ដោយៈ ដកស្រង់​ពី​វចនានុក្រម​សម្តេច​សង្ឃរាជ ជួន ណាត​

​អាភៀន​

​នាមសព្ទ​

​ដំណាំ​មួយ​ប្រភេទ ដើម​តូចៗ​កម្ពស់​ប្រហែល​នឹង​ដើម​ថ្នាំជក់​ឬ​ប្រហែល​នឹង​ដើម​ស្ពៃ​ដែល​ចេញ​ផ្កា​ហើយ​, ផ្លែ​មាន​ជ័រ គេ​យក​ជ័រ​នោះមក​កូរ​ឲ្យ​ខាប់​សម្រាប់​ប្រើការ​ជក់​បឺត​លេប​ផ្សែង ( នាំ​ឲ្យ​ញៀន​ជាប់ ) ឬ​ប្រើការ​ផ្សំ​ថ្នាំកែរោគ​ក៏បាន​
​នៅលើ​ខ្នងភ្នំ​ក្នុងប្រទេស​លាវ គេ​ដាំ​អាភៀន​ខ្លះ​ដោយ​អន្លើៗ ។​

​អុជ​

(​អុច​)

​កិរិយាសព្ទ​

( បា​. ឧ​ជ្ជ​ល​; សំ​. ឧ​ជ្វ​ល ” ឆេះ​ទ្រលោម​; ភ្លឺ​រុងរឿង​, ភ្លឺ​សន្ធោ​, ភ្លឺ​សន្ធោសន្ធៅ “, ខ្មែរ​លុប​ជើង ជ ឬ ជើង វ និង​តួ ល ទុក​ត្រឹមតែ ឧជ ប្រើ​ជា អុជ ) ដុត​ឲ្យ​ឆេះ​មាន​អណ្ដាតភ្លើង​ឡើង​
​អុជចង្កៀង ( ធ្លាប់​សរសេរ​ជា អុច មក​យូរហើយ ប្រើ​តាម​ទម្លាប់​នោះ​ក៏បាន ) ។​
​ទោះបី ដុត​មិនមាន​អណ្ដាតភ្លើង​ក៏​ហៅ អុជ បាន​ខ្លះ​ដែរ​
​អុជបីប៉ុយ ឬ អុជបីរណ្ដៅ ដាក់​ប៉ុយទន្សែ​ជាដើម​លើ​ស្បែក ( មនុស្ស ) បី​អន្លើ​, ត្រង់​កន្លែង​ដែល​ត្រូវដាក់​ហើយ​ដុត​ឲ្យ​ឆេះ​ប៉ុយ​ទាំងបី​នោះ ដើម្បី​ឲ្យ​ជា​រោគ​សរសៃ ( តាម​ទម្លាប់​ខ្មែរ​ខ្លះ​ដែល​ធ្លាប់ប្រើ ) ។ អុជជ័រ ដុត​រណ្ដៅជ័រ​… ដើម្បី​ឲ្យ​ចេញ​ជ័រ​ថ្លា ។​
​ព​. ប្រ​. ញុះ​ឬ​ញុះញង់​ឲ្យ​ក្ដៅចិត្ត​
​អុជ​ឲ្យ​ឈ្លោះ​គ្នា ( និយាយថា ដុត ក៏បាន ) ។ នាំ​អុជ​នាំ​អាល នាំ​បណ្ដាល​ឬ​នាំ​ញុះញង់​ឲ្យ​ក្ដៅចិត្ត ( ម​. ព​. អុជអាល ផង ) ។​

​អុជៗ​

(​អុចៗ​)

គុណសព្ទ​

( ព​. ប្រ​. ) ដែលមាន​សម្បុរ​ឬ​សណ្ឋាន​រទុះៗ​ច្រើន​អន្លើ ( ដូចជា​ស្នាម​អុជ )
​ខ្មៅ​អុជៗ ( ធ្លាប់​សរសេរ​ជា អុចៗ មក​យូរហើយ ប្រើ​តាម​ទម្លាប់​នោះ​ក៏បាន ។ ម​. ព​. អុជ ផង ) ។​

