ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​សម្បោរ​

​នាមសព្ទ​

​ធាតុទឹក​រាវ​ឬ​ខាប់​ដែល​ហូរ​ចេញមក​តាម​រន្ធ​ច្រមុះ ដោយមាន​រោគ​ផ្ដាសាយ​ឬ​កើត​ឫសដូងច្រមុះ​, ត្រូវ​ចំហាយ​ក្ដៅ​ជាដើម​
​ហៀរ​សម្បោរ ។​
​រំអិល​ដែល​ធ្លាក់​មក​តាម​ឧច្ចារមគ្គ​
​កើតរោគ​មួល​ធ្លាក់​សុទ្ធតែ​សម្បោរ ។​

​ខ្សឺត​

​កិរិយាសព្ទ​

​បឺត​ស្រូប​ដោយ​ច្រមុះ​
​ខ្សឺតសម្បោរ ។ ជួនកាល​ប្រើ​ជា នាមសព្ទ : ថើប​មួយ​ខ្សឺត ។​

​ឧទានសព្ទ​

​សូរ​ឮ​ដោយ​ដកដង្ហើម ឬ ដោយ​បឺត​ខ្សៀ​ជាដើម​
​ដកដង្ហើម​ឮ​ខ្សឺត , បឺត​ខ្សៀ​, បឺត​បារី​ឮ​ខ្សឺត ។​

​បង្អុរ​

​កិរិយាសព្ទ​

​ធ្លាក់ភ្លៀង​; និយាយ​ក្លាយជា បង្អោរ ក៏មាន​, កុំ​សរសេរ​តាម ពីព្រោះ​ពាក្យ បង្អោរ នេះ​ដូចជា ឆ្នាំកុរ​, កណ្ដុរ​, ខ្នុរ​, សម្បុរ និយាយថា ឆ្នាំ​កោរ​, ក​ណ្ដោ​រ​, ខ្នោ​រ​, សម្បោរ ដូច្នោះ​ដែរ​, បើ​គ្រាន់តែ​និយាយ​ជា​ពាក្យ​សាមញ្ញ​ក៏​មិនជា​អ្វី​ឡើយ​, កុំ​សរសេរ​តាម​ហ្នឹង ។​

​សំបោរ​

( ម​. ព​. សម្បោរ ) ។​

​ហឹរ​

​គុណសព្ទ​

​ដែលមាន​រស​ផ្សា​ក្ដៅ​ឆួល​(​ដូច​យ៉ាង​រស​ម្ទេសខ្មាំង​, ម្រេច​)
​រស​ហឹរ​, សម្ល​ហឹរ ( និយាយ​ក្លាយជា ហើរ ក៏មាន ប៉ុន្តែ​មិនដែល​សរសេរ​ទេ ដូចជា ខ្នុរ​, ឆ្នាំកុរ​, សម្បុរ ដែល​និយាយ​ក្លាយជា ខ្នោ​រ​, ឆ្នាំ​កោរ​, សម្បោរ​នោះដែរ ) ។​