ត្រ ( –​បាត់ ) ក្រដាស​កំណត់ហេតុ​សម្គាល់​ចំណេះវិជ្ជា ចេញ​ជា​ត្រា​តាំង​ឲ្យ​ជា​ព័ស្ដុតាង​ដល់​អ្នករៀន​ដែល​ប្រឡង​ជាប់ មានអំណាច​ត្រូវ​ទទួលយក ( តាម​លក្ខណប្បញ្ញត្តិ )
​សញ្ញាបត្រ​ប្រថម​វិទ្យា​, សញ្ញាបត្រ​ឧត្ដមវិជ្ជា ។​
​សញ្ញា​វិបត្ដិ ( –​បាត់ ) ការ​ភ្លាត់​សញ្ញា ។ សញ្ញាវិបរិត ការប្រែប្រួល​សញ្ញា ។ សញ្ញាវិបល្លាស ( –​បុ័​ល​-​ល៉ា​ស ) ដូចគ្នា​នឹង សញ្ញាវិបត្តិ​, សញ្ញាវិបរិត ដែរ ( ម​. ព​. វិបល្លាស ផង ) ។ សញ្ញាវិមោក្ខ ការ​រួច​ឬ​ផុត​ចាក​សញ្ញា​; ការ​រួច​ឬ​ផុត​ព្រោះ​សញ្ញា ។ សញ្ញាវិសេសនៈ ( –​សៈ​ន៉ៈ ) សព្ទ​ជា​វិសេសនៈ​របស់​អសាធារណនាម ( ព​. វ​. ) ។ ល ។​

​សញ្ញាណ​

(​ស័​ញ​-​ញ៉ា​ន​)

នាមសព្ទ​

( បា​.; សំ​. សំ​ជ្ញា​ន ) សេចក្ដី​ដឹង​ជាក់​, ការយល់​ច្បាស់​, សេចក្ដី​ចូលចិត្ត​ស៊ប់​; គ្រឿង​សម្គាល់​, អ្វីៗ​ដែល​ប្រើ​ជា​គ្រឿង​សម្គាល់​កិច្ចការ​នីមួយ​; យីហោ ។ សញ្ញាណប័ដ ( ស័​ញ​-​ញ៉ា​ណៈ​បាត់ ) ដំបារ​ឬ​បន្ទះ​ស្ពាន់​ជាដើម ដែល​ឆ្លាក់​ឬ​សរសេរ​អក្សរ​ជា​គ្រឿង​សម្គាល់ការ​អ្វីមួយ​, ដែល​ឆ្លាក់​ឬ​សរសេរ​យីហោ ( ម​. ព​. សមញ្ញាប័ដ ក្នុង​ពាក្យ សមញ្ញា ផង ) ។​

​ហិរញ្ញ​

(—​រ៉ា​ញ់​)

​នាមសព្ទ​

( បា​. ឬ សំ​. ) ប្រាក់​ឬ​មាស​, ប្រាក់​មាស​ឬ​មាសប្រាក់​( ទោះ​នៅ​ជា​សាច់ប្រាក់​ឬ​សាច់​មាស​ក្ដី ដែល​រម្លាយ​សិត​ជា​រូប​ប្រាក់​រូប​មាស​សម្រាប់​ចាយ​ក្ដី )
​ទ្រព្យ ។​
​សព្ទ​ទាំងពីរ​នេះ​ខ្មែរ​ប្រើ​សំដៅ​ចំពោះតែ​”​ប្រាក់​” ប៉ុណ្ណោះ ។ បើ​រៀង​ភ្ជាប់​ពី​ខាងដើម​សព្ទ​ដទៃ អ​. ថ​. —​រ៉ា​ញ់​-​ញៈ ឬ​—​រ៉ា​ន់​-​យៈ​, ដូចជា ហិរញ្ញការ ឬ​ហិរណ្យ​—​ជាង​ប្រាក់ ( បើ​ស្ត្រី​ជា​—​កា​រិ​កា ) ។ ហិរញ្ញគព្ភ ឬ​ហិរណ្យគ័ភ៌ ( —​គ័​ប ឬ​—​គ័​រ​) ព្រះព្រហ្ម ។ ហិរញ្ញប័ដ​, —​បដ្ដ ឬ ហិរណ្យ​—​ដំបារ​ឬ​បន្ទះ​ប្រាក់​; ដំបារ​ប្រាក់​ចារឹក​នាម​ដែល​ព្រះរាជា​ទ្រង់​ព្រះរាជទាន​; ហិរញ្ញបត្រ ក្រដាសប្រាក់​( ហៅ ធនបត្រ ក៏បាន ) ។ ហិរញ្ញភណ្ឌ គ្រឿងប្រាក់ ។ ហិរញ្ញម័យ ឬ​ហិរណ្យ​— ដែល​ធ្វើ​ដោយ​ប្រាក់​, ដែល​យកប្រាក់​ធ្វើ​
​របស់​ហិរញ្ញម័យ ។​
​ហិរញ្ញមូល ឬ​ហិរណ្យ​—​ប្រាក់​ជាត​ម្លៃ​; ប្រាក់​ដើម​, ប្រាក់​ដើមទុន ។ ហិរញ្ញវត្ថុ ឬ​ហិរណ្យព័ស្ដុ​( —​ព័ស​) ប្រាក់​សម្រាប់​ចាយ ។ ល ។​

​ហៀន​

​នាមសព្ទ​

​ឈ្មោះ​ខ្យង​គោក​មួយ​ប្រភេទ រាង​ត្រមៀច​សម្បុរ​-​ស​, កាលណា​បញ្ចេញ​ខ្លួន​ពី​ក្នុង​សំបក​មាន​សាច់​ពីរ​ដុំ​វែងៗ​សណ្ឋាន​ជា​ស្នែង​, នៅ​អាស្រ័យ​នឹង​ដើមឈើ​ក្នុងព្រៃ​ត្រជាក់​
​ខ្យងហៀន ។​
​គូទ​ខ្យង​ទាំងពួង​ដែលមាន​សណ្ឋាន​វិល​វៀន​ខាងក្នុង​តូច​ខាងក្រៅ​ធំ​
​ហៀនគូទខ្យង ។​
​ឈ្មោះ​ក្បាច់​មាន​សណ្ឋាន​កួច​ចូល​ជ្រៅ​ស្ដើង​ម្ខាង​វិល​វៀន​ស្រដៀង​នឹង​គូទ​ខ្យង​
​ក្បាច់​ហៀន ឬ​ក្បាច់​មាន​ហៀន ។​
​ដំបារ​ប្រាក់​ឬ​ស្ពាន់​មាន​សណ្ឋាន​មូល​មាន​ក្បាច់ចម្លាក់ ប្រើ​ការដាក់​ភ្ជាប់​នឹង​ឃ្លុំសេះ​
​ហៀនឃ្លុំសេះ ។​