​ឥណ្ឌូស៊ីន​

​នាមសព្ទ​

( បារ​. អ័ង​ដូ​ស្ហ‍​៊ី​ន៉ឺៈ Indochine ) ឈ្មោះ​ភូមិ​ប្រទេសមួយ​ប៉ែក​ធំ​ក្នុង​ទ្វីបអាស៊ី នៅត្រង់​ចន្លោះ​ប្រទេស​ឥណ្ឌា​និង​ប្រទេស​ចិន​
​ប្រទេស​ឥណ្ឌូស៊ីន​, សម័យ​ពីមុន មាន ៨ អន្លើ​គឺ ប្រទេស​ភូមា​, ម៉ា​ល​ក្កា​, សៀម​, ខ្មែរ​, កូស័ងស៊ីន​, អណ្ណាម​, តុង​ក័​ង​, លាវ ។​
​បើតាម​កំណើត​ពាក្យ​នេះ​គួរប្រើ​ជា ឥណ្ឌូចិន​, ប៉ុន្តែ​ខ្មែរ​ធ្លាប់ប្រើ​ជា ឥណ្ឌូស៊ីន ថ្នឹក​មក​យូរហើយ ។ សម័យ​តម​ក កូស័ងស៊ីន​ប្រែ​ឈ្មោះ​ជា វៀតណាម​ខាងត្បូង​, អណ្ណាម​ជា វៀតណាម​កណ្ដាល​, តុង​ក័​ង ជា​វៀតណាម​ខាងជើង​។ ក្នុង​សម័យបុរាណ​ព្រេងនាយ ហៅ​ប្រទេស​ឥណ្ឌូស៊ីន​នេះ​, ត្រង់​ប៉ែក​ខាងលិច​និង​ប៉ែក​កណ្ដាល​, ថា សុវណ្ណ​ភូមិ “​ផែនដី​មាស​, ប្រទេស​មាស​” ឬ “​ជ្រោយ​មាស​”
​ក្នុង​សតវត្សរ៍​ទី ៣ នៃ​ពុទ្ធសករាជ​, ព្រះអរហន្ត​ពីរ​អង្គ​គឺ​សោ​ណ​ត្ថេ​រ និង ឧ​ត្ត​រ​ត្ថេ​រ បានមក​ប្រកាស​ពុទ្ធសាសនា​នៅ​សុវណ្ណ​ភូមិ តាម​ព្រះរាជ​និមន្ត​នៃ​ព្រះបាទ​ធ​ម្មា​សោក និង​ថេរ​បញ្ជា​នៃ​ព្រះមហា​មោគ្គ​ល្លី​បុត្ត​តិ​ស្ស​ត្ថេ​រ (​មាន​សេចក្ដី​ពិស្ដារ​នៅក្នុង ពុទ្ធ​សាសនប្បវត្តិ ) ។​

​ឱទក​

(–​ទៈកៈ​)

គុណសព្ទ​

( បា​. ឬ សំ​. ) ដែល​រស់នៅក្នុង​ទឹក : ត្រកួន​, កញ្ឆែត​. . . ជា​ដំណាំ​ឱទក ។ ព​. កា​. រំលឹក​ឲ្យ​ឧស្សាហ៍​ដាំ​ដំណាំ​ឱទក : ដំណាំ​ឱទក ប្រើ​ធ្វើ​អន្លក់ បន្លែ​ក៏បាន មាន​ស្រះ​ត្រពាំង ខែប្រាំង​គង់​មាន​- ទឹក​ដក់​នៅបាន​- យូរ​ត្រូវ​ដាំ​ទៅ ។ កុំ​ខ្ជិលច្រអូស ខ្វះ​ដើរ​ងងូស សុំ​គេ​អ្នក​ក្រៅ សុំ​គេ ញយ​ពេក អ្នកមាន​មាត់ឆៅ គេ​ស្ដីប្រដៅ គួរ​ខ្មាស​គេ​ណាស់ ។ ដំណាំ​ឱទក ដាំ​ច្រើន​អាច​លក់ ព្រោះ​កើត​រហ័ស ពុំយូរប៉ុន្មាន បាន​ប្រាក់​ច្បាស់ៗ បានជា​ចាស់ៗ ហៅ​ទ្រព្យ​ផ្គាប់​ឆ្នាំង ។ បើ​រៀង​ភ្ជាប់​ពី​ខាងដើម​សព្ទ​ដទៃ អ​. ថ​. –​ទៈកៈ​, ដូចជា ឱទកជាតិ ជាតិ​ដំណាំ​ជាដើម ដែល​រស់នៅក្នុង​ទឹក ។ ឱទកនិវាប បន្លែ​ទឹក ។ ឱទកសញ្ជាតិ ជាតិ​អ្វីៗ​ដែល​កើត​ឯង​ក្នុង​ទឹក ។ ឱទកសត្ត ឬ ឱទកសត្វ សត្វ​ដែល​កើត​ក្នុង​ទឹក​ហើយ​រស់នៅក្នុង​ទឹក ។ ល ។